Ashtama Skandha Adhyaya 5 - Srimad Bhagavatam | Burmese | Vedapath

Vyasa

Ashtama SkandhaAdhyaya 550 Verses

Adhyaya 5

Raivata and Cākṣuṣa Manvantaras; Brahmā’s Prayers at Śvetadvīpa (Prelude to Samudra-manthana)

ရှုကဒေဝသည် ဂဇേന്ദ്രမောက္ခဏ (Gajendra-mokṣaṇa) အကြောင်းကို မန်ဝန္တရာ အစဉ်အလာကြီးနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ပဉ္စမ မနု ရိုင်ဝတ (Raivata) ကို ဖော်ပြသည်။ သူ၏သားများ၊ အိန္ဒြ (Vibhu)၊ ဒေဝဂဏ (Bhūtarayas) နှင့် သပ္တဋ္ဌိများကို ဆိုသည်။ ထိုမန်ဝန္တရာ၌ ဘဂဝန်သည် Śubhra နှင့် Vikuṇṭhā မှ Vaikuṇṭha အဖြစ် ပေါ်ထွန်းပြီး လက္ရှမီ၏ တောင်းဆိုချက်အရ Vaikuṇṭha လောကကို ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းစေကာ ဘုရား၏ မတိုင်းတာနိုင်သော ဂုဏ်တော်များကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ထို့နောက် ဆဋ္ဌမ မနု Cākṣuṣa ကို ရှေ့ဆက်ကာ သူ၏သားများ၊ အိန္ဒြ (Mantradruma)၊ ဒေဝများ (Āpyas) နှင့် ဟဝိစ္မာန်၊ ဝီရက စသည့် ရှင်သန်သူများကို ဖော်ပြသည်။ ဘဂဝန်သည် Ajita အဖြစ် ပေါ်ထွန်း၍ နောက်ပိုင်း နို့ပင်လယ် မန္ထနာကို အကူအညီပေးပြီး ကူရ္မ (Kūrma) အဖြစ် မန္ဒရတောင်ကို ထောက်ပံ့မည်။ ပရိက္ခစ်၏ စိတ်အားထက်သန်သော မေးခွန်းက ဒေဝများ အင်အားကျရခြင်း (ဒုရဝာသာ၏ အပစ်ဒဏ်၊ သာယာဝပြောမှုနှင့် ယဇ్ఞ ပျောက်ကွယ်ခြင်း)၊ စုမေရု၌ ဘြဟ္မာထံ တိုင်ကြားခြင်းနှင့် Śvetadvīpa တွင် ဝိෂ္ဏုကို ရှာရန် ဘြဟ္မာ၏ ညွှန်ကြားချက်သို့ ချိတ်ဆက်ပေးသည်။ အခန်းအဆုံးတွင် ဘြဟ္မာ၏ ဝေဒပဌနာများက ဘဂဝန်ကို အလွန်မြင့်မြတ်၍ အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော ပရမအတ္တမ၊ ကမ္ဘာလောက လုပ်ငန်းများ၏ အရင်းအမြစ်နှင့် အဆုံးစွန် အားကိုးရာဟု ချီးမွမ်းကာ နောက်လာမည့် နို့ပင်လယ် မန္ထနာအတွက် သဘောတရားနှင့် ဇာတ်လမ်းအခြေခံကို တည်ဆောက်သည်။

Shlokas

Verse 1

श्रीशुक उवाच राजन्नुदितमेतत् ते हरे: कर्माघनाशनम् । गजेन्द्रमोक्षणं पुण्यं रैवतं त्वन्तरं श‍ृणु ॥ १ ॥

ရှရီရှုကဒေဝ ဂိုစွာမီက ပြောသည်—အို မင်းကြီး၊ ဟရီဘုရား၏ ပാപဖျက်သည့် လီလာများထဲမှ အလွန်ပုဏ္ဏဖြစ်သော ဂဇೇಂದ್ರမောက္ခဏကို သင်အား ရှင်းပြပြီးပြီ။ ထိုသို့သော ဘုရား၏ ကర్మကഥာကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် ပാപ၏ အကျိုးဆက်အားလုံး ပျောက်ကင်းနိုင်သည်။ ယခု ရိုင်ဝတ မနွန္တရကို နားထောင်လော့။

Verse 2

पञ्चमो रैवतो नाम मनुस्तामससोदर: । बलिविन्ध्यादयस्तस्य सुता हार्जुनपूर्वका: ॥ २ ॥

တாமသ မနု၏ အစ်ကို/ညီအဖြစ် မနုအဆင့်ငါးမြောက်သည် ‘ရိုင်ဝတ’ ဟု အမည်ရသည်။ သူ၏ သားများမှာ ဟာర్జုန်ကို ဦးဆောင်၍ အర్జုန်၊ ဘလိ၊ ဝိန္ဓျ စသဖြင့် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 3

विभुरिन्द्र: सुरगणा राजन्भूतरयादय: । हिरण्यरोमा वेदशिरा ऊर्ध्वबाह्वादयो द्विजा: ॥ ३ ॥

အို မင်းကြီး၊ ရိုင်ဝတ မနွန္တရကာလတွင် ကောင်းကင်ဘုရင် အိန္ဒြာ၏ အမည်မှာ ‘ဝိဘု’ ဖြစ်သည်။ ဒေဝတাগဏများအနက် ‘ဘူတရယ’ စသဖြင့် ရှိကြပြီး၊ လောကခုနစ်ခုကို အုပ်စိုးသည့် ဘြာဟ္မဏ ခုနစ်ဦးအနက် ဟိရဏ္ယရောမာ၊ ဝေဒသိရာ၊ ဥဓ္ဓဝဗာဟု စသဖြင့် ရှိကြသည်။

