Adhyaya 11

Verse 1

मैत्रेय उवाच निशम्य गदतामेवमृषीणां धनुषि ध्रुव: । सन्दधेऽस्त्रमुपस्पृश्य यन्नारायणनिर्मितम् ॥ १ ॥

မૈထရေယက ပြောသည်—“ဗိဒုရရေ၊ မဟာရသေ့တို့၏ အားပေးစကားကို ကြားပြီးနောက် ဒြုဝ မဟာရာဇာသည် အာစမနအတွက် ရေကို ထိကာ၊ နာရာယဏက ဖန်တီးထားသော အစ္စတြာမြားကို ယူပြီး လေးပေါ်တွင် တပ်ဆင်하였다။”

Verse 2

सन्धीयमान एतस्मिन्माया गुह्यकनिर्मिता: । क्षिप्रं विनेशुर्विदुर क्लेशा ज्ञानोदये यथा ॥ २ ॥

ဒြုဝ မဟာရာဇာက နာရာယဏာස්တြာ မြားကို လေးနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သည့်အခါ၊ ဗိဒုရရေ၊ ယက္ခများ ဖန်တီးထားသော မာယာသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်; ကိုယ်တိုင်အတ္တကို သိမြင်သည့် ဉာဏ်ထွန်းလာသကဲ့သို့ လောကီဒုက္ခ-သုခတို့ လျော့ပါးပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့။

Verse 3

तस्यार्षास्त्रं धनुषि प्रयुञ्जत: सुवर्णपुङ्खा: कलहंसवासस: । विनि:सृता आविविशुर्द्विषद्बलं यथा वनं भीमरवा: शिखण्डिन: ॥ ३ ॥

ဒြုဝ မဟာရာဇာက နာရာယဏ ရိရှီ ဖန်တီးသော အာယုဓကို လေးပေါ်တွင် အသုံးပြုသည့်အခါ၊ ရွှေတံတားနှင့် ဟင်္သာတောင်ပံကဲ့သို့ ပင်ခါပါသော မြားများ ပျံထွက်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ဆစ်ဆစ်သံနှင့် ရန်သူတပ်ထဲသို့ ထိုးဝင်သွားသည်; တောထဲသို့ ဆူညံစွာ ဝင်လာသော မော်ရ်များကဲ့သို့။

Verse 4

तैस्तिग्मधारै: प्रधने शिलीमुखै- रितस्तत: पुण्यजना उपद्रुता: । तमभ्यधावन् कुपिता उदायुधा: सुपर्णमुन्नद्धफणा इवाहय: ॥ ४ ॥

အဲဒီ ထက်မြက်သော မြားများကြောင့် စစ်မြေပြင်ရှိ ယက္ခတပ်ဖွဲ့သည် ထိတ်လန့်ကာ မူးမေ့သလို ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ဒေါသကြောင့် သူတို့သည် လက်နက်များကို စုဆောင်းကာ ဒြုဝ မဟာရာဇာထံသို့ တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်လာကြသည်; ဂရုဍကြောင့် လှုပ်ရှားသွားသော မြွေများက ဖဏာထောင်၍ ဂရုဍထံသို့ ပြေးသကဲ့သို့။

Verse 5

स तान् पृषत्कैरभिधावतो मृधे निकृत्तबाहूरुशिरोधरोदरान् । निनाय लोकं परमर्कमण्डलं व्रजन्ति निर्भिद्य यमूर्ध्वरेतस: ॥ ५ ॥

ဓရုဝမင်းကြီးသည် ယက္ခများ ရှေ့သို့တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် မြှားများကိုယူ၍ ရန်သူများကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်လေ၏။ လက်၊ ခြေ၊ ဦးခေါင်းနှင့် ဝမ်းဗိုက်တို့ကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထုတ်ပြီးနောက် နေမင်းကြီး၏ အထက်တွင်ရှိသော ဘုံဗိမာန်သို့ ယက္ခများကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ထိုနေရာသည် မေထုန်မှီဝဲခြင်းကင်းသော မြတ်သော ဗြဟ္မစာရီများသာ ရောက်ရှိနိုင်သော နေရာဖြစ်သည်။

