Shloka 42
Devas in Dvārakā, Brahmā’s Petition, and Uddhava’s Appeal
Prabhāsa Departure Set-Up
श्रीउद्धव उवाच देवदेवेश योगेश पुण्यश्रवणकीर्तन । संहृत्यैतत् कुलं नूनं लोकं सन्त्यक्ष्यते भवान् । विप्रशापं समर्थोऽपि प्रत्यहन्न यदीश्वर: ॥ ४२ ॥
śrī-uddhava uvāca deva-deveśa yogeśa puṇya-śravaṇa-kīrtana saṁhṛtyaitat kulaṁ nūnaṁ lokaṁ santyakṣyate bhavān vipra-śāpaṁ samartho ’pi pratyahan na yad īśvaraḥ
သီရိ ဥဒ္ဓဝက လျှောက်သည်—ဒေဝဒေဝေရှ၊ ယောဂေရှ၊ သင်၏ အလွန်မြတ်သော ဂုဏ်တော်များကို ကြားနာခြင်းနှင့် ကီർത്തနာခြင်းသာလျှင် ပုဏ္ဏိယကို ဖြစ်စေသည်။ အရှင်၊ ယခု သင်သည် ဤဝంశကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်း၍ ဤလောက၌ သင်၏ လီလာများကို အဆုံးသတ်ကာ ထွက်ခွာမည်ဟု ထင်ရသည်။ သင်သည် အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်၊ ယောဂ-శక్తိ၏ အရှင်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘြာဟ္မဏတို့၏ ကျိန်စာကို တားဆီးနိုင်စွမ်းရှိပြီးတောင် မတားဆီးသဖြင့် သင်၏ တိရောဘာဝ နီးကပ်လာပြီ။
As previously mentioned, Kṛṣṇa’s own dynasty can never be destroyed; therefore the word saṁhṛtya means that Kṛṣṇa was taking the Yādavas with Him as He left this material world. However, in the eyes of ordinary, unenlightened persons the withdrawal of the Yadu dynasty appears to be its destruction. Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura has very nicely explained the statement of Uddhava as follows.
FAQs
Uddhava notes that Kṛṣṇa had the power to stop it, yet did not—implying the curse served the Lord’s own purpose of withdrawing the Yadu dynasty and preparing for His departure from the world.
Seeing signs that the Lord intended to wind up His earthly pastimes, Uddhava questioned why the destruction of the Lord’s own dynasty was allowed to proceed through a brāhmaṇas’ curse.
Even when one has ability, higher principles and divine timing may govern outcomes; the verse also emphasizes that hearing and chanting the Lord’s glories is inherently purifying amid life’s upheavals.