Verse 4

पत्नी विकुण्ठा शुभ्रस्य वैकुण्ठै: सुरसत्तमै: । तयो: स्वकलया जज्ञे वैकुण्ठो भगवान्स्वयम् ॥ ४ ॥

သုဘ္ရနှင့် သူ၏ဇနီး ဝိကုဏ္ဌာ တို့၏ ပေါင်းစည်းမှုမှ၊ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပွားဖြစ်သော မြတ်သော ဒေဝတများနှင့်အတူ ဘဂဝန် ဝိုင်ကုဏ္ဌ သည် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာတော်မူ၏။

Verse 5

वैकुण्ठ: कल्पितो येन लोको लोकनमस्कृत: । रमया प्रार्थ्यमानेन देव्या तत्प्रियकाम्यया ॥ ५ ॥

သီရိဒေဝီ ရမာ၏ နှစ်သက်ရာကို ဖြည့်ဆည်းရန်၊ သူမ၏ တောင်းဆိုချက်အရ ဘဂဝန် ဝိုင်ကုဏ္ဌ သည် အားလုံးက ရိုသေဝတ်ပြုသော ဝိုင်ကုဏ္ဌလောက တစ်ခုကို ထပ်မံ ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 6

तस्यानुभाव: कथितो गुणाश्च परमोदया: । भौमान्‍रेणून्स विममे यो विष्णोर्वर्णयेद् गुणान् ॥ ६ ॥

ဘဂဝန်၏ အလွန်မြတ်သော လုပ်ရပ်များနှင့် လောကလွန်ဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်းဖော်ပြထားသော်လည်း တခါတရံ အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ကြသည်။ သို့သော် ဝိෂ္ဏုအရှင်အတွက် အရာအားလုံး ဖြစ်နိုင်သည်။ စကြဝဠာ၏ အဏုများကို ရေတွက်နိုင်သူသာ အရှင်၏ ဂုဏ်တော်များကို ရေတွက်နိုင်မည်—သို့ရာတွင် မည်သူမျှ မရေတွက်နိုင်။

Verse 7

षष्ठश्च चक्षुष: पुत्रश्चाक्षुषो नाम वै मनु: । पूरुपूरुषसुद्युम्नप्रमुखाश्चाक्षुषात्मजा: ॥ ७ ॥

စက္ခု၏ သားဖြစ်သော စာက္ခုသ မနုသည် ခြောက်မြောက် မနု ဖြစ်သည်။ သူ၌ သားများ များစွာရှိပြီး ပူရု၊ ပူရုရှ နှင့် စုဒျုမန တို့သည် အဓိကဖြစ်ကြသည်။

Verse 8

इन्द्रो मन्त्रद्रुमस्तत्र देवा आप्यादयो गणा: । मुनयस्तत्र वै राजन्हविष्मद्वीरकादय: ॥ ८ ॥

စာက္ခုသ မနု၏ အုပ်ချုပ်ခေတ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရင် အိန္ဒြာသည် မန္တရဒြုမ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဒေဝတအုပ်စုတွင် အာပျများ စသည်တို့ရှိပြီး၊ မဟာမုနိများတွင် ဟဝိရှ္မာန် နှင့် ဝီရက စသည်တို့ရှိကြသည်၊ အို မင်းကြီး။

Verse 9

तत्रापि देवसम्भूत्यां वैराजस्याभवत् सुत: । अजितो नाम भगवानंशेन जगत: पति: ॥ ९ ॥

ဤခြောက်မြောက် မန်ဝန္တရတွင် စကြဝဠာ၏ အရှင် ဗိဿနုဘုရားသည် မိမိ၏ အংশအဝတားအဖြစ် ဒေဝသမ္ဘူတီ၏ ဝမ်း၌ ဝိုင်ရာဇမှ မွေးဖွားကာ ‘အဇိတ’ ဟူသော နာမတော်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်။

Verse 10

पयोधिं येन निर्मथ्य सुराणां साधिता सुधा । भ्रममाणोऽम्भसि धृत: कूर्मरूपेण मन्दर: ॥ १० ॥

အဇိတဘုရားသည် နို့ပင်လယ်ကို မသန့်ကာ ဒေဝတားတို့အတွက် အမృతကို ဖြစ်ပေါ်စေတော်မူ၏။ ကုရ္မ (လိပ်) ရုပ်ဖြင့် ရေထဲတွင် လှုပ်ရှားလျက် မန္ဒရတောင်ကြီးကို ကျောပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်တော်မူ၏။

Verse 11

श्रीराजोवाच यथा भगवता ब्रह्मन्मथित: क्षीरसागर: । यदर्थं वा यतश्चाद्रिं दधाराम्बुचरात्मना ॥ ११ ॥ यथामृतं सुरै: प्राप्तं किं चान्यदभवत् तत: । एतद् भगवत: कर्म वदस्व परमाद्भ‍ुतम् ॥ १२ ॥

ဘုရင် ပရိက္ခစ် မေးလျှောက်သည်—အို မဟာဗြာဟ္မဏ! ဘုရားသခင်သည် နို့ပင်လယ်ကို မည်သို့၊ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မသန့်ခဲ့သနည်း။ ရေထဲတွင် ကုရ္မရုပ်ဖြင့် နေထိုင်ကာ မန္ဒရတောင်ကို အဘယ်ကြောင့်၊ မည်သို့ ထမ်းဆောင်ခဲ့သနည်း။ ဒေဝတားတို့သည် အမృతကို မည်သို့ ရရှိခဲ့ကြသနည်း၊ ထို့ပြင် မသန့်ခြင်းမှ အခြား ဘာတွေ ပေါ်ထွန်းခဲ့သနည်း။ ဘုရား၏ အလွန်အံ့ဖွယ် ကర్మများကို ရှင်းပြပါ။

