Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 42
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
तं तत्र तिग्मद्युभिरायुधैर्वृतं ह्यश्वत्थमूले कृतकेतनं पतिम् । स्नेहप्लुतात्मा निपपात पादयो रथादवप्लुत्य सबाष्पलोचन: ॥ ४२ ॥
taṁ tatra tigma-dyubhir āyudhair vṛtaṁ hy aśvattha-mūle kṛta-ketanaṁ patim sneha-plutātmā nipapāta pādayo rathād avaplutya sa-bāṣpa-locanaḥ
အရှွတ္ထပင်အောက်ခြေတွင် အနားယူနေပြီး တောက်ပသော လက်နက်များဖြင့် ဝန်းရံထားသော သခင် သရီကృష్ణကို မြင်သော် ဒါရုက၏ စိတ်သည် ချစ်ခင်မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးသွား하였다။ သူသည် ရထားမှ ခုန်ဆင်းကာ မျက်ရည်ပြည့်မျက်လုံးဖြင့် သခင်၏ ခြေတော်ရင်း၌ လဲကျကန်တော့하였다။
FAQs
The verse highlights Kṛṣṇa’s divine majesty and protection—His personal weapons appear radiant around Him, emphasizing that even in His final earthly pastime He remains the Supreme Lord, fully sovereign and unconquerable.
Dāruka, Kṛṣṇa’s charioteer, arrives and—overwhelmed by love and separation—jumps down from the chariot and bows at the Lord’s feet with tearful eyes.
It teaches heartfelt bhakti: approach God with humility, reverence, and genuine emotion—placing oneself at the Lord’s feet rather than relying solely on pride, status, or intellectual understanding.