Verse 6

तान् हन्यमानानभिवीक्ष्य गुह्यका- ननागसश्चित्ररथेन भूरिश: । औत्तानपादिं कृपया पितामहो मनुर्जगादोपगत: सहर्षिभि: ॥ ६ ॥

မြေးတော် ဓရုဝမင်းကြီးသည် အပြစ်မဲ့သော ယက္ခများစွာကို သတ်ဖြတ်နေသည်ကို သွယမ္ဘူဝမနုမင်းကြီး မြင်သောအခါ မဟာကရုဏာတော်ဖြင့် ကြီးမြတ်သော ရသေ့များနှင့်အတူ ဓရုဝထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ ကောင်းမွန်သော ဆုံးမစကားများကို မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 7

मनुरुवाच अलं वत्सातिरोषेण तमोद्वारेण पाप्मना । येन पुण्यजनानेतानवधीस्त्वमनागस: ॥ ७ ॥

မနုမင်းကြီး မိန့်တော်မူသည်မှာ - ချစ်သား၊ ကျေးဇူးပြု၍ ရပ်တန့်လော့။ မလိုအပ်ဘဲ အမျက်ဒေါသထွက်ခြင်းသည် မကောင်းပေ၊ ၎င်းသည် ငရဲဘုံသို့ သွားရာလမ်းဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် အပြစ်မရှိသော ယက္ခများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် သင်သည် ယခုအခါ စည်းကမ်းဘောင်ကို ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။

Verse 8

नास्मत्कुलोचितं तात कर्मैतत्सद्विगर्हितम् । वधो यदुपदेवानामारब्धस्तेऽकृतैनसाम् ॥ ८ ॥

ချစ်သား၊ သင်ပြုလုပ်ခဲ့သော အပြစ်မဲ့ ယက္ခများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ပညာရှိတို့ လုံးဝ လက်မခံသော အရာဖြစ်ပြီး၊ ဓမ္မနှင့် အဓမ္မ တရားများကို သိနားလည်သည်ဟု ယူဆရသော ငါတို့၏ အမျိုးအနွယ်နှင့်လည်း မလျော်ညီပေ။

Verse 9

नन्वेकस्यापराधेन प्रसङ्गाद् बहवो हता: । भ्रातुर्वधाभितप्तेन त्वयाङ्ग भ्रातृवत्सल ॥ ९ ॥

ချစ်သား၊ သင်သည် သင့်ညီအစ်ကိုအပေါ် အလွန်ချစ်ခင်မြတ်နိုးပြီး ယက္ခများလက်ချက်ဖြင့် သူသေဆုံးရသည့်အတွက် အလွန်ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေကြောင်း ထင်ရှားပါသည်။ သို့သော် စဉ်းစားကြည့်ပါ - ယက္ခတစ်ဦး၏ အပြစ်ကြောင့် သင်သည် အပြစ်မဲ့သော အခြားသူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့လေပြီ။

Verse 10

नायं मार्गो हि साधूनां हृषीकेशानुवर्तिनाम् । यदात्मानं पराग्गृह्य पशुवद्भूतवैशसम् ॥ १० ॥

ဤလမ်းသည် ဟೃಷီကေရှကိုလိုက်နာသော သာဓုတို့၏လမ်းမဟုတ်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို အတ္တဟုယူဆပြီး တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ အခြားသတ္တဝါတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို မသတ်သင့်။

Verse 11

सर्वभूतात्मभावेन भूतावासं हरिं भवान् । आराध्याप दुराराध्यं विष्णोस्तत्परमं पदम् ॥ ११ ॥

သတ္တဝါအားလုံးကို အတ္တတစ်ခုတည်းဟုမြင်၍ သတ္တဝါတို့၏ အာရုံအိမ်ဖြစ်သော ဟရီကို သင်က ပူဇော်ခဲ့သည်။ ဝိષ્ણု၏ အမြင့်ဆုံးဓာမသည် ရခက်သော်လည်း သင်သည် ထိုဓာမသို့ ရောက်ရန် ကံပါသည်။

Verse 12

स त्वं हरेरनुध्यातस्तत्पुंसामपि सम्मत: । कथं त्ववद्यं कृतवाननुशिक्षन् सतां व्रतम् ॥ १२ ॥

