Adhyaya 9

Verse 1

श्रीशुक उवाच तेऽन्योन्यतोऽसुरा: पात्रं हरन्तस्त्यक्तसौहृदा: । क्षिपन्तो दस्युधर्माण आयान्तीं दद‍ृशु: स्त्रियम् ॥ १ ॥

သုကဒေဝ ဂေါသွာမိက ပြောကြားသည် - ထို့နောက် နတ်ဆိုးများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရန်လိုလာကြသည်။ သူခိုးများကဲ့သို့ ပြုမူလျက် အမြိုက်ရည်အိုးကို လုယူနေစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

Verse 2

अहो रूपमहो धाम अहो अस्या नवं वय: । इति ते तामभिद्रुत्य पप्रच्छुर्जातहृच्छया: ॥ २ ॥

ထိုလှပသော အမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ နတ်ဆိုးများက "အို... အံ့သြဖွယ်ကောင်းလိုက်တာ၊ သူမရဲ့ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါနဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုက အံ့မခန်းပါပဲ" ဟု ပြောဆိုကာ တပ်မက်သော စိတ်ဖြင့် သူမထံ ချဉ်းကပ်၍ မေးမြန်းကြသည်။

Verse 3

का त्वं कञ्जपलाशाक्षि कुतो वा किं चिकीर्षसि । कस्यासि वद वामोरु मथ्नतीव मनांसि न: ॥ ३ ॥

အို ကြာပန်းအရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးလှသော အလှမယ်၊ သင်သည် မည်သူနည်း။ ဘယ်ကလာသနည်း။ ဒီနေရာသို့ လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်က ဘာနည်း၊ သင်သည် မည်သူ၏သူနည်း။ အို လှပသော ပေါင်တံရှိသူ၊ သင်ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်များ လှုပ်ရှားကာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်။

Verse 4

न वयं त्वामरैर्दैत्यै: सिद्धगन्धर्वचारणै: । नास्पृष्टपूर्वां जानीमो लोकेशैश्च कुतो नृभि: ॥ ४ ॥

လူသားများကို မဆိုထားနှင့်၊ ဒေဝတား၊ အသူရ၊ စိဒ္ဓ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ခါရဏ နှင့် လောကကို အုပ်ချုပ်သူများ၊ ပ္ရဇာပတိများပင် သင့်ကို ယခင်က တစ်ခါမှ မထိမတွေ့ဖူးကြ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်အတ္တကို မသိနိုင်သည်ဟု မဟုတ်။

Verse 5

नूनं त्वं विधिना सुभ्रू: प्रेषितासि शरीरिणाम् । सर्वेन्द्रियमन:प्रीतिं विधातुं सघृणेन किम् ॥ ५ ॥

အို လှပသော မျက်ခုံးရှိသူမ၊ အမှန်တကယ်ပင် ကံကြမ္မာကို စီမံသူသည် အကြောင်းမဲ့ ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး၏ အာရုံနှင့် စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေရန် သင့်ကို ပို့လိုက်သည်။ ဒါ မဟုတ်လား?

Verse 6

सा त्वं न: स्पर्धमानानामेकवस्तुनि मानिनि । ज्ञातीनां बद्धवैराणां शं विधत्स्व सुमध्यमे ॥ ६ ॥

အို ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မိန်းမ၊ အမృతအိုး တစ်ခုတည်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြိုင်အဆိုင်ဖြစ်ကာ ရန်ငြိုးချည်နှောင်နေကြသည်။ တစ်မိသားစုတည်းဖြစ်သော်လည်း ရန်သူဖြစ်မှု တိုးပွားလာသည်။ အို ခါးသေးလှသူမ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကောင်းကျိုးပေး၍ ဤအငြင်းပွားမှုကို ဖြေရှင်းပေးပါ။

