Adhyaya 31
Nārada Instructs the Pracetās: Bhakti as the Goal of All Paths
အိမ်ထောင်ရေးတာဝန်ကိုရှည်လျားစွာပြီးမြောက်၍ အတွေ့အကြုံသိမြင်မှုကိုပျိုးထောင်ပြီးနောက် ပရစေတားတို့သည် သခင်၏ကောင်းချီးကိုသတိရကာ စွန့်လွှတ်၍ မိမိတို့ဇနီးကို အရည်အချင်းပြည့်ဝသောသားထံအပ်နှံကြသည်။ သူတို့သည် လွတ်မြောက်သည့်ရသီ ဇာဇာလီအနီး အနောက်ဘက်ပင်လယ်ကမ်းသို့သွားကာ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် တန်းတူမြင်ကွင်းကိုပြည့်စုံစေ၍ ကృష్ణသတိ (Kṛṣṇa-consciousness) ကိုနက်ရှိုင်းစေကြသည်။ အာသန၊ ပရာဏာယာမနှင့် စိတ်၊ စကား၊ အာရုံတို့ကိုထိန်းချုပ်သည့် ယောဂကျင့်စဉ်ဖြင့် အလွန်အကျွံကပ်လျက်မှုမှလွတ်ကင်းလာသည့်အခါ နာရဒမုနိရောက်လာသည်။ ပရစေတားတို့က ဂုဏ်ပြုကာ မိသားစုအပေါ်စွဲလမ်းမှုကြောင့် ရှီဝနှင့် ဝိෂ္ဏု၏ ယခင်ညွှန်ကြားချက်များကို မေ့လျော့လုနီးပါးဖြစ်ကြောင်းဝန်ခံပြီး အဝိဇ္ဇာကိုဖြတ်ကျော်ရန် မီးတိုင်ကဲ့သို့သော ဉာဏ်အလင်းကိုတောင်းခံကြသည်။ နာရဒက ဘဝသည် ဟရီ-ဘက္တိ (Hari-bhakti) သို့ အပ်နှံသည့်အခါမှသာ ပြည့်စုံကြောင်း၊ “မွေးဖွားသုံးပါး” နှင့် မြင့်မြတ်သည့် သာသနာကျင့်စဉ်များပင် ဘက္တိမရှိလျှင် အကျိုးမရှိကြောင်းဆိုသည်။ သခင်ကို ဒေဝတားအားလုံးကိုကျေနပ်စေသည့် အမြစ်အဖြစ် ဥပမာပြပြီး စကြဝဠာ၏ ထွက်ပေါ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခြင်းကိုရှင်းလင်းကာ တစ်ပြိုင်နက် ကွာခြား-မကွာခြား သဘောနှင့် ဂုဏာများအပေါ် သခင်၏ အလွန်တော်မူမှုကိုအလေးပေးသည်။ ထို့နောက် မေတ္တာ၊ ကျေနပ်တတ်မှု၊ အာရုံထိန်းချုပ်မှုတို့ကို ဇနာရဒနကိုမြန်မြန်နှစ်သက်စေသည့်နည်းလမ်းအဖြစ်ညွှန်ကြားပြီး သန့်ရှင်းသောဘက္တားများနှင့် သခင်၏နီးကပ်ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှု၊ ဂုဏ်မာန်ကြီးသော လောကီဝါဒီများအပေါ် မအာရုံစိုက်မှုကိုဖော်ပြသည်။ နာရဒထွက်ခွာပြီးနောက် ပရစေတားတို့သည် မခွဲမခွာသောဘက္တိစွဲမြဲမှုရကာ အမြင့်ဆုံးဂတိသို့တက်လှမ်းကြသည်။ ဖရိမ်ဇာတ်လမ်းတွင် မaitreya သည် Vidura အတွက်ပြီးစီးစေပြီး Śukadeva သည် Priyavrata မျိုးဆက်သို့ကူးပြောင်းကာ Vidura သည် Hastināpura သို့ပြန်သွားသည်။ နားထောင်သူများအတွက် လောကီနှင့် အဆုံးစွန်အကျိုးကိုပေးမည့် śravaṇa-phala ကိုလည်းကြေညာသည်။
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच तत उत्पन्नविज्ञाना आश्वधोक्षजभाषितम् । स्मरन्त आत्मजे भार्यां विसृज्य प्राव्रजन् गृहात् ॥ १ ॥
မైతတရေယ မုနိက ပြောသည်—ထို့နောက် ပ္ရစေတားတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးအသိဉာဏ်၌ ပြည့်စုံသော ဗဟုသုတကို ရရှိ하였다။ သူတို့သည် အဓိုက္ရှဇ ဘုရား၏ မိန့်ကြားချက်/ကောင်းချီးကို သတိရကာ၊ ဇနီးအား ထူးမြတ်သော သားတော်၏ တာဝန်ကို အပ်နှံပြီး အိမ်ကို စွန့်၍ သာသနာလမ်း (ပရဝ္ရဇ္ယာ) သို့ ထွက်ခွာ하였다။
Verse 2
दीक्षिता ब्रह्मसत्रेण सर्वभूतात्ममेधसा । प्रतीच्यां दिशि वेलायां सिद्धोऽभूद्यत्र जाजलि: ॥ २ ॥
