Srimad Bhagavatam — Dashama Skandha, Shloka 10
Gopī-gīta: The Song of the Gopīs in Separation
Viraha-bhakti
प्रहसितं प्रिय प्रेमवीक्षणं विहरणं च ते ध्यानमङ्गलम् । रहसि संविदो या हृदिस्पृश: कुहक नो मन: क्षोभयन्ति हि ॥ १० ॥
prahasitaṁ priya-prema-vīkṣaṇaṁ viharaṇaṁ ca te dhyāna-maṅgalam rahasi saṁvido yā hṛdi spṛśaḥ kuhaka no manaḥ kṣobhayanti hi
သင်၏အပြုံး၊ ချိုမြိန်သောမေတ္တာမျက်လုံးကြည့်ရှုမှု၊ သင်နှင့်အတူခံစားခဲ့သောအတွင်းရေးလီလာများနှင့်လျှို့ဝှက်စကားဝိုင်းများ—ဤအရာတို့ကိုစိတ်တွင်သတိပြုဆင်ခြင်ခြင်းသည် မင်္ဂလာဖြစ်၍ နှလုံးသားကိုထိတွေ့စေသည်။ သို့သော် အို လှည့်စားသူ၊ ထိုမှတ်ဉာဏ်တို့က ကျွန်ုပ်တို့၏စိတ်ကို အလွန်လှုပ်ရှားစေသည်။
FAQs
This verse shows that even Krishna’s sweetest smiles, glances, and pastimes—though auspicious to meditate on—can intensify longing when He is absent; such separation deepens the devotee’s absorption in Him.
They speak from the pain of separation after Krishna’s rāsa-līlā disappearance; His enchanting love and private words once soothed them, but in His absence those same memories feel like teasing and thus 'deceptive.'
Turn emotional attachment into spiritual focus: regularly remember Krishna through prayer and sacred reading, and when longing or restlessness arises, redirect it into deeper chanting and contemplation rather than distraction.