Shloka 5
Vānaprastha-vidhi and Sannyāsa-dharma: Austerity, Detachment, and the Paramahaṁsa Ideal
अग्निपक्वं समश्नीयात् कालपक्वमथापि वा । उलूखलाश्मकुट्टो वा दन्तोलूखल एव वा ॥ ५ ॥
agni-pakvaṁ samaśnīyāt kāla-pakvam athāpi vā ulūkhalāśma-kuṭṭo vā dantolūkhala eva vā
မီးဖြင့်ချက်ပြုတ်ထားသော အစေ့အနှံတို့ကိုလည်း စားနိုင်သကဲ့သို့၊ အချိန်ကြာ၍ သဘာဝအတိုင်းမှည့်သော သစ်သီးတို့ကိုလည်း စားနိုင်သည်။ အစားအစာကို အုတ်ခလ်နှင့် ကျောက်ဖြင့် ထောင်းစားနိုင်သလို၊ မိမိသွားများကိုပင် အုတ်ခလ်ကဲ့သို့ သုံး၍ ကိုက်ဝါးစားနိုင်သည်။
In Vedic civilization it is recommended that at the end of one’s life one should go to a holy place or forest for spiritual perfection. In sacred forests one does not find restaurants, supermarkets, fast-food chains and so on, and thus one must eat simply, reducing sense gratification.
FAQs
In this verse, Kṛṣṇa explains that a renunciant should accept extremely simple food—either cooked by fire or naturally ripened—minimizing dependence on complex preparation and living with austerity.
Kṛṣṇa is teaching Uddhava the conduct of renunciation and self-control—how an aspirant reduces bodily demands and cultivates detachment while remaining focused on spiritual realization.
Adopt voluntary simplicity: reduce unnecessary consumption, prefer plain and wholesome food, and cultivate gratitude and restraint so the mind can stay steady in devotion and self-discipline.