Verse 7

वयं कश्यपदायादा भ्रातर: कृतपौरुषा: । विभजस्व यथान्यायं नैव भेदो यथा भवेत् ॥ ७ ॥

ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး—ဒေဝတားနှင့် အသူရ—သည် ကശ്യပ၏ မျိုးဆက်ဖြစ်၍ ညီအစ်ကိုများဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ယခု ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်ပိုင်သတ္တိပြကာ အငြင်းပွားနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် တရားမျှတစွာ အမృతကို ခွဲဝေပေး၍ ကျွန်ုပ်တို့အကြား ကွဲပြားမှု မဖြစ်စေပါနှင့်။

Verse 8

इत्युपामन्त्रितो दैत्यैर्मायायोषिद्वपुर्हरि: । प्रहस्य रुचिरापाङ्गैर्निरीक्षन्निदमब्रवीत् ॥ ८ ॥

ဒေဝတမုန်းသော ဒိုင်တျာတို့က ဤသို့ တောင်းဆိုသဖြင့် လှပသော မိန်းမရုပ် (မိုဟိနီ) ကို ဆောင်ယူထားသော ဘဂဝန် ဟရီသည် အနည်းငယ် ပြုံး၍ ဆွဲဆောင်သော မျက်ဝန်းလှည့်ကြည့်ကာ ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 9

श्रीभगवानुवाच कथं कश्यपदायादा: पुंश्चल्यां मयि सङ्गता: । विश्वासं पण्डितो जातु कामिनीषु न याति हि ॥ ९ ॥

ဘဂဝန် မိန့်တော်မူသည်– “ကশ্যပ၏ သားမြေးတို့၊ ငါသည် ပုန်ရှ်ချလီ (အကျင့်ပျက် မိန်းမ) သာ ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်လျက် သင်တို့က ငါ့ကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ယုံကြည်ကြသနည်း။ ပညာရှိသည် ကာမမိန်းမတို့၌ ယုံကြည်မှု မထားတတ်။”

Verse 10

सालावृकाणां स्त्रीणां च स्वैरिणीनां सुरद्विष: । सख्यान्याहुरनित्यानि नूत्नं नूत्नं विचिन्वताम् ॥ १० ॥

ဟေ ဒေဝတို့၏ ရန်သူ ဒိုင်တျာတို့၊ မျောက်၊ မြေခွေး၊ ခွေးတို့သည် ကာမဆက်ဆံရေး၌ မတည်ငြိမ်ဘဲ နေ့စဉ် အသစ်အသစ်သော မိတ်ဖက်ကို ရှာသကဲ့သို့၊ ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျ နေထိုင်သော မိန်းမတို့လည်း နေ့တိုင်း မိတ်သစ်ကို ရှာတတ်သည်။ ထိုသို့သော မိန်းမနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်းသည် မတည်မြဲ—ပညာရှိတို့၏ အမြင်ဖြစ်သည်။

Verse 11

श्रीशुक उवाच इति ते क्ष्वेलितैस्तस्या आश्वस्तमनसोऽसुरा: । जहसुर्भावगम्भीरं ददुश्चामृतभाजनम् ॥ ११ ॥

သီရိ ရှုကဒေဝ ဂိုစွာမီ ဆက်လက်မိန့်သည်– မိုဟိနီမူရတီ၏ ဟာသသဘောဖြင့် ပြောသကဲ့သို့သော စကားကို ကြားပြီးနောက် အဆုရတို့၏ စိတ်များ ယုံကြည်သက်သာသွားသည်။ သူတို့သည် ဂಂಭീരစွာ ရယ်မောကာ နောက်ဆုံးတွင် အမృతအိုးကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ပေးအပ်하였다။

Verse 12

ततो गृहीत्वामृतभाजनं हरि- र्बभाष ईषत्स्मितशोभया गिरा । यद्यभ्युपेतं क्‍व च साध्वसाधु वा कृतं मया वो विभजे सुधामिमाम् ॥ १२ ॥