ဘြဟ္မစတြ ဒိက္ခာကို ခံယူပြီး သတ္တဝါအားလုံးတွင် အတ္တမကို မြင်နိုင်သော မေဓာဖြင့် ပြည့်စုံကာ ပ္ရစေတားတို့သည် အနောက်ဘက် ပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ သွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် လွတ်မြောက်ပြီးသား မဟာရသီ ဂျာဇလိ နေထိုင်နေ하였다။ သတ္တဝါအားလုံးကို တန်းတူမြင်သော ဉာဏ်ကို ပြည့်စုံစေပြီးနောက် သူတို့သည် ကృష్ణချေတနာ၌ စိဒ္ဓဖြစ်လာ하였다။
Verse 3
तान्निर्जितप्राणमनोवचोदृशो जितासनान् शान्तसमानविग्रहान् । परेऽमले ब्रह्मणि योजितात्मन: सुरासुरेड्यो ददृशे स्म नारद: ॥ ३ ॥
ယောဂာသန လေ့ကျင့်မှုကြောင့် ပ္ရစေတားတို့သည် ပရాణ၊ စိတ်၊ စကားနှင့် အပြင်မြင်ကွင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ပရాణာယာမဖြင့် ရုပ်ဝတ္ထုအာသက်ကင်းစင်၍ ငြိမ်းချမ်း၊ တန်းတူမြင်၊ တည်ငြိမ်သော စိတ်အနေအထားကို ရရှိကာ အမြင့်ဆုံး သန့်ရှင်းသော ဘြဟ္မန်၌ စိတ်ကို တည်စေ하였다။ ထိုအချိန်တွင် ဒေဝနှင့် အသူရတို့ပါ ပူဇော်ကြသော မဟာရသီ နာရဒသည် သူတို့ကို တွေ့ရန် ရောက်လာ하였다။
Verse 4
तमागतं त उत्थाय प्रणिपत्याभिनन्द्य च । पूजयित्वा यथादेशं सुखासीनमथाब्रुवन् ॥ ४ ॥
နာရဒ မုနိ ရောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ပ္ရစေတားတို့သည် မိမိတို့ အာသနမှ ချက်ချင်း ထ၍ ရိုသေစွာ ပျပ်ဝပ်နမസ്കာရပြုကာ ကြိုဆို၍ သင့်လျော်သကဲ့သို့ ပူဇော်하였다။ နာရဒ မုနိ သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်ပြီးနောက် သူတို့သည် မေးခွန်းများကို စတင် မေးမြန်း하였다။
Verse 5
प्रचेतस ऊचु: स्वागतं ते सुरर्षेऽद्य दिष्ट्या नो दर्शनं गत: । तव चङ्क्रमणं ब्रह्मन्नभयाय यथा रवे: ॥ ५ ॥
ပရစေတားတို့က ပြောကြသည်— “ဒေဝရိရှီကြီး၊ ကြိုဆိုပါ၏။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကံကောင်းမှုကြောင့် ယနေ့ သင့်ကို မြင်တွေ့ရပါသည်။ ဘြာဟ္မဏကြီး၊ နေမင်း၏ ခရီးသွားမှုက ညအမှောင်ကြောင့် ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားသကဲ့သို့၊ သင်၏ လှည့်လည်မှုကလည်း ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံးကို ပယ်ဖျက်ပေးပါသည်။”
Verse 6
यदादिष्टं भगवता शिवेनाधोक्षजेन च । तद् गृहेषु प्रसक्तानां प्रायश: क्षपितं प्रभो ॥ ६ ॥
အရှင်၊ ဘဂဝန် ရှိဝနှင့် အဓောက္ရှဇ (သီရိဗိရှ္ဏု) တို့ပေးသော အမိန့်တော်ကို အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စများတွင် အလွန်ကပ်လှမ်းနေသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် များစွာ မေ့လျော့သွားခဲ့ပါသည်။
Verse 7
तन्न: प्रद्योतयाध्यात्मज्ञानं तत्त्वार्थदर्शनम् । येनाञ्जसा तरिष्यामो दुस्तरं भवसागरम् ॥ ७ ॥
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အား အဓိယာတ္မ ဉာဏ်နှင့် တတ္တဝ အဓိပ္ပါယ်ကို မြင်နိုင်သော သိမြင်မှုကို အလင်းပေးပါ။ ထိုအလင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခက်ခဲသော ဘဝသမုဒ္ဒရာကို လွယ်ကူစွာ ကူးနိုင်ပါစေ။