Verse 12

Verse 13

त्वया सङ्कथ्यमानेन महिम्ना सात्वतां पते: । नातितृप्यति मे चित्तं सुचिरं तापतापितम् ॥ १३ ॥

သင်က ဘက္တတို့၏ အရှင် ဘုရား၏ မဟိမကို ပြောကြားနေသော်လည်း၊ သုံးပါးသော ဒုက္ခများကြောင့် ကြာရှည်စွာ ပူပန်နေသော ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် နားထောင်ရင်းပင် မပြည့်ဝသေးပါ။

Verse 14

श्रीसूत उवाच सम्पृष्टो भगवानेवं द्वैपायनसुतो द्विजा: । अभिनन्द्य हरेर्वीर्यमभ्याचष्टुं प्रचक्रमे ॥ १४ ॥

သီရိ စူတာ ဂိုသွာမီက ပြောသည်—နိုင်းမိရှာရဏျ၌ စုဝေးနေသော ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏတို့ရေ၊ မင်းကြီးက ဤသို့ မေးမြန်းသောအခါ ဒွိုင်ပါယန၏ သားတော် ဘဂဝန် ရှုကဒေဝ ဂိုသွာမီသည် မင်းကြီးကို ချီးမွမ်း၍ ထို့နောက် သီရိ ဟရိ၏ မဟာဂုဏ်တော်များကို ဆက်လက်ဖော်ပြရန် ကြိုးပမ်းလေ၏။

Verse 15

श्रीशुक उवाच यदा युद्धेऽसुरैर्देवा बध्यमाना: शितायुधै: । गतासवो निपतिता नोत्तिष्ठेरन्स्म भूरिश: ॥ १५ ॥ यदा दुर्वास: शापेन सेन्द्रा लोकास्त्रयो नृप । नि:श्रीकाश्चाभवंस्तत्र नेशुरिज्यादय: क्रिया: ॥ १६ ॥

သီရိ ရှုကဒေဝက ပြောသည်—စစ်ပွဲ၌ အဆုရတို့က ထက်မြက်သော လက်နက်များဖြင့် ဒေဝတို့ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်သဖြင့် ဒေဝအများအပြားသည် အသက်ဆုံး၍ လဲကျကာ ပြန်မထနိုင်ကြ။ ထိုအချိန်တွင် မင်းကြီးရေ၊ ဒုရဝါသာ မုနိ၏ ကျိန်စာကြောင့် အင်ဒြာနှင့်တကွ သုံးလောကလုံး စိရိမရှိဘဲ ဆင်းရဲသွား၍ ယဇ္ဉာစသော ဝေဒက ကర్మများကိုလည်း မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ကြ။

Verse 16

Verse 17

निशाम्यैतत् सुरगणा महेन्द्रवरुणादय: । नाध्यगच्छन्स्वयं मन्त्रैर्मन्त्रयन्तो विनिश्चितम् ॥ १७ ॥ ततो ब्रह्मसभां जग्मुर्मेरोर्मूर्धनि सर्वश: । सर्वं विज्ञापयां चक्रु: प्रणता: परमेष्ठिने ॥ १८ ॥

သီရိ ရှုကဒေဝက ပြောသည်—ဤအခြေအနေကို မြင်၍ အင်ဒြာ၊ ဝရုဏနှင့် အခြား ဒေဝတို့သည် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ကြသော်လည်း မိမိတို့ မန္တရားအကြံဖြင့် အတည်ပြုနိုင်သော ဖြေရှင်းချက် မတွေ့ကြ။ ထို့နောက် ဒေဝအားလုံး စုပေါင်းကာ စုမေရု တောင်ထိပ်ရှိ ဘြဟ္မာ၏ အစည်းအဝေးသို့ သွားကြပြီး၊ ပရမေဋ္ဌီ ဘြဟ္မာအား ဒဏ္ဍဝတ် ဦးချကာ ဖြစ်ပွားသမျှကို အပြည့်အစုံ လျှောက်တင်ကြသည်။

Verse 18

Verse 19

स विलोक्येन्द्रवाय्वादीन् नि:सत्त्वान्विगतप्रभान् । लोकानमङ्गलप्रायानसुरानयथा विभु: ॥ १९ ॥ समाहितेन मनसा संस्मरन्पुरुषं परम् । उवाचोत्फुल्ल‍वदनो देवान्स भगवान्पर: ॥ २० ॥

အိန္ဒြ၊ ဝါယု စသည့် ဒေဝတားတို့ အင်အားနှင့် အာနုဘော် ပျောက်ကွယ်၍ တိလောကလုံး မင်္ဂလာကင်းမဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ အဆုရတို့ တိုးတက်รุ่งรุ่ง ဖြစ်နေသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်သော်၊ ဒေဝတားတို့ထက် မြင့်မြတ်၍ အာနုဘော်ကြီးသော ဘြဟ္မာသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းကာ အမြင့်ဆုံး ပုရုෂ—ဘဂဝန်ကို သတိရလျက်၊ မျက်နှာပွင့်လင်းလာပြီး ဒေဝတားတို့အား ဤသို့ ပြောကြား하였다။

Verse 20

စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်း၍ အမြင့်ဆုံး ပုရုෂကို သတိရနေစဉ် ဘြဟ္မာ၏ မျက်နှာသည် ပွင့်လင်းတောက်ပလာသည်။ ထို့နောက် ဒေဝတားတို့အား “ငါ၏ စကားကို နားထောင်ကြ” ဟု ပြော하였다။