သင်သည် ဟရီ၏ သန့်ရှင်းသော ဘက္တဖြစ်၍ ဘုရားသခင်ကလည်း အမြဲသင်ကို သတိရသည်၊ အတွင်းဝင်ဘက္တများလည်း သင့်ကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ သင့်ဘဝသည် သာဓုတို့၏ ဝတ္တရားအတွက် နမူနာဖြစ်သင့်—အဘယ်ကြောင့် ဤအမုန်းတရားကိစ္စကို လုပ်ခဲ့သနည်း။

Verse 13

तितिक्षया करुणया मैत्र्या चाखिलजन्तुषु । समत्वेन च सर्वात्मा भगवान् सम्प्रसीदति ॥ १३ ॥

ဘက္တသည် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် သည်းခံမှု၊ ကရုဏာ၊ မိတ်သဟာယနှင့် တန်းတူညီမျှမှုဖြင့် ဆက်ဆံသောအခါ စကြဝဠာအတ္တဖြစ်သော ဘဂဝန်သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်တော်မူသည်။

Verse 14

सम्प्रसन्ने भगवति पुरुष: प्राकृतैर्गुणै: । विमुक्तो जीवनिर्मुक्तो ब्रह्म निर्वाणमृच्छति ॥ १४ ॥

ဘဂဝန် အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်တော်မူသောအခါ လူသည် ကြမ်းနှင့် နူးညံ့သော ပစ္စည်းဂုဏ်များမှ လွတ်မြောက်သည်။ အသက်ရှင်စဉ်တည်းကပင် ချည်နှောင်မှုကင်း၍ ဘြဟ္မ-နိဗ္ဗာန်၊ အကန့်အသတ်မဲ့ ဝိညာဉ်ရေး ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိသည်။

Verse 15

भूतै: पञ्चभिरारब्धैर्योषित्पुरुष एव हि । तयोर्व्यवायात्सम्भूतिर्योषित्पुरुषयोरिह ॥ १५ ॥

ဤလောကနှင့် မိန်းမ‑ယောက်ျား၏ ကိုယ်ခန္ဓာတို့သည် ဓာတ်ငါးပါးမှ စတင်ဖွဲ့စည်းသည်။ မိန်းမ‑ယောက်ျား ပေါင်းစည်းမှုကြောင့် သားစဉ်မြေးဆက် တိုးပွားသည်။

Verse 16

एवं प्रवर्तते सर्ग: स्थिति: संयम एव च । गुणव्यतिकराद्राजन्मायया परमात्मन: ॥ १६ ॥

အို မင်းကြီး ဓြုဝ! ပရမాత్మာ၏ မာယာနှင့် သဘာဝ၏ ဂုဏ်သုံးပါး အပြန်အလှန် သက်ရောက်မှုကြောင့်သာ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ တည်တံ့ခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်သည်။

Verse 17

निमित्तमात्रं तत्रासीन्निर्गुण: पुरुषर्षभ: । व्यक्ताव्यक्तमिदं विश्वं यत्र भ्रमति लोहवत् ॥ १७ ॥

ဓြုဝရေ၊ ထို ပုရုရှိုတ္တမသည် ဂုဏ်သုံးပါးကင်းစင်သူဖြစ်၍ ဖန်ဆင်းမှုတွင် အကြောင်းပြုစေသော အချက်ပေးသူသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် မြင်ရ‑မမြင်ရ စကြဝဠာသည် မက်ဂနက်ကြောင့် သံကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသည်။

Verse 18

स खल्विदं भगवान् कालशक्त्या गुणप्रवाहेण विभक्तवीर्य: । करोत्यकर्तैव निहन्त्यहन्ता चेष्टा विभूम्न: खलु दुर्विभाव्या ॥ १८ ॥

ထို ဘဂဝန်သည် ကာလ-శక్తi ဖြင့် ဂုဏ်သုံးပါး၏ စီးဆင်းမှုကို လှုံ့ဆော်ကာ အမျိုးမျိုးသော အင်အားများကို ပေါ်ထွန်းစေသည်။ လုပ်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အလုပ်ရှင်မဟုတ်၊ သတ်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သတ်သူမဟုတ်—မဟာဗိဘူ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် အလွန်မတွေးမိနိုင်။