Verse 8
मैत्रेय उवाच इति प्रचेतसां पृष्टो भगवान्नारदो मुनि: । भगवत्युत्तमश्लोक आविष्टात्माब्रवीन्नृपान् ॥ ८ ॥
မૈထရေယက ပြောသည်— “ဗိဒုရရေ၊ ပရစေတားတို့က ဤသို့ မေးမြန်းသောအခါ၊ အမြင့်မားသော သီလဝါဒ (Uttamaśloka) ဘဂဝန်ကို အမြဲစိတ်နှလုံးလုံးဝ လိမ္မာလျက်ရှိသော အထွတ်အထိပ် ဘက္တ နာရဒ မုနိသည် မင်းများအား ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။”
Verse 9
नारद उवाच तज्जन्म तानि कर्माणि तदायुस्तन्मनो वच: । नृणां येन हि विश्वात्मा सेव्यते हरिरीश्वर: ॥ ९ ॥
နာရဒက ပြောသည်— “လူတစ်ဦး၏ မွေးဖွားခြင်း၊ ကမ္မများ၊ အသက်တာကာလ၊ စိတ်နှလုံးနှင့် စကားလုံးတို့သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အတ္တ (Viśvātmā) ဖြစ်သော အရှင် ဟရိကို ဘက္တိ-ဆေဝာဖြင့် ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် ဖြစ်လာပါက၊ ထိုအရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံသန့်ရှင်းလာသည်။”
Verse 10
किं जन्मभिस्त्रिभिर्वेह शौक्रसावित्रयाज्ञिकै: । कर्मभिर्वा त्रयीप्रोक्तै: पुंसोऽपि विबुधायुषा ॥ १० ॥
သောက်ရ၊ သာဝိတ္တရ၊ ယာဇ္ဉိက ဟူသော မွေးဖွားမှုသုံးမျိုးနှင့် ဝေဒသတ်မှတ်ကမ္မ၊ နတ်တော်တူ အသက်ရှည်မှု ရရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်ကို ဘက္တိဖြင့် မဆောင်ရွက်လျှင် အားလုံး အကျိုးမရှိ။
Verse 11
श्रुतेन तपसा वा किं वचोभिश्चित्तवृत्तिभि: । बुद्ध्या वा किं निपुणया बलेनेन्द्रियराधसा ॥ ११ ॥
ဘက္တိဆောင်ရွက်မှုမရှိလျှင် သာသနာကြားနာခြင်း၊ တပသ၊ စကားပြောစွမ်းအား၊ စိတ်ကူးယဉ်ခြင်း၊ ထက်မြက်သောဉာဏ်၊ ကိုယ်ခွန်အားနှင့် အင်္ဒြိယစွမ်းအားတို့၏ အဓိပ္ပါယ်ကဘာလဲ။
Verse 12
किं वा योगेन साङ्ख्येन न्यासस्वाध्याययोरपि । किं वा श्रेयोभिरन्यैश्च न यत्रात्मप्रदो हरि: ॥ १२ ॥
အတ္တမကို ပေးသနားသော ဟရီကို မသိမြင်နိုင်လျှင် ယောဂ၊ စာင်ခယ၊ သံန്യാസ၊ စွာဓျာယ နှင့် အခြားကောင်းမွန်သော လမ်းစဉ်များလည်း အကျိုးမရှိ။
Verse 13
श्रेयसामपि सर्वेषामात्मा ह्यवधिरर्थत: । सर्वेषामपि भूतानां हरिरात्मात्मद: प्रिय: ॥ १३ ॥
အမှန်တကယ် အကျိုးကောင်းလမ်းစဉ်အားလုံး၏ အဆုံးသတ်သည် အတ္တမကို သိမြင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ဟရီသည် အတ္တမ၏ အတ္တမ၊ အတ္တမပေးသနားသူ၊ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်သည်။
Verse 14
यथा तरोर्मूलनिषेचनेन तृप्यन्ति तत्स्कन्धभुजोपशाखा: । प्राणोपहाराच्च यथेन्द्रियाणां तथैव सर्वार्हणमच्युतेज्या ॥ १४ ॥
သစ်ပင်၏ အမြစ်ကို ရေချလျှင် တံတား၊ ကိုင်းခက်၊ ကိုင်းငယ်များ စိုပြေသကဲ့သို့၊ အစာကို အစာအိမ်သို့ ပေးလျှင် အင်္ဂါနှင့် အင်္ဒြိယများ အသက်ဝင်သကဲ့သို့၊ အချျုတကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျှင် အားလုံးကို ပူဇော်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
Verse 15