Verse 21

अहं भवो यूयमथोऽसुरादयो मनुष्यतिर्यग्द्रुमघर्मजातय: । यस्यावतारांशकलाविसर्जिता व्रजाम सर्वे शरणं तमव्ययम् ॥ २१ ॥

ဘြဟ္မာက ပြောသည်—ငါ၊ ဘဝ (ရှီဝ)၊ သင်တို့ ဒေဝတားအားလုံး၊ အဆုရများ၊ လူသားများ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ သစ်ပင်နှင့် အပင်များ၊ ချွေးမှ မွေးဖွားသူများ၊ ဥမှ မွေးဖွားသူများ၊ ဝမ်းမှ မွေးဖွားသူများ—ငါတို့အားလုံးသည် မပြောင်းလဲသော အမြင့်ဆုံး ဘုရား၏ အဝတားအပိုင်းအကလားမှ ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။ ထို့ကြောင့် ငါတို့အားလုံး သူ့ထံသို့ သရဏံ ဝင်ကြစို့။

Verse 22

न यस्य वध्यो न च रक्षणीयो नोपेक्षणीयादरणीयपक्ष: । तथापि सर्गस्थितिसंयमार्थं धत्ते रज:सत्त्वतमांसि काले ॥ २२ ॥

အမြင့်ဆုံး ဘုရားအတွက် သတ်ရမည့်သူ မရှိ၊ ကာကွယ်ရမည့်သူ မရှိ၊ လျစ်လျူရှုရမည့်သူ မရှိ၊ ဘက်လိုက်၍ ပူဇော်ရမည့်အဖွဲ့လည်း မရှိ။ သို့သော် စကြဝဠာ၏ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သိမ်းခြင်းတို့အတွက် ကာလအလိုက် ရဇස්၊ စတ္တဝ၊ တမස් ဂုဏ်တို့ကို ခံယူကာ အဝတားအမျိုးမျိုးဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်။

Verse 23

अयं च तस्य स्थितिपालनक्षण: सत्त्वं जुषाणस्य भवाय देहिनाम् । तस्माद् व्रजाम: शरणं जगद्गुरुं स्वानां स नो धास्यति शं सुरप्रिय: ॥ २३ ॥

ယခုသည် ကိုယ်ခန္ဓာရှိ သတ္တဝါတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် စတ္တဝဂုဏ်၏ အချိန်ဖြစ်သည်။ စတ္တဝကို ခံယူသောအခါ ဘုရားသည် စကြဝဠာ၏ တည်တံ့မှုကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ငါတို့သည် လောက၏ ဆရာတော်—ဘဂဝန်ထံ သရဏံ ဝင်ကြစို့; ဒေဝတားတို့ချစ်မြတ်နိုးသော ထိုပရဘုသည် ငါတို့အား မင်္ဂလာကို မလွဲမသွေ ပေးတော်မူမည်။

Verse 24

श्रीशुक उवाच इत्याभाष्य सुरान्वेधा: सह देवैररिन्दम । अजितस्य पदं साक्षाज्जगाम तमस: परम् ॥ २४ ॥

သီရိရှုက မိန့်တော်မူသည်—ရန်သူတို့ကိုနှိမ်နင်းသော ပရိက္ခစ် မဟာရာဇာ၊ ဘြဟ္မာသည် ဒေဝတို့အား ပြောပြီးနောက် ဒေဝတို့နှင့်အတူ ပစ္စည်းလောက၏ အမှောင်ကိုကျော်လွန်သော အဇိတ ဘဂဝန်၏ ပရမဓာမသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 25

तत्राद‍ृष्टस्वरूपाय श्रुतपूर्वाय वै प्रभु: । स्तुतिमब्रूत दैवीभिर्गीर्भिस्त्ववहितेन्द्रिय: ॥ २५ ॥

အဲဒီနေရာတွင် မိမိမျက်စိဖြင့် မမြင်ဖူးသော်လည်း ဝေဒကျမ်းမှ ကြားသိထားသော အမြင့်ဆုံးဘုရားကို ရည်ညွှန်း၍ ဘြဟ္မာသည် အင်္ဒြိယများကို ထိန်းချုပ်ကာ ဝေဒသဘောတရားနှင့်ကိုက်ညီသော သန့်ရှင်းသီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။

Verse 26

श्रीब्रह्मोवाच अविक्रियं सत्यमनन्तमाद्यं गुहाशयं निष्कलमप्रतर्क्यम् । मनोऽग्रयानं वचसानिरुक्तं नमामहे देववरं वरेण्यम् ॥ २६ ॥

ဘြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—အို အမြင့်ဆုံးသခင်၊ သင်သည် မပြောင်းလဲသော၊ သစ္စာတရား၊ အနန္တနှင့် အာဒိမူလဖြစ်သည်။ သင်သည် နှလုံးဂူအတွင်း၌ တည်ရှိ၍ အညစ်အကြေးမရှိ၊ စဉ်းစားမမီ။ စိတ်မရောက်နိုင်၊ စကားမဖော်ပြနိုင်။ ဒေဝတို့၏ အမြတ်ဆုံး အပူဇော်ခံထိုက်သူအဖြစ် သင်အား ဂါရဝပြု၍ နမസ്കာရတင်ပါသည်။

Verse 27

विपश्चितं प्राणमनोधियात्मना- मर्थेन्द्रियाभासमनिद्रमव्रणम् । छायातपौ यत्र न गृध्रपक्षौ तमक्षरं खं त्रियुगं व्रजामहे ॥ २७ ॥