ထို့နောက် ဘဂဝန် ဟရီသည် အမృతအိုးကို လက်ဝယ်ယူကာ အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ဆွဲဆောင်သော စကားဖြင့် မိန့်တော်မူသည်– “ဒိုင်တျာတို့၊ ငါပြုမည့်အရာသည် တရားသဖြင့်ဖြစ်စေ မတရားသဖြင့်ဖြစ်စေ သင်တို့က လက်ခံမည်ဆိုလျှင်၊ ဤ စုဓာကို သင်တို့အကြား ခွဲဝေပေးရန် ငါ တာဝန်ယူမည်။”

Verse 13

इत्यभिव्याहृतं तस्या आकर्ण्यासुरपुङ्गवा: । अप्रमाणविदस्तस्यास्तत् तथेत्यन्वमंसत ॥ १३ ॥

မိုဟိနီမူရတိ၏ ချိုမြိန်သောစကားကို ကြားသော်၊ ဆုံးဖြတ်ရာတွင် မကျွမ်းကျင်သော အဆုရခေါင်းဆောင်များသည် ချက်ချင်း သဘောတူကြသည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ သင်ပြောသမျှ မှန်ကန်သည်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 14

अथोपोष्य कृतस्‍नाना हुत्वा च हविषानलम् । दत्त्वा गोविप्रभूतेभ्य: कृतस्वस्त्ययना द्विजै: ॥ १४ ॥ यथोपजोषं वासांसि परिधायाहतानि ते । कुशेषु प्राविशन्सर्वे प्रागग्रेष्वभिभूषिता: ॥ १५ ॥

ထို့နောက် ဒေဝနှင့် အဆုရတို့သည် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြု၍ ရေချိုးသန့်စင်ကာ၊ ဂျီ (နွားနို့ဆီ) စသည့် ဟဝိစ္စများဖြင့် မီးယဇ်၌ အာဟုတိများ ဆက်ကပ်ကြသည်။ နွားများ၊ ဘြာဟ္မဏများနှင့် အခြားဝဏ္ဏများအား သင့်တော်သလို ဒါနပြုကြပြီး၊ ဒွိဇတို့၏ ညွှန်ကြားမှုဖြင့် ဆွஸ္တျယနာဒီ ပူဇာကర్మများကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ထို့နောက် မိမိနှစ်သက်ရာ အဝတ်သစ်များ ဝတ်ဆင်၍ အလှဆင်ကာ၊ ကုရှမြက်အာသနပေါ်တွင် အရှေ့ဘက်မျက်နှာမူ၍ ထိုင်ကြ၏။

Verse 15

अथोपोष्य कृतस्‍नाना हुत्वा च हविषानलम् । दत्त्वा गोविप्रभूतेभ्य: कृतस्वस्त्ययना द्विजै: ॥ १४ ॥ यथोपजोषं वासांसि परिधायाहतानि ते । कुशेषु प्राविशन्सर्वे प्रागग्रेष्वभिभूषिता: ॥ १५ ॥

ထို့နောက် ဒေဝနှင့် အဆုရတို့သည် ဥပဝါသ (အစာရှောင်) ပြု၍ ရေချိုးသန့်စင်ကာ၊ ဂျီ (နွားနို့ဆီ) စသည့် ဟဝိစ္စများဖြင့် မီးယဇ်၌ အာဟုတိများ ဆက်ကပ်ကြသည်။ နွားများ၊ ဘြာဟ္မဏများနှင့် အခြားဝဏ္ဏများအား သင့်တော်သလို ဒါနပြုကြပြီး၊ ဒွိဇတို့၏ ညွှန်ကြားမှုဖြင့် ဆွஸ္တျယနာဒီ ပူဇာကర్మများကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ထို့နောက် မိမိနှစ်သက်ရာ အဝတ်သစ်များ ဝတ်ဆင်၍ အလှဆင်ကာ၊ ကုရှမြက်အာသနပေါ်တွင် အရှေ့ဘက်မျက်နှာမူ၍ ထိုင်ကြ၏။