यथैव सूर्यात्प्रभवन्ति वार: पुनश्च तस्मिन्प्रविशन्ति काले । भूतानि भूमौ स्थिरजङ्गमानि तथा हरावेव गुणप्रवाह: ॥ १५ ॥
မိုးရာသီတွင် နေရောင်မှ ရေ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ နွေရာသီတွင် ထိုရေတည်းဟူသောအရာသည် အချိန်တန်လျှင် နေရောင်ထဲသို့ ပြန်လည် စုပ်ယူခံရသကဲ့သို့၊ မြေကြီးမှ လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါအားလုံး ပေါ်ထွက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်မှုန့်ဖြစ်ကာ မြေကြီးထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ထိုနည်းတူ အရာအားလုံးသည် အမြင့်ဆုံးဘုရားပုဂ္ဂိုလ် သ্রীဟရိ မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အချိန်တန်လျှင် ပြန်လည် သူ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လျက်ရှိသည်။
Verse 16
एतत्पदं तज्जगदात्मन: परं सकृद्विभातं सवितुर्यथा प्रभा । यथासवो जाग्रति सुप्तशक्तयो द्रव्यक्रियाज्ञानभिदाभ्रमात्यय: ॥ १६ ॥
နေရောင်ခြည်သည် နေမင်းနှင့် မကွဲပြားသကဲ့သို့၊ စကြဝဠာပေါ်ထွန်းမှုသည်လည်း လောက၏အာတ್ಮာဖြစ်သော အမြင့်ဆုံးဘုရားပုဂ္ဂိုလ်နှင့် မကွဲပြားပါ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤဖန်ဆင်းမှုတစ်လျှောက်လုံး စိမ့်ဝင်နေသည်။ အာရုံအင်အားများသည် နိုးနေစဉ် ပေါ်လွင်သော်လည်း အိပ်နေစဉ် မပေါ်လွင်သကဲ့သို့၊ စကြဝဠာသည်လည်း အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ကွဲသကဲ့သို့လည်းကောင်း မကွဲသကဲ့သို့လည်းကောင်း ထင်ရှားသည်။
Verse 17
यथा नभस्यभ्रतम:प्रकाशा भवन्ति भूपा न भवन्त्यनुक्रमात् । एवं परे ब्रह्मणि शक्तयस्त्वमू रजस्तम:सत्त्वमिति प्रवाह: ॥ १७ ॥
အို မင်းတို့ရေ၊ ကောင်းကင်၌ တခါတရံ မိုးတိမ်၊ တခါတရံ မှောင်မိုက်မှု၊ တခါတရံ အလင်းရောင်တို့ အစဉ်လိုက် ပေါ်လာသကဲ့သို့၊ အမြင့်ဆုံး ပရဗြဟ္မ၌လည်း ရဇစ်၊ တမစ်၊ သတ္တဝ ဟူသော အင်အားများသည် စီးဆင်းသကဲ့သို့ တခါတရံ ပေါ်ထွက်၍ တခါတရံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
Verse 18
तेनैकमात्मानमशेषदेहिनां कालं प्रधानं पुरुषं परेशम् । स्वतेजसा ध्वस्तगुणप्रवाह- मात्मैकभावेन भजध्वमद्धा ॥ १८ ॥
ထို့ကြောင့် အကြောင်းအရင်းတို့၏ အကြောင်းအရင်းဖြစ်သော အမြင့်ဆုံးဘုရားသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအာတ್ಮာ၊ ကာလ၊ ပရဓာန (ပရကృతి)، ပုရုရှ နှင့် အမြင့်ဆုံးအရှင်တော် ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ တေဇောဖြင့် ဂုဏ်သုံးပါး၏ စီးဆင်းမှုကို ဖျက်ဆီးကာ ဂုဏ်အလွန်တော်မူ၍ သဘာဝ၏ အရှင်တော် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်ရည်အရ သူနှင့် တူညီသည်ဟု ခံယူကာ တိုက်ရိုက် သူ၏ ဘက္တိ-ဝန်ဆောင်မှု၌ ပါဝင်ကြလော့။
Verse 19
दयया सर्वभूतेषु सन्तुष्ट्या येन केन वा । सर्वेन्द्रियोपशान्त्या च तुष्यत्याशु जनार्दन: ॥ १९ ॥
သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာထားခြင်း၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စိတ်ကျေနပ်ခြင်း၊ နှင့် အာရုံများကို အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုမှ ထိန်းချုပ်၍ ငြိမ်းချမ်းစေခြင်းတို့ဖြင့် ဇနာရ್ದန ဘုရားသခင်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျော်ရွှင်တော်မူသည်။
Verse 20
अपहतसकलैषणामलात्म- न्यविरतमेधितभावनोपहूत: । निजजनवशगत्वमात्मनोऽय- न्न सरति छिद्रवदक्षर: सतां हि ॥ २० ॥
လောကီဆန္ဒအားလုံးမှ သန့်စင်သွားသော ဘက္တများသည် စိတ်၏အညစ်အကြေးမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သခင်ဘုရားကို အမြဲမပြတ် သတိရ၍ ဘက္တိအာရုံဖြင့် ခေါ်ဆိုကြသည်။ မိမိသည် ဘက္တတို့၏ ချစ်ခြင်းအောက်တွင် ရှိကြောင်း သိသော ဘဂဝန်သည် ခဏမျှပင် သူတို့ကို မစွန့်ခွာ၊ အပေါ်က မိုးကောင်းကင် မပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့။
Verse 21
न भजति कुमनीषिणां स इज्यां हरिरधनात्मधनप्रियो रसज्ञ: । श्रुतधनकुलकर्मणां मदैर्ये विदधति पापमकिञ्चनेषु सत्सु ॥ २१ ॥
ရသကိုသိသော ဟရီသည် မကောင်းသောဉာဏ်ရှိသူတို့၏ ပူဇော်မှုကို မလက်ခံ။ သို့ရာတွင် ပစ္စည်းမရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ဘက္တိ-ဆေဝါကိုသာ ဓနအဖြစ် ပျော်ရွှင်နေသော အကိဉ္စန ဘက္တများကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသည်။ ပညာ၊ ငွေကြေး၊ မျိုးရိုး၊ ကမ္မတို့၏ မာန်ကြီးမှုကြောင့် သန့်ရှင်းသော အကိဉ္စနများကို အပြစ်ပြောလှောင်ပြောင်သူတို့၏ အာရాధနာကိုပင် ဘဂဝန် မခံယူ။
Verse 22
श्रियमनुचरतीं तदर्थिनश्च द्विपदपतीन् विबुधांश्च यत्स्वपूर्ण: । न भजति निजभृत्यवर्गतन्त्र: कथममुमुद्विसृजेत्पुमान् कृतज्ञ: ॥ २२ ॥
ဘဂဝန်သည် ကိုယ်တိုင်ပြည့်စုံသော်လည်း ဘက္တများအပေါ် မူတည်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် မိမိ၏ ဆေဝကအဖွဲ့၏ ချစ်ခြင်းအောက်တွင် ရှိသောကြောင့်။ သူသည် လက္ခ္မီဒေဝီကိုပင် မလိုက်စား၊ လက္ခ္မီ၏ အကျိုးကျေးဇူးကို လိုလားသော ဘုရင်များနှင့် ဒေဝတများကိုလည်း မအလေးထား။ ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ် ကျေးဇူးသိတတ်သူသည် ဤသို့ ဘက္တဝശ ဘုရားကို မဘုဇနာဘဲ မည်သို့နေနိုင်မည်နည်း။
Verse 23
मैत्रेय उवाच इति प्रचेतसो राजन्नन्याश्च भगवत्कथा: । श्रावयित्वा ब्रह्मलोकं ययौ स्वायम्भुवो मुनि: ॥ २३ ॥
မૈထရေယာက ပြောသည်—အရှင်ဗိဒုရ မင်းကြီး၊ ဘြဟ္မာ၏ သားတော် သရီနာရဒ မုနိသည် ဤသို့ ပရချေတာတို့အား ဘဂဝန်နှင့် ဆက်နွယ်သော ကထာများနှင့် အခြားကထာများကိုလည်း ကြားနာစေ하였다။ ထို့နောက် သူသည် ဘြဟ္မလောကသို့ ပြန်သွား하였다။
Verse 24
तेऽपि तन्मुखनिर्यातं यशो लोकमलापहम् । हरेर्निशम्य तत्पादं ध्यायन्तस्तद्गतिं ययु: ॥ २४ ॥
နာရဒ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဟရီ၏ ဂုဏ်တော်များသည် လောက၏ အမင်္ဂလာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသည်ဟု ကြားသိပြီး ပရချေတာတို့လည်း ဘဂဝန်အပေါ် ချိတ်ဆက်လာကြသည်။ သူ၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို သမาธိဖြင့် ဓ്യာနပြုရင်း သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်ရှိ하였다။