ပရမဘုရားသည် ပရాణ၊ စိတ်၊ ဉာဏ်တို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို တိုက်ရိုက်နှင့် အလှည့်ကျ သိမြင်တော်မူ၍ အရာအားလုံးကို အလင်းပေးတော်မူသည်။ အိပ်စက်ခြင်းမရှိ၊ အပြစ်အနာမရှိ၊ ဘက်လိုက်မှု၏ အရိပ်နှင့် ဒွိသဘော၏ အပူမရှိသော အက္ခရာ၊ ကောင်းကင်ကဲ့သို့ အနှံ့ပြန့်၊ သုံးယုဂတွင် ထင်ရှားသော ထိုသခင်၏ ပဒမကို ကျွန်ုပ်တို့ ခိုလှုံပါသည်။

Verse 28

अजस्य चक्रं त्वजयेर्यमाणं मनोमयं पञ्चदशारमाशु । त्रिनाभि विद्युच्चलमष्टनेमि यदक्षमाहुस्तमृतं प्रपद्ये ॥ २८ ॥

ပစ္စည်းကမ္မလှုပ်ရှားမှု၏ စက်ဝိုင်းတွင် ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် စိတ်ဖြစ်ရထား၏ ဘီးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အင်္ဒြိယ ၁၀ ပါးနှင့် ပရాణ ၅ ပါးသည် အရိုး ၁၅ ချောင်း; သုံးဂုဏ်သည် အလယ်ချက်; သဘာဝဓာတ် ၈ ပါးသည် အနားကွင်း; ပြင်ပမာယာသည် လျှပ်စစ်စွမ်းအားကဲ့သို့ မြန်မြန်လှည့်စေသည်။ ထိုဘီး၏ အက္ခရာ(အလယ်တိုင်)မှာ ပရမాత్మာ အဇိတ ဘဂဝန်—အဆုံးစွန်သော သစ္စာတရား ဖြစ်သဖြင့် အမရသခင်ထံ ကျွန်ုပ်တို့ ခိုလှုံပါသည်။

Verse 29

य एकवर्णं तमस: परं त- दलोकमव्यक्तमनन्तपारम् । आसांचकारोपसुपर्णमेन- मुपासते योगरथेन धीरा: ॥ २९ ॥

အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘုရားသခင်သည် သုဒ္ဓ-သတ္တဝ၌ တည်ရှိသဖြင့် “ဧကဝဏ္ဏ” ဟူသော ပရဏဝ (အိုမ်) သဘောတရားဖြစ်သည်။ အမှောင်ဟုယူဆသော စကြဝဠာပေါ်ထွန်းမှုကို ကျော်လွန်၍ အဝျက်တနှင့် အနန္တဖြစ်ကာ အချိန်နှင့် နေရာကြောင့် မဝေးကွာဘဲ အနှံ့ရှိသည်။ ဂရုဍာယာဉ်ပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသော အရှင်ကို စိတ်ငြိမ်သော ယောဂီတို့က ယောဂသိဒ္ဓိဖြင့် ပူဇော်ကြသည်။ ထိုအရှင်အား နမസ്കာရပြုပါ၏။

Verse 30

न यस्य कश्चातितितर्ति मायां यया जनो मुह्यति वेद नार्थम् । तं निर्जितात्मात्मगुणं परेशं नमाम भूतेषु समं चरन्तम् ॥ ३० ॥

ဘယ်သူမျှ အရှင်၏ မာယာကို မကျော်လွှားနိုင်ပါ; ထိုမာယာက လူအားလုံးကို မောဟဖြစ်စေ၍ ဘဝရည်မှန်းချက်ကို မသိစေသည်။ သို့သော် ထိုမာယာကိုပင် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်က အနိုင်ယူထားသည်; သူသည် ကိုယ်ကိုအောင်နိုင်သူ၊ အားလုံး၏ အုပ်စိုးရှင်၊ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် တန်းတူသဘောထားဖြင့် အနှံ့တည်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ထိုအရှင်အား နမസ്കာရပြုပါ၏။

Verse 31

इमे वयं यत्प्रिययैव तन्वा सत्त्वेन सृष्टा बहिरन्तरावि: । गतिं न सूक्ष्मामृषयश्च विद्महे कुतोऽसुराद्या इतरप्रधाना: ॥ ३१ ॥

ကျွန်ုပ်တို့ ဒေဝတားများသည် ချစ်မြတ်နိုးရသော အရှင်၏ အလိုတော်ကြောင့် သတ္တဝဂုဏ်ပါသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ဖန်ဆင်းခံရ၍ အတွင်းအပြင် ကောင်းမြတ်မှု၌ တည်ရှိကြသည်; ရှင်ရသီတို့လည်း ထိုနည်းတူ။ သို့သော် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်၏ အလွန်သိမ်မွေ့သော လမ်းကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိနိုင်သေး; ထိုသို့ဆိုလျှင် ရဇတ်-တမတ် အလွန်များသော အဆုရာတို့က မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း? ထိုအရှင်အား နမಸ್ಕာရပြုပါ၏။

Verse 32

पादौ महीयं स्वकृतैव यस्य चतुर्विधो यत्र हि भूतसर्ग: । स वै महापूरुष आत्मतन्त्र: प्रसीदतां ब्रह्म महाविभूति: ॥ ३२ ॥

ဤမြေကြီးသည် အရှင်၏ ကြာပန်းခြေတော်ပေါ်၌ အခြေခံထားပြီး၊ အရှင်၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဤလောက၌ သတ္တဝါ လေးမျိုး စွာ ဖန်ဆင်းဖြစ်ပေါ်သည်။ အရှင်သည် ကိုယ်တိုင်အုပ်ချုပ်သော မဟာပုရုෂ၊ မဟာဗိဘူတိနှင့် အာနုဘော်ပြည့်ဝသူ ဖြစ်သည်။ ဟေ ဘြဟ္မာ၊ အရှင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကြည်နူးပါစေ။