Verse 16

प्राङ्‌मुखेषूपविष्टेषु सुरेषु दितिजेषु च । धूपामोदितशालायां जुष्टायां माल्यदीपकै: ॥ १६ ॥ तस्यां नरेन्द्र करभोरुरुशद्दुकूल- श्रोणीतटालसगतिर्मदविह्वलाक्षी । सा कूजती कनकनूपुरशिञ्जितेन कुम्भस्तनी कलसपाणिरथाविवेश ॥ १७ ॥

အို မင်းကြီးရေ၊ ဒေဝနှင့် ဒိတိဇတို့ အရှေ့ဘက်မျက်နှာမူ၍ ထိုင်နေကြစဉ်၊ နံ့သာမီးခိုးအနံ့ဖြင့် မွှေးကြိုင်ပြီး ပန်းမാലာနှင့် မီးအလင်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသော မဏ္ဍပထဲသို့ ထိုမိန်းမ ဝင်လာ၏။ အလွန်လှပသော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ နိမ့်လေးသော နောက်တင်ကြောင့် ဖြည်းဖြည်းလျှောက်ကာ၊ ယೌဝနမဒကြောင့် မတည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများရှိသည်။ ရွှေနူပုရ်သံ ချဉ်ချဉ်မြည်သံနှင့်အတူ ကူးဇင်ကာ လာပြီး၊ ရင်သားများသည် ရေကန့်ကဲ့သို့၊ ပေါင်များသည် ဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့၊ လက်တွင် ရေကလသ်ကို ကိုင်ထားသည်။

Verse 17

प्राङ्‌मुखेषूपविष्टेषु सुरेषु दितिजेषु च । धूपामोदितशालायां जुष्टायां माल्यदीपकै: ॥ १६ ॥ तस्यां नरेन्द्र करभोरुरुशद्दुकूल- श्रोणीतटालसगतिर्मदविह्वलाक्षी । सा कूजती कनकनूपुरशिञ्जितेन कुम्भस्तनी कलसपाणिरथाविवेश ॥ १७ ॥

အို မင်းကြီးရေ၊ ဒေဝနှင့် ဒိတိဇတို့ အရှေ့ဘက်မျက်နှာမူ၍ ထိုင်နေကြစဉ်၊ နံ့သာမီးခိုးအနံ့ဖြင့် မွှေးကြိုင်ပြီး ပန်းမாலာနှင့် မီးအလင်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသော မဏ္ဍပထဲသို့ ထိုမိန်းမ ဝင်လာ၏။ အလွန်လှပသော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ နိမ့်လေးသော နောက်တင်ကြောင့် ဖြည်းဖြည်းလျှောက်ကာ၊ ယൗဝနမဒကြောင့် မတည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများရှိသည်။ ရွှေနူပုရ်သံ ချဉ်ချဉ်မြည်သံနှင့်အတူ ကူးဇင်ကာ လာပြီး၊ ရင်သားများသည် ရေကန့်ကဲ့သို့၊ ပေါင်များသည် ဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့၊ လက်တွင် ရေကလသ်ကို ကိုင်ထားသည်။

Verse 18

तां श्रीसखीं कनककुण्डलचारुकर्ण- नासाकपोलवदनां परदेवताख्याम् । संवीक्ष्य सम्मुमुहुरुत्स्मितवीक्षणेन देवासुरा विगलितस्तनपट्टिकान्ताम् ॥ १८ ॥

ရွှေနားကပ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော နားရွက်များ၊ လှပသော နှာခေါင်းနှင့် ပါးပြင်တို့ကြောင့် အမြင့်မြတ်သော ဒေဝီဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည့် မိုဟိနီမూర్తီ၏ မျက်နှာသည် အလွန်လှပတင့်တယ်၏။ သူမသည် နူးညံ့သော အပြုံးနှင့် မျက်စောင်းတစ်ချက် ပစ်လိုက်သော်၊ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ စာရီအနားစွန်း အနည်းငယ်ရွေ့သွားသည်ကို မြင်သော ဒေဝနှင့် အသူရာတို့သည် အပြည့်အဝ မောဟမိသွားကြ၏။