Verse 19

सोऽनन्तोऽन्तकर: कालोऽनादिरादिकृदव्यय: । जनं जनेन जनयन्मारयन्मृत्युनान्तकम् ॥ १९ ॥

ဓြုဝရေ၊ အရှင်ဘုရားသည် အနန္တဖြစ်သော်လည်း ကာလအဖြစ်ဖြင့် အရာအားလုံး၏ အဆုံးပြုသူ ဖြစ်သည်။ အစမရှိသော်လည်း အစ၏ အကြောင်းဖြစ်ပြီး မလျော့မနည်း အမြဲတည်သည်။ သတ္တဝါတို့သည် ဖခင်အားဖြင့် မွေးဖွား၍ မရဏအားဖြင့် သေဆုံးကြသော်လည်း၊ အရှင်သည် မွေး‑သေမှ အစဉ်လွတ်ကင်းသည်။

Verse 20

न वै स्वपक्षोऽस्य विपक्ष एव वा परस्य मृत्योर्विशत: समं प्रजा: । तं धावमानमनुधावन्त्यनीशा यथा रजांस्यनिलं भूतसङ्घा: ॥ २० ॥

အမြင့်မြတ်ဆုံးဘုရားသခင်သည် အနန္တကာလအဖြစ် လောကဝတ္ထုတွင် တည်ရှိ၍ အားလုံးအပေါ် မျှတစွာ ရပ်တည်သည်။ သူ့အတွက် မိတ်ဖက်မရှိ၊ ရန်သူမရှိ။ ကာလ၏အာဏာအောက်တွင် သတ္တဝါတို့သည် ကိုယ့်ကံ၏အကျိုးအဖြစ် သုခ၊ ဒုက္ခကို ခံစားကြသည်—လေတိုက်လျှင် ဖုန်မှုန့်များ ပျံ့နှံ့သကဲ့သို့။

Verse 21

आयुषोऽपचयं जन्तोस्तथैवोपचयं विभु: । उभाभ्यां रहित: स्वस्थो दु:स्थस्य विदधात्यसौ ॥ २१ ॥

ဗိဿနုသည် အာဏာအပြည့်ရှိ၍ ကံ၏အကျိုးကို ပေးတော်မူသည်။ သတ္တဝါတချို့၏ အသက်တာ လျော့နည်းပြီး တချို့၏ အသက်တာ တိုးတက်သော်လည်း၊ သူသည် နှစ်မျိုးလုံးကို ကျော်လွန်ကာ အလွန်မြင့်သော အနေအထား၌ တည်မြဲသည်—သူ၏ အသက်တာ မလျော့ မတိုး။

Verse 22

केचित्कर्म वदन्त्येनं स्वभावमपरे नृप । एके कालं परे दैवं पुंस: काममुतापरे ॥ २२ ॥

အို မင်းကြီး၊ သတ္တဝါတို့၏ အမျိုးမျိုးကွဲပြားမှုနှင့် သုခဒုက္ခကွာခြားမှုကို တချို့က ကံ၏အကျိုးဟု ဆိုကြသည်။ တချို့က သဘာဝကြောင့်၊ တချို့က ကာလကြောင့်၊ တချို့က ကံကြမ္မာ/ဒైవကြောင့်၊ တချို့က ဆန္ဒကြောင့်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 23

अव्यक्तस्याप्रमेयस्य नानाशक्त्युदयस्य च । न वै चिकीर्षितं तात को वेदाथ स्वसम्भवम् ॥ २३ ॥

သားရေ၊ အဗျက်တ (မထင်ရှား)၍ တိုင်းတာမရသော အဘsolute သစ္စာသည် အမျိုးမျိုးသော အင်အားများ၏ အရှင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဘယ်သူ သိနိုင်မည်နည်း? အကြောင်းအရင်းအားလုံး၏ အကြောင်းအရင်းဖြစ်သော်လည်း စိတ်ကူးယဉ်ဆင်ခြင်မှုဖြင့် မသိနိုင်။

Verse 24

न चैते पुत्रक भ्रातुर्हन्तारो धनदानुगा: । विसर्गादानयोस्तात पुंसो दैवं हि कारणम् ॥ २४ ॥

