Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 12
Ātmā’s Unborn Nature and Fearlessness at Death
Parīkṣit’s Final Instruction
अहं ब्रह्म परं धाम ब्रह्माहं परमं पदम् । एवं समीक्ष्य चात्मानमात्मन्याधाय निष्कले ॥ ११ ॥ दशन्तं तक्षकं पादे लेलिहानं विषाननै: । न द्रक्ष्यसि शरीरं च विश्वं च पृथगात्मन: ॥ १२ ॥
ahaṁ brahma paraṁ dhāma brahmāhaṁ paramaṁ padam evaṁ samīkṣya cātmānam ātmany ādhāya niṣkale
“ငါသည် ဘြဟ္မန်၊ အမြင့်ဆုံးသော နေရာတော်; ထိုဘြဟ္မန်သည်လည်း အမြင့်ဆုံးသော ပန်းတိုင်တော်ဖြစ်၍ ငါနှင့် မကွာခြား” ဟု ကိုယ်ကို စိစစ်ကာ သန့်ရှင်းသော ပရမာတ္မာ၌ ကိုယ်ကို အပ်နှံထားလျှင် အဆိပ်ဖျားသွားများဖြင့် တက္ခကာက ခြေကို ကိုက်သော်လည်း မမြင်မိတော့; သေဆုံးနေသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်လောကကိုလည်း မမြင်တော့ဘဲ ကိုယ်ကို ထိုအရာများမှ ခွဲခြားသိမြင်ထားမည်။
FAQs
This verse teaches inward contemplation—recognizing the Self as Brahman and fixing the mind in the partless Absolute as a direct means toward liberation.
Because Parīkṣit was preparing to leave the body imminently, Śukadeva instructed the most direct, fear-transcending realization—identity with the imperishable Self.
Practice steady remembrance and self-observation: withdraw attention from panic and bodily fear, and anchor awareness in the changeless witness within.