Adhyaya 19

Verse 1

श्रीशुक उवाच इति वैरोचनेर्वाक्यं धर्मयुक्तं स सूनृतम् । निशम्य भगवान्प्रीत: प्रतिनन्द्येदमब्रवीत् ॥ १ ॥

သုကဒေဝ ဂေါသွာမိက ဆက်လက်မိန့်ကြားသည် - ဘုရားသခင် ဝါမနဒေဝသည် ဗာလိမဟာရာဇာ၏ တရားဓမ္မနှင့် ညီညွတ်သော စကားများကို ကြားသောအခါ အလွန် ကျေနပ်အားရတော်မူပြီး သူ့ကို ချီးမွမ်းစကား ဆိုလေသည်။

Verse 2

श्रीभगवानुवाच वचस्तवैतज्जनदेव सूनृतं कुलोचितं धर्मयुतं यशस्करम् । यस्य प्रमाणं भृगव: साम्पराये पितामह: कुलवृद्ध: प्रशान्त: ॥ २ ॥

သခင်ဘုရားက မိန့်တော်မူသည်—အို မင်းကြီး၊ သင်၏စကားသည် အမှန်တရားဖြစ်၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ မိသားစုဂုဏ်နှင့် ကိုက်ညီပြီး ဓမ္မနှင့် သဟဇာတဖြစ်သဖြင့် ဂုဏ်သတင်းကို တိုးစေသည်။ ထိုစကား၏ သက်သေမှာ ဘൃဂုဝంశ ဘြာဟ္မဏများဖြစ်ပြီး၊ နောင်ဘဝလမ်းကို ညွှန်ပြသူမှာ သင်၏ အဘိုး၊ မျိုးရိုးအကြီးအကဲ၊ ငြိမ်းချမ်းသော ပရဟ္လာဒ မဟာရာဇာ ဖြစ်သည်။

Verse 3

न ह्येतस्मिन्कुले कश्चिन्नि:सत्त्व: कृपण: पुमान् । प्रत्याख्याता प्रतिश्रुत्य यो वादाता द्विजातये ॥ ३ ॥

သင်၏ မျိုးရိုးတွင် ယနေ့တိုင် စိတ်နိမ့်သူ သို့မဟုတ် ကပ်စေးနည်းသူ မည်သူမျှ မပေါ်ထွန်းခဲ့ပါ။ ဘြာဟ္မဏများ တောင်းဆိုသော် မည်သူမျှ ဒါနကို မငြင်းပယ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ဒါနပေးမည်ဟု ကတိပေးပြီးနောက် ကတိဖောက်သူလည်း မရှိခဲ့ပါ။

Verse 4

न सन्ति तीर्थे युधि चार्थिनार्थिता: पराङ्‌मुखा ये त्वमनस्विनो नृप । युष्मत्कुले यद्यशसामलेन प्रह्लाद उद्भ‍ाति यथोडुप: खे ॥ ४ ॥

အို မင်းကြီး၊ သင်၏ မျိုးရိုးတွင် တီရ္ထနေရာ၌ ဘြာဟ္မဏများ တောင်းဆိုသော် ဒါနကို မျက်နှာလွှဲသူ၊ သို့မဟုတ် စစ်မြေပြင်၌ က္ଷတ္တရိယများနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ နောက်ဆုတ်သူကဲ့သို့ စိတ်နိမ့်သော ဘုရင် မပေါ်ထွန်းခဲ့ပါ။ ထို့ပြင် သင်တို့ မျိုးရိုး၏ ဂုဏ်သတင်းတွင် ပရဟ္လာဒ မဟာရာဇာသည် မိုးကောင်းကင်၏ လှပသော လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

Verse 5

यतो जातो हिरण्याक्षश्चरन्नेक इमां महीम् । प्रतिवीरं दिग्विजये नाविन्दत गदायुध: ॥ ५ ॥

သင်၏ မျိုးရိုးတွင် ဟိရဏ္ယာක්ෂ ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ယောက်တည်း၊ မိမိ၏ ဂဒါကိုသာ လက်နက်အဖြစ် ကိုင်ဆောင်ကာ အကူအညီမရှိဘဲ အရပ်လေးမျက်နှာကို အောင်နိုင်ရန် မြေကမ္ဘာတစ်လျှောက် လှည့်လည်ခဲ့ပြီး၊ တွေ့ဆုံသမျှ သူရဲကောင်းတို့အနက် သူနှင့် တန်းတူသူ မရှိခဲ့ပါ။

Verse 6

यं विनिर्जित्य कृच्छ्रेण विष्णु: क्ष्मोद्धार आगतम् । आत्मानं जयिनं मेने तद्वीर्यं भूर्यनुस्मरन् ॥ ६ ॥

ဂర్భೋದက သမုဒ္ဒရာမှ မြေကြီးကို မြှောက်တင်ကယ်တင်ရန် ဝရာဟ အဝတားအဖြစ် ကြွလာသော ဗိဿဏုဘုရားသည် ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲတွင် အလွန်ခက်ခဲစွာ ဟိရဏ္ယာක්ෂကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ထူးကဲသော သတ္တိဗလကို မကြာခဏ သတိရလျက် ဘုရားသည် မိမိကိုယ်ကို အမှန်တကယ် အောင်နိုင်သူဟု ခံယူတော်မူသည်။