Verse 19

असुराणां सुधादानं सर्पाणामिव दुर्नयम् । मत्वा जातिनृशंसानां न तां व्यभजदच्युत: ॥ १९ ॥

အသူရာတို့သည် သဘာဝအားဖြင့် မြွေကဲ့သို့ ကောက်ကျစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အား အမృత၏ အစိတ်အပိုင်း ပေးခြင်းသည် မြွေကို နို့တိုက်သကဲ့သို့ အန္တရာယ်ကြီး၏။ သူတို့၏ မွေးရာပါ ရက်စက်မှုကို တွေးဆကာ အချျုတဘုရားသည် အမృతကို မပေးခဲ့။

Verse 20

कल्पयित्वा पृथक् पङ्क्तीरुभयेषां जगत्पति: । तांश्चोपवेशयामास स्वेषु स्वेषु च पङ्क्तिषु ॥ २० ॥

ကမ္ဘာ၏ အရှင်ဘုရားသည် မိုဟိနီ-မూర్తီအဖြစ် ဒေဝနှင့် အသူရာတို့အတွက် ထိုင်ခုံတန်းများကို သီးသန့် စီစဉ်ကာ တစ်ဖက်စီကို မိမိတို့တန်းတွင် ထိုင်စေ하였다။

Verse 21

दैत्यान्गृहीतकलसो वञ्चयन्नुपसञ्चरै: । दूरस्थान् पाययामास जरामृत्युहरां सुधाम् ॥ २१ ॥

အမృతအိုးကို လက်တွင်ကိုင်ကာ သူမသည် အရင်ဆုံး ဒೈత్యတို့ထံ သွား၍ ချိုသာသောစကားများဖြင့် သူတို့ကို ကျေနပ်စေပြီး လှည့်ဖြားကာ သူတို့၏ အမృతအပိုင်းကို မရစေ하였다။ ထို့နောက် အဝေးတွင် ထိုင်နေသော ဒေဝတို့အား အိုမင်းခြင်း၊ ရောဂါနှင့် သေခြင်းကို ဖယ်ရှားသော အမృతကို သောက်စေ하였다။

Verse 22

ते पालयन्त: समयमसुरा: स्वकृतं नृप । तूष्णीमासन्कृतस्‍नेहा: स्त्रीविवादजुगुप्सया ॥ २२ ॥

အို မင်းကြီး၊ အသူရာတို့သည် “ဤမိန်းမသည် တရားဖြစ်စေ မတရားဖြစ်စေ ဘာလုပ်လုပ် ကျွန်ုပ်တို့ လက်ခံမည်” ဟု ကတိပြုထားသဖြင့် ထိုကတိကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် မိန်းမနှင့် အငြင်းပွားခြင်းကို မနှစ်သက်၍ သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။

Verse 23

तस्यां कृतातिप्रणया: प्रणयापायकातरा: । बहुमानेन चाबद्धा नोचु: किञ्चन विप्रियम् ॥ २३ ॥

နတ်ဆိုးများသည် မောဟိနီရုပ်သွင်ကို ချစ်ခင်စွဲလမ်းကြပြီး ထိုဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရိုသေလေးစားမှုကို ပြသကာ မနှစ်မြို့ဖွယ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ကြပေ။

Verse 24

देवलिङ्गप्रतिच्छन्न: स्वर्भानुर्देवसंसदि । प्रविष्ट: सोममपिबच्चन्द्रार्काभ्यां च सूचित: ॥ २४ ॥

ရာဟုသည် နတ်သားအသွင်ဆောင်၍ နတ်အစည်းအဝေးသို့ ဝင်ရောက်ကာ အမြိုက်ရည်ကို သောက်လေသည်။ သို့သော် နေနတ်သားနှင့် လနတ်သားတို့က သူ့ကို မှတ်မိပြီး ဖော်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