Verse 25
एतत्तेऽभिहितं क्षत्तर्यन्मां त्वं परिपृष्टवान् । प्रचेतसां नारदस्य संवादं हरिकीर्तनम् ॥ २५ ॥
အို ဗိဒူရ (ခ္ဆတ္တာ) သင်မေးမြန်းသမျှကို ကျွန်ုပ် ပြောပြီးပါပြီ။ နာရဒနှင့် ပရချေတားတို့၏ ဆွေးနွေးချက်—ဟရီကီရတနာဖြင့် ဘုရား၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းသည့်အကြောင်း—ကို ကျွန်ုပ် တတ်နိုင်သမျှ ရှင်းပြခဲ့ပါသည်။
Verse 26
श्रीशुक उवाच य एष उत्तानपदो मानवस्यानुवर्णित: । वंश: प्रियव्रतस्यापि निबोध नृपसत्तम ॥ २६ ॥
ရှုကဒေဝ ဂိုစွာမီ မိန့်ကြားသည်– အို မင်းမြတ် ပရိက္ခစ်၊ စွာယံဘူဝ မနု၏ ပထမသား ဥတ္တာနပာဒ၏ မျိုးဆက်အကြောင်းကို ကျွန်ုပ် ပြီးဆုံးစွာ ပြောပြီးပြီ။ ယခု ပရိယဝရတ၏ မျိုးဆက်လီလာများကို ပြောမည်၊ သေချာစွာ နားထောင်ပါ။
Verse 27
यो नारदादात्मविद्यामधिगम्य पुनर्महीम् । भुक्त्वा विभज्य पुत्रेभ्य ऐश्वरं समगात्पदम् ॥ २७ ॥
မဟာရာဇာ ပရိယဝရတသည် နာရဒထံမှ အာတ္မဝိဒ္ယာကို ရရှိခဲ့သော်လည်း မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ ဘောဂနှင့် အိုင်ශ්ဝရယကို ပြည့်စုံစွာ ခံစားပြီးနောက် အပိုင်အဆိုင်ကို သားများထံ ခွဲဝေပေးကာ နောက်ဆုံးတွင် ပရမပဒကို ရောက်၍ ဘုရားသခင်၏ ဓာမ်သို့ ပြန်လည်သွားရောက်하였다။
Verse 28
इमां तु कौषारविणोपवर्णितां क्षत्ता निशम्याजितवादसत्कथाम् । प्रवृद्धभावोऽश्रुकलाकुलो मुने- र्दधार मूर्ध्ना चरणं हृदा हरे: ॥ २८ ॥
အို မင်းကြီး၊ ကောရှာရဝီ မૈထရေယ မုနိက အဇိတ ဘုရား၏ သန့်ရှင်းသော ကഥာကို ကြားသိပြီးနောက် ဗိဒူရသည် အနန္ဒဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရသည်။ မျက်ရည်ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူသည် ဂုရု၏ ပဒ္မခြေတော်၌ ချက်ချင်း လဲကျကန်တော့ပြီး ဟရီကို နှလုံးသားအတွင်း တည်မြဲစေ하였다။
Verse 29
विदुर उवाच सोऽयमद्य महायोगिन् भवता करुणात्मना । दर्शितस्तमस: पारो यत्राकिञ्चनगो हरि: ॥ २९ ॥
ဗိဒူရက ပြောသည်– အို မဟာယောဂီ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘက္တ၊ သင်၏ အကြောင်းမဲ့ ကရုဏာကြောင့် ယနေ့ ဤအမှောင်လောကမှ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကို ကျွန်ုပ် မြင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ထိုလမ်းကို လိုက်နာ၍ အပိုင်အဆိုင်မဲ့ (နိရှ္ကိဉ္စန) ဖြစ်သူသည် ဟရီ၏ ဓာမ်သို့—ဘုရားသခင်ထံသို့—ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်။
Verse 30
श्रीशुक उवाच इत्यानम्य तमामन्त्र्य विदुरो गजसाह्वयम् । स्वानां दिदृक्षु: प्रययौ ज्ञातीनां निर्वृताशय: ॥ ३० ॥
သီရိရှုကဒေဝ မိန့်ကြားသည်—မဟာရိသိ မૈထရေယကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ခွင့်ပြုချက်ယူပြီးနောက် ဝိဒုရသည် မိမိဆွေမျိုးများကို တွေ့ရန် ဂဇသာဟွယ ဟස්တိနာပူရသို့ ထွက်ခွာသွား၏။ သို့ရာတွင် သူ၏စိတ်သည် လောကီဆန္ဒကင်းစင်နေ하였다။