Verse 33

अम्भस्तु यद्रेत उदारवीर्यं सिध्यन्ति जीवन्त्युत वर्धमाना: । लोकायतोऽथाखिललोकपाला: प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३३ ॥

စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် ရေမှ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ရေကြောင့် သတ္တဝါများသည် ခံနိုင်ရည်ရှိ၍ အသက်ရှင်ကာ တိုးတက်ကြသည်။ ဤရေသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်၏ ဥဒာရဝီရျ—အဆိုပါ မျိုးစေ့အင်အား (ရေတစ်) ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မဟာအာနုဘော်ရှိသော ထိုအရှင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကြည်နူးပါစေ။

Verse 34

सोमं मनो यस्य समामनन्ति दिवौकसां यो बलमन्ध आयु: । ईशो नगानां प्रजन: प्रजानां प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३४ ॥

ဆိုမ (လ) သည် ဒေဝတားတို့အတွက် အာဟာရသီးနှံ၊ အင်အားနှင့် အသက်ရှည်မှုကို ပေးတော်မူ၏။ အပင်ပေါက်ပင်များ၏ အရှင်ဖြစ်ပြီး သတ္တဝါအားလုံး၏ မျိုးပွားရာအရင်းမြစ်လည်း ဖြစ်၏။ ပညာရှိတို့က လသည် ဘုရားသခင်၏ စိတ်ဟု ဆိုကြ၏။ မဟာဘိဘူတိရှိသော အရှင်ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကြည်နူးတော်မူပါစေ။

Verse 35

अग्निर्मुखं यस्य तु जातवेदा जात: क्रियाकाण्डनिमित्तजन्मा । अन्त:समुद्रेऽनुपचन्स्वधातून् प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३५ ॥

ယဇ္ဉပူဇာများတွင် အာဟုတိကို လက်ခံရန်အတွက် မွေးဖွားလာသော ဇာတဝေဒါ မီးသည် ဘုရားသခင်၏ ပါးစပ်ဖြစ်၏။ ထိုမီးသည် သမုဒ္ဒရာအနက်၌ စည်းစိမ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး၊ ဝမ်းဗိုက်၌လည်း အစာချေမီးအဖြစ် တည်ရှိကာ အစာကို ချေဖျက်၍ ကိုယ်ခန္ဓာထိန်းသိမ်းရန် ရည်နှင့် အရည်များကို ဖြစ်စေ၏။ မဟာအင်အားရှိသော အရှင်ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကြည်နူးတော်မူပါစေ။

Verse 36

यच्चक्षुरासीत् तरणिर्देवयानं त्रयीमयो ब्रह्मण एष धिष्ण्यम् । द्वारं च मुक्तेरमृतं च मृत्यु: प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३६ ॥

နေမင်းသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်စိဖြစ်၏။ သူသည် အရ္စိရာဒီ-ဝတ္တမ ဟုခေါ်သော လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ပြသပြီး၊ ဝေဒသိပ္ပံနားလည်မှု၏ အဓိကအရင်းမြစ်၊ အဘsolute သစ္စာကို ပူဇော်ရာဌာန၊ မောက္ခတံခါး ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အမရသက်၏ အရင်းမြစ်လည်းဖြစ်၍ မရဏ၏ အကြောင်းလည်း ဖြစ်၏။ မဟာဘိဘူတိရှိသော အရှင်ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကြည်နူးတော်မူပါစေ။

Verse 37

प्राणादभूद् यस्य चराचराणां प्राण: सहो बलमोजश्च वायु: । अन्वास्म सम्राजमिवानुगा वयं प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३७ ॥

လေ (ဝါယု) သည် လှုပ်ရှားသည့်နှင့် မလှုပ်ရှားသည့် သတ္တဝါအားလုံး၏ အသက်ရှင်စွမ်းအား၊ သတ္တိ၊ အင်အားနှင့် အိုဇစ် ဖြစ်၏။ လေ၏ ဤအသက်စွမ်းအားသည် ဘုရားသခင်၏ မူလအသက်စွမ်းအားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် အသက်အတွက် လေကို လိုက်နာကြသည်၊ အစေခံတို့က မင်းတရားကို လိုက်နာသကဲ့သို့။ အရှင်ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကြည်နူးတော်မူပါစေ။

Verse 38

श्रोत्राद् दिशो यस्य हृदश्च खानि प्रजज्ञिरे खं पुरुषस्य नाभ्या: । प्राणेन्द्रियात्मासुशरीरकेत: प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३८ ॥

မဟာဘိဘူတိရှိသော အရှင်ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကြည်နူးတော်မူပါစေ။ အရပ်ဒిశများသည် သူ၏ နားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အပေါက်များသည် သူ၏ နှလုံးမှ၊ အာကာသသည် သူ၏ နာဗီမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့ပြင် ပရాణ၊ အင်ဒြိယများ၊ စိတ်၊ ကိုယ်အတွင်းလေ နှင့် ကိုယ်ကို အားထားရာ အာကာသတို့လည်း သူထံမှပင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

Verse 39

बलान्महेन्द्रस्त्रिदशा: प्रसादा- न्मन्योर्गिरीशो धिषणाद् विरिञ्च: । खेम्यस्तुछन्दांस्यृषयो मेढ्रत: क: प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ३९ ॥