သားရေ၊ ကုဗေရ၏ မျိုးဆက် ယက္ခများသည် သင့်အစ်ကိုကို အမှန်တကယ် သတ်သူများ မဟုတ်။ ချစ်သား၊ သတ္တဝါတိုင်း၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးဘုရား—အကြောင်းအရင်းအားလုံး၏ အကြောင်းအရင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 25

स एव विश्वं सृजति स एवावति हन्ति च । अथापि ह्यनहङ्कारान्नाज्यते गुणकर्मभि: ॥ २५ ॥

အမြင့်ဆုံးဘုရားသခင်သည် ဤလောကကို ဖန်ဆင်း၍ ထိန်းသိမ်းကာ အချိန်တန်လျှင် ဖျက်သိမ်းတော်မူသည်။ သို့ရာတွင် အဟင်္ကာရမရှိသဖြင့် ဂုဏ်နှင့် ကမ္မတို့ကြောင့် မလိမ်းမယှက်ပါ။

Verse 26

एष भूतानि भूतात्मा भूतेशो भूतभावन: । स्वशक्त्या मायया युक्त: सृजत्यत्ति च पाति च ॥ २६ ॥

ဤဘုရားသခင်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ ပရမာတ္မာဖြစ်၍ အားလုံးကို အုပ်စိုးထိန်းသိမ်းတော်မူသည်။ မိမိ၏ ပြင်ပအင်အား မာယာအားဖြင့် ဖန်ဆင်း၊ ထိန်းသိမ်း၊ ဖျက်သိမ်းတော်မူသည်။

Verse 27

तमेव मृत्युममृतं तात दैवं सर्वात्मनोपेहि जगत्परायणम् । यस्मै बलिं विश्वसृजो हरन्ति गावो यथा वै नसि दामयन्त्रिता: ॥ २७ ॥

ချစ်သော ဓြုဝကလေးရေ၊ လောက၏ အမြင့်ဆုံးရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော စရဝါတ္မာ ပရမဘုရားသခင်ထံ သက်ဝင်ယုံကြည်၍ အလျှော့ပေးပါ။ သူသည် မရဏအပေါ် မရဏဖြစ်ပြီး အမရတရား၏ သဘောတရားတော်ဖြစ်သည်။ ဘြဟ္မာတို့အပါအဝင် ဒေဝတားများပင် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိကြသည်—နှာခေါင်းတွင် ကြိုးချည်ထားသော နွားကဲ့သို့။

Verse 28

य: पञ्चवर्षो जननीं त्वं विहाय मातु: सपत्‍न्या वचसा भिन्नमर्मा । वनं गतस्तपसा प्रत्यगक्ष- माराध्य लेभे मूर्ध्नि पदं त्रिलोक्या: ॥ २८ ॥

ချစ်သော ဓြုဝရေ၊ သင်သည် အသက်ငါးနှစ်သာရှိစဉ် မိခင်၏ အခြားမယား၏ စကားကြောင့် နှလုံးသားနာကျင်ခဲ့သည်။ သင်သည် မိခင်၏ အကာအကွယ်ကို စွန့်၍ တောသို့သွားကာ တပဿာဖြင့် အတွင်း၌တည်သော နာရာယဏကို ပူဇော်ခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့် သုံးလောကအတွင်း အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရရှိခဲ့သည်။

Verse 29

तमेनमङ्गात्मनि मुक्तविग्रहे व्यपाश्रितं निर्गुणमेकमक्षरम् । आत्मानमन्विच्छ विमुक्तमात्मद‍ृग् यस्मिन्निदं भेदमसत्प्रतीयते ॥ २९ ॥

ထို့ကြောင့် ချစ်သော ဓြုဝရေ၊ တစ်ပါးတည်းသော မပျက်မယွင်း အက္ခရာ နိရ္ဂုဏ ပရမပုရုရှကို မျက်နှာမူပါ။ သူသည် ဒိဗ္ဗမုက္တသဘောရှိသော သဘောတရားတော်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တိုင်သိမြင်မှုဖြင့် လွတ်မြောက်လာသောအခါ ဤလောက၏ ကွဲပြားမှုများသည် မမှန်ကန်သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ခဏသာ ထင်မြင်ရသည်ကို သိလိမ့်မည်။