Verse 31
एतद्य: शृणुयाद्राजन् राज्ञां हर्यर्पितात्मनाम् । आयुर्धनं यश: स्वस्ति गतिमैश्वर्यमाप्नुयात् ॥ ३१ ॥ ऋषभ उवाच नायं देहो देहभाजां नृलोके कष्टान् कामानर्हते विड्भुजां ये । तपो दिव्यं पुत्रका येन सत्त्वं शुद्ध्येद्यस्माद् ब्रह्मसौख्यं त्वनन्तम् ॥ १ ॥
အို မင်းကြီး၊ သီရိဟရီထံ အပြည့်အဝ အပ်နှံထားသော မင်းများ၏ ဤအကြောင်းအရာများကို နားထောင်သူသည် လွယ်ကူစွာ အသက်ရှည်ခြင်း၊ ဥစ္စာဓန၊ ဂုဏ်သတင်း၊ မင်္ဂလာကောင်းခြင်းကို ရရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ ပရမဓာမသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခွင့်နှင့် အိုင်ශ්ဝရယကိုလည်း ရရှိသည်။
Frequently Asked Questions
Because the Bhāgavatam defines spiritual success by the satisfaction and realization of the Supreme Personality of Godhead (Hari). Practices like tapas, yoga, sannyāsa, and śāstra-study can refine the mind and senses, but if they do not culminate in devotion—service, remembrance, and surrender to Bhagavān—they remain incomplete and may still reinforce subtle pride or impersonal conclusions. Nārada’s criterion is teleological: the value of any sādhana is measured by whether it awakens loving service to the Lord.
Nārada outlines a Vedic-cultural progression of refinement: (1) śaukra—physical birth from purified parents; (2) sāvitra—second birth through dīkṣā/upanayana-like initiation by the guru, granting access to mantra and regulated life; (3) yājñika—eligibility to worship Viṣṇu through sacrifice/arcana and God-centered ritual life. He then adds the decisive point: even with these privileges and even a demigod’s lifespan, life is ‘useless’ if one does not actually engage in the Lord’s service.
Just as watering a tree’s root nourishes every branch and leaf, worshiping the Supreme Lord automatically satisfies the demigods because they are empowered limbs within His cosmic administration. The analogy is not anti-deva; it is hierarchical theology: devas are honored most correctly when the root—Bhagavān—is served, making separate appeasement unnecessary as an ultimate practice.
Jājali is described here as a great liberated sage residing on the western seashore. The narrative places the Pracetās in a sanctified environment associated with a realized saint, emphasizing their transition from household responsibilities to concentrated sādhana and equal vision (sama-darśana), culminating in Nārada’s decisive bhakti instruction.