ဘုရား၏ အင်အားတော်မှ မဟိန္ဒြာ ပေါ်ထွန်း၍၊ ကရုဏာတော်မှ ဒေဝတော်များ ပေါ်ထွန်းကာ၊ အမျက်တော်မှ ဂိရီရှ သီဝ ပေါ်ထွန်းပြီး၊ တည်ငြိမ်သော ဉာဏ်တော်မှ ဝိရိဉ္စ ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အပေါက်များမှ ဝေဒမန္တရားများ ပေါ်ထွန်း၍၊ လိင်အင်္ဂါမှ ရှိနှင့် ပရဇာပတိတို့ ပေါ်ထွန်းကြသည်။ ထို မဟာဗိဘူတိ အမြတ်ဆုံးဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကျေနပ်တော်မူပါစေ။

Verse 40

श्रीर्वक्षस: पितरश्छाययासन् धर्म: स्तनादितर: पृष्ठतोऽभूत् । द्यौर्यस्य शीर्ष्णोऽप्सरसो विहारात् प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ४० ॥

ဘုရား၏ ရင်ဘတ်မှ သရီလက္ရှ္မီ ပေါ်ထွန်း၍၊ အရိပ်တော်မှ ပိတၱရ္လောက နေထိုင်သူများ ပေါ်ထွန်းကာ၊ ရင်ဘတ်မှ ဓမ္မ ပေါ်ထွန်းပြီး၊ ကျောဘက်မှ အဓမ္မ ပေါ်ထွန်းသည်။ ခေါင်းထိပ်မှ ကောင်းကင်လောကများ ပေါ်ထွန်း၍၊ အပျော်အပါးခံစားမှုမှ အပ်ဆရာများ ပေါ်ထွန်းသည်။ ထို မဟာဗိဘူတိ အမြတ်ဆုံးဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကျေနပ်တော်မူပါစေ။

Verse 41

विप्रो मुखाद् ब्रह्म च यस्य गुह्यं राजन्य आसीद् भुजयोर्बलं च । ऊर्वोर्विडोजोऽङ्‍‍घ्रिरवेदशूद्रौ प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ४१ ॥

ထို အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်၏ ပါးစပ်မှ ဘြာဟ္မဏနှင့် ဝေဒဉာဏ် ပေါ်ထွန်း၍၊ လက်မောင်းတော်မှ က္ရှတ္တရိယနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအင်အား ပေါ်ထွန်းကာ၊ တင်ပေါင်တော်မှ ဝိုင်ရှျယနှင့် ထုတ်လုပ်မှု၊ စည်းစိမ်၌ ကျွမ်းကျင်မှု ပေါ်ထွန်းသည်။ ခြေတော်မှ ဝေဒဉာဏ်အပြင်ဘက်ရှိ ရှူဒြ ပေါ်ထွန်းသည်။ ထို မဟာဗိဘူတိ အင်အားပြည့်ဝသော ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကျေနပ်တော်မူပါစေ။

Verse 42

लोभोऽधरात् प्रीतिरुपर्यभूद् द्युति- र्नस्त: पशव्य: स्पर्शेन काम: । भ्रुवोर्यम: पक्ष्मभवस्तु काल: प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ४२ ॥

အောက်နှုတ်ခမ်းတော်မှ လောဘ ပေါ်ထွန်း၍၊ အပေါ်နှုတ်ခမ်းတော်မှ ချစ်ခင်မှု ပေါ်ထွန်းကာ၊ နှာခေါင်းတော်မှ ကိုယ်ခန္ဓာတောက်ပမှု ပေါ်ထွန်းသည်။ ထိတွေ့အာရုံမှ တိရစ္ဆာန်ဆန်သော ကာမဆန္ဒ ပေါ်ထွန်းသည်။ မျက်ခုံးတော်မှ ယမရာဇာ ပေါ်ထွန်း၍၊ မျက်တောင်တော်မှ အစမရှိသော ကာလ ပေါ်ထွန်းသည်။ ထို မဟာဗိဘူတိ ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကျေနပ်တော်မူပါစေ။

Verse 43

द्रव्यं वय: कर्म गुणान्विशेषं यद्योगमायाविहितान्वदन्ति । यद् दुर्विभाव्यं प्रबुधापबाधं प्रसीदतां न: स महाविभूति: ॥ ४३ ॥

ပညာရှိတို့က ပဉ္စမဟာဘူတ၊ ကာလ၊ ကမ္မ၊ ပရကృతိ၏ ဂုဏ်သုံးပါးနှင့် ထိုဂုဏ်များမှ ဖြစ်ပေါ်သော အမျိုးမျိုးသော ကွဲပြားမှုတို့သည် ယောဂမာယာ၏ စီမံချက်ဖြင့် ဖန်ဆင်းထားခြင်းဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤရုပ်ဝတ္ထုလောကသည် အလွန်နားလည်ရခက်ပြီး၊ အလွန်ပညာထက်မြက်သူတို့က ထိုကို ပယ်ချထားကြသည်။ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်သော ထို မဟာဗိဘူတိ ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကျေနပ်တော်မူပါစေ။

Verse 44

नमोऽस्तु तस्मा उपशान्तशक्तये स्वाराज्यलाभप्रतिपूरितात्मने । गुणेषु मायारचितेषु वृत्तिभि- र्न सज्जमानाय नभस्वदूतये ॥ ४४ ॥

အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တော် ဘဂဝန်အား နမസ്കာရပြုပါ၏။ အင်အားတော်သည် ငြိမ်သက်၍ ကြိုးပမ်းမှုကင်းကာ ကိုယ်ပိုင်အာဏာတော်၏ အောင်မြင်မှုဖြင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။ မာယာဖန်တီးသော ဂုဏ်သတ္တိများ၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် မကပ်လှုပ်ဘဲ၊ လောက၌ လီလာပြုသော်လည်း မကပ်သော လေကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 45