Verse 25

चक्रेण क्षुरधारेण जहार पिबत: शिर: । हरिस्तस्य कबन्धस्तु सुधयाप्लावितोऽपतत् ॥ २५ ॥

ဘုရားသခင် ဟရိသည် သင်တုန်းဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော စက်ဝိုင်းလက်နက်ဖြင့် ရာဟု၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်လိုက်သည်။ အမြိုက်ရည် မရောက်ရှိသော သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

Verse 26

शिरस्त्वमरतां नीतमजो ग्रहमचीक्लृपत् । यस्तु पर्वणि चन्द्रार्कावभिधावति वैरधी: ॥ २६ ॥

ရာဟု၏ ဦးခေါင်းသည် မသေနိုင်သော အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် ဗြဟ္မာမင်းက ၎င်းကို ဂြိုဟ်တစ်လုံးအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။ ရန်ငြိုးကြောင့် သူသည် လပြည့်နှင့် လကွယ်နေ့များတွင် နေနှင့် လတို့ကို တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။

Verse 27

पीतप्रायेऽमृते देवैर्भगवान् लोकभावन: । पश्यतामसुरेन्द्राणां स्वं रूपं जगृहे हरि: ॥ २७ ॥

နတ်တို့သည် အမြိုက်ရည်ကို သောက်သုံး၍ ကုန်ခါနီးသောအခါ လောကကို စောင့်ရှောက်သော ဘုရားသခင် ဟရိသည် နတ်ဆိုးတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် မိမိ၏ မူလရုပ်သွင်ကို ဖော်ပြတော်မူ၏။

Verse 28

एवं सुरासुरगणा: समदेशकाल- हेत्वर्थकर्ममतयोऽपि फले विकल्पा: । तत्रामृतं सुरगणा: फलमञ्जसापु- र्यत्पादपङ्कजरज:श्रयणान्न दैत्या: ॥ २८ ॥

ဤသို့ နတ်တို့နှင့် အသူရတို့သည် နေရာ၊ အချိန်၊ အကြောင်းရင်း၊ ရည်ရွယ်ချက်၊ လုပ်ဆောင်မှုနှင့် ဆန္ဒတို့ တူညီသော်လည်း အကျိုးရလဒ်မှာ ကွာခြားသွားသည်။ ဘဂဝန်၏ ကြာပန်းတော်ခြေဖဝါး၏ ဖုန်မှုန့်ကို အားကိုးသဖြင့် နတ်တို့သည် အမృతကို လွယ်ကူစွာ သောက်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ခြေဖဝါးအာရှ్రယ မရှိသော ဒೈတျတို့သည် လိုချင်သည့် အကျိုးကို မရနိုင်ခဲ့။

Verse 29

यद् युज्यतेऽसुवसुकर्ममनोवचोभि- र्देहात्मजादिषु नृभिस्तदसत् पृथक्त्वात् । तैरेव सद् भवति यत् क्रियतेऽपृथक्त्वात् सर्वस्य तद् भवति मूलनिषेचनं यत् ॥ २९ ॥

လူ့လောကတွင် စိတ်၊ စကား၊ လုပ်ရပ်တို့ဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာ၊ သားသမီး စသည်တို့ကို အခြေခံကာ အသက်နှင့် ဥစ္စာကို ကာကွယ်ရန် လုပ်သော အလုပ်များသည် ဘက္တိမှ ခွဲကွာနေသဖြင့် အကျိုးမရှိ။ သို့သော် ထိုအလုပ်တူတူကို ဘုရားသခင်၏ နှစ်သက်မှုအတွက် ဆောင်ရွက်လျှင် ကောင်းကျိုးသည် အားလုံးထံ ဖြန့်ဝေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်—သစ်ပင်၏ အမြစ်ကို ရေချလျှင် တစ်ပင်လုံးသို့ ရောက်သကဲ့သို့။