Verse 30

त्वं प्रत्यगात्मनि तदा भगवत्यनन्त आनन्दमात्र उपपन्नसमस्तशक्तौ । भक्तिं विधाय परमां शनकैरविद्या- ग्रन्थिं विभेत्स्यसि ममाहमिति प्ररूढम् ॥ ३० ॥

သင်သည် အတွင်းအတ္တမ၌ တည်မြဲကာ၊ အာနန္ဒ၏ သိုလှောင်ရာဖြစ်၍ အစွမ်းအားအလုံးစုံပြည့်စုံသော အနန္တ ဘဂဝန်ကို အမြင့်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ဆောင်ရွက်လျှင် “ငါ” “ငါ၏” ဟူသော အဝိဒ္ဓာချည်ကပ်မှုကို မကြာမီ ဖြတ်တောက်နိုင်မည်။

Verse 31

संयच्छ रोषं भद्रं ते प्रतीपं श्रेयसां परम् । श्रुतेन भूयसा राजन्नगदेन यथामयम् ॥ ३१ ॥

ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ပါ; သင့်အတွက် မင်္ဂလာရှိပါစေ။ အို မင်းကြီး၊ ဒေါသသည် အာတ్మသိမြင်မှု၏ လမ်းကြောင်းတွင် အကြီးဆုံး ရန်သူဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်ပြောခဲ့သမျှသည် ရောဂါအတွက် ဆေးဝါးကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာပါ။

Verse 32

येनोपसृष्टात्पुरुषाल्लोक उद्विजते भृशम् । न बुधस्तद्वशं गच्छेदिच्छन्नभयमात्मन: ॥ ३२ ॥

ဤရုပ်ဝတ္ထုလောကမှ လွတ်မြောက်မှုကို လိုလားသူသည် ဒေါသ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက် မကျရ; ဒေါသကြောင့် မောဟဖြစ်သော် အခြားသူအားလုံးအတွက် ကြောက်ရွံ့စရာ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 33

हेलनं गिरिशभ्रातुर्धनदस्य त्वया कृतम् । यज्जघ्निवान् पुण्यजनान् भ्रातृघ्नानित्यमर्षित: ॥ ३३ ॥

ဟေ ဓြုဝ၊ ယက္ခများက သင့်အစ်ကိုကို သတ်ခဲ့သည်ဟု ထင်၍ သင်သည် ယက္ခများကို အများအပြား သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုကြောင့် ဒေဝတို့၏ خز خزနာပိုင်ရှင်၊ ဂိရိရှ ရှီဝ၏ ညီတော် ဓနဒ ကုဗေရ၏ စိတ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့ပြီး၊ ကုဗေရနှင့် ရှီဝတို့အပေါ် မလေးစားမှု ဖြစ်စေ하였다။

Verse 34

तं प्रसादय वत्साशु सन्नत्या प्रश्रयोक्तिभि: । न यावन्महतां तेज: कुलं नोऽभिभविष्यति ॥ ३४ ॥

ထို့ကြောင့် သားရေ၊ ချက်ချင်းပင် ဂုဏ်ပြုနမസ്കာ၊ ဆုတောင်းပဌနာနှင့် နူးညံ့သော စကားများဖြင့် ကုဗေရကို သဘောပေါက်အောင် ပြုလုပ်ပါ; မဟာပုရుషတို့၏ တေဇောဓာတ်က ကျွန်ုပ်တို့ မျိုးရိုးကို မလွှမ်းမိုးမီ။

Verse 35

एवं स्वायम्भुव: पौत्रमनुशास्य मनुर्ध्रुवम् । तेनाभिवन्दित: साकमृषिभि: स्वपुरं ययौ ॥ ३५ ॥

ဤသို့ စွာယံဘူဝ မနုသည် မိမိ၏မြေး သြရုဝ မဟာရာဇာအား သင်ကြားညွှန်ကြားပြီး၊ သြရုဝ၏ လေးစားစွာ ပဏာမပြုခြင်းကို ခံယူကာ၊ ရှင်ရသီတို့နှင့်အတူ မိမိတို့၏ နေရပ်သို့ ပြန်လည်သွားကြ၏။