स त्वं नो दर्शयात्मानमस्मत्करणगोचरम् । प्रपन्नानां दिद‍ृक्षूणां सस्मितं ते मुखाम्बुजम् ॥ ४५ ॥

အို ဘဂဝန် အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တော်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ထံသို့ အလုံးစုံအပ်နှံထားသော်လည်း သင့်ကို မြင်လိုပါသည်။ ကျေးဇူးပြု၍ သင့်မူလရုပ်သဏ္ဍာန်နှင့် အပြုံးပါသော ကြာပန်းမျက်နှာကို ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိနှင့် အင်္ဒြိယများအတွက် ထင်ရှားစေပါ။

Verse 46

तैस्तै: स्वेच्छाभूतै रूपै: काले काले स्वयं विभो । कर्म दुर्विषहं यन्नो भगवांस्तत् करोति हि ॥ ४६ ॥

အို ဝိဘု၊ အို ဘဂဝန်၊ သင့်၏ ချိုမြိန်သော ဆန္ဒတော်အရ ကာလကာလ마다 အမျိုးမျိုးသော အဝတားရုပ်များဖြင့် သင် ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မခံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲ၍ မဖြစ်နိုင်သော အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ကర్మများကို သင်တော်မူသည့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်တော်မူသည်။

Verse 47

क्लेशभूर्यल्पसाराणि कर्माणि विफलानि वा । देहिनां विषयार्तानां न तथैवार्पितं त्वयि ॥ ४७ ॥

အာရုံခံစားမှုအလိုဆန္ဒကြောင့် စိတ်ပူပန်နေသော ကർမီတို့၏ အလုပ်များသည် ဒုက္ခများစွာပေး၍ အနှစ်သာရနည်းကာ တခါတရံ အကျိုးမရှိဘဲ ပျက်ကွက်တတ်သည်။ သို့သော် သင့်ဝန်ဆောင်မှု၌ ဘဝကို အပ်နှံထားသော ဘက္တများအတွက်တော့ မဟုတ်; အလွန်မပင်ပန်းဘဲလည်း ကြီးမားသော အကျိုးကို ရရှိကြသည်။

Verse 48

नावम: कर्मकल्पोऽपि विफलायेश्वरार्पित: । कल्पते पुरुषस्यैव स ह्यात्मा दयितो हित: ॥ ४८ ॥

အမြင့်ဆုံးဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံထားသော လုပ်ဆောင်မှုသည် အနည်းငယ်သာဖြစ်စေကာမူ ဘယ်တော့မှ အလဟဿ မဖြစ်ပါ။ ဘဂဝန်သည် အမြင့်ဆုံးဖခင်ဖြစ်၍ သတ္တဝါတို့၏ အလွန်ချစ်ခင်ရသော အာတ္မာဖြစ်ကာ သူတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်ရန် အသင့်ရှိတော်မူသည်။

Verse 49

यथा हि स्कन्धशाखानां तरोर्मूलावसेचनम् । एवमाराधनं विष्णो: सर्वेषामात्मनश्च हि ॥ ४९ ॥

သစ်ပင်၏ အမြစ်ကို ရေချလျှင် တံတားနှင့် ကိုင်းခက်များ အလိုအလျောက် ပြည့်ဝသကဲ့သို့၊ သ্রীဝိෂ္ဏုကို အာရాధနာပြုလျှင် အားလုံးကို ဝန်ဆောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် အားလုံး၏ ပရမာတ္မာ ဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 50

नमस्तुभ्यमनन्ताय दुर्वितर्क्यात्मकर्मणे । निर्गुणाय गुणेशाय सत्त्वस्थाय च साम्प्रतम् ॥ ५० ॥

အနန္တဘုရားရှင်၊ သင့်အား နမസ്കာရ။ သင်၏ လီလာများသည် တర్కဖြင့် မမှီနိုင်။ သင်သည် နိရ္ဂုဏ ဖြစ်သော်လည်း သုံးဂုဏ၏ အရှင်; ယခု စတ္တဝဂုဏကို အားပေးတော်မူသည်—သင့်အား ပူဇော်နမস্কာရ။

Frequently Asked Questions

Who is Raivata Manu and what are the key features of his Manvantara in Bhagavatam 8.5?

Raivata is the fifth Manu, brother of Tāmasa Manu. His manvantara is marked by Indra named Vibhu, devas known as Bhūtarayas, and sages such as Hiraṇyaromā, Vedaśirā, and Ūrdhvabāhu. The Lord appears as Vaikuṇṭha (from Śubhra and Vikuṇṭhā), emphasizing that divine governance and transcendental abodes manifest within each cosmic administration to sustain dharma and worship.

Why do the demigods become powerless before Samudra Manthana begins?

The chapter states that the devas were afflicted by Durvāsā Muni’s curse, leading to loss of influence and prosperity across the three worlds. As a result, ritual ceremonies (yajña) could not be properly performed, producing severe downstream effects: devas weakened, asuras flourished, and cosmic auspiciousness diminished—necessitating recourse to Viṣṇu rather than relying on deva-strength alone.

How do Brahmā’s prayers at Śvetadvīpa frame Viṣṇu’s role in cosmology and devotion?

Brahmā praises the Lord as changeless, all-pervading, beyond material qualities, and present in the atom and the heart. He describes prakṛti’s revolving system (senses, prāṇas, guṇas, elements) as moving around the Lord as the hub (Paramātmā), establishing Viṣṇu as the ultimate controller. Devotionally, the prayers affirm that māyā is unconquerable for conditioned beings but is fully under the Lord’s mastery, making surrender the practical and theological solution for both cosmic and personal crises.