Verse 7

निशम्य तद्वधं भ्राता हिरण्यकशिपु: पुरा । हन्तुं भ्रातृहणं क्रुद्धो जगाम निलयं हरे: ॥ ७ ॥

ညီဖြစ်သူ သတ်ခံရသည့် သတင်းကို ကြားသော် ဟိရန်ယကသိပုသည် အလွန်ဒေါသထွက်၍ ညီကိုသတ်သော သခင်ဗိဿဏုကို သတ်လိုသဖြင့် သူ၏ နေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 8

तमायान्तं समालोक्य शूलपाणिं कृतान्तवत् । चिन्तयामास कालज्ञो विष्णुर्मायाविनां वर: ॥ ८ ॥

လက်တွင် သုံးခွဆူးကိုင်ကာ သေမင်းကဲ့သို့ လာနေသော ဟိရန်ယကသိပုကို မြင်သော် ကာလ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သိသူ၊ မာယာယောဂီတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော သခင်ဗိဿဏုသည် ဤသို့ စဉ်းစားလေ၏။

Verse 9

यतो यतोऽहं तत्रासौ मृत्यु: प्राणभृतामिव । अतोऽहमस्य हृदयं प्रवेक्ष्यामि पराग्द‍ृश: ॥ ९ ॥

ငါ ဘယ်နေရာသို့ သွားသော်လည်း ဟိရန်ယကသိပုသည် သက်ရှိတို့နောက်သို့ သေမင်းလို ငါ့ကိုလိုက်မည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် သူ၏ နှလုံးအတွင်းအနက်သို့ ဝင်မည်; သူသည် အပြင်ပန်းသာမြင်သူဖြစ်၍ ငါ့ကို မမြင်နိုင်။

Verse 10

एवं स निश्चित्य रिपो: शरीर- माधावतो निर्विविशेऽसुरेन्द्र । श्वासानिलान्तर्हितसूक्ष्मदेह- स्तत्प्राणरन्ध्रेण विविग्नचेता: ॥ १० ॥

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မာဓဝသည် အင်အားကြီးစွာ လိုက်ပြေးနေသော ရန်သူ အဆုရဘုရင်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။ ဟိရန်ယကသိပု မသိနိုင်သော အလွန်သိမ်မွေ့သည့် ကိုယ်ဖြင့် ဗိဿဏုသည် သူ၏ အသက်ရှူလေနှင့်အတူ နှာခေါင်းပေါက်မှတဆင့် အတွင်းသို့ ဝင်လေ၏။

Verse 11

स तन्निकेतं परिमृश्य शून्य- मपश्यमान: कुपितो ननाद । क्ष्मां द्यां दिश: खं विवरान्समुद्रान् विष्णुं विचिन्वन् न ददर्श वीर: ॥ ११ ॥

ဗိဿဏု၏ နေရာသည် လွတ်နေသည်ကို မြင်သော် သူသည် မတွေ့ရသဖြင့် ဒေါသထွက်ကာ အော်ဟစ်လေ၏။ မြေပြင်၊ ကောင်းကင်၊ အရပ်ရပ်၊ အာကာသ၊ ဂူများနှင့် သမုဒ္ဒရာများအပါအဝင် စကြဝဠာတစ်လျှောက် ရှာဖွေသော်လည်း ထိုသူရဲကောင်းသည် ဗိဿဏုကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မမြင်ရ။

Verse 12

अपश्यन्निति होवाच मयान्विष्टमिदं जगत् । भ्रातृहा मे गतो नूनं यतो नावर्तते पुमान् ॥ १२ ॥

သူ့ကို မမြင်ရသဖြင့် ဟိရဏ္ယကသိပုက ပြောသည်— “ငါသည် စကြဝဠာတစ်လျှောက်လုံး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ငါ့ညီကို သတ်သော ဝိષ્ણုကို မတွေ့။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ ပြန်မလာသော နေရာသို့ သေချာပေါက် သွားပြီးသားဖြစ်မည်”။

Verse 13

वैरानुबन्ध एतावानामृत्योरिह देहिनाम् । अज्ञानप्रभवो मन्युरहंमानोपबृंहित: ॥ १३ ॥

ဤလောက၌ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူတို့၏ ရန်ငြိုးဆက်နွယ်မှုသည် သေဆုံးချိန်အထိသာ တည်တံ့သည်။ မသိမှုမှ ပေါက်ဖွားသော ဒေါသသည် အဟင်္ကာရ၏ အားဖြင့် ပိုမိုကြီးထွားသည်။

Verse 14

पिता प्रह्लादपुत्रस्ते तद्विद्वान्द्विजवत्सल: । स्वमायुर्द्विजलिङ्गेभ्यो देवेभ्योऽदात् स याचित: ॥ १४ ॥

သင်၏ဖခင် ဝိရောစန၊ မဟာရာဇ ပရဟ္လာဒ၏ သားတော်သည် ဘြာဟ္မဏများကို အလွန်ချစ်ခင်သူဖြစ်သည်။ ဘြာဟ္မဏဝတ်စုံဖြင့် လာသူတို့သည် ဒေဝတားများဟု သိလျက်နှင့်ပင် သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်အရ မိမိ၏ အသက်ကာလကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 15

भवानाचरितान्धर्मानास्थितो गृहमेधिभि: । ब्राह्मणै: पूर्वजै: शूरैरन्यैश्चोद्दामकीर्तिभि: ॥ १५ ॥

သင်လည်း အိမ်ထောင်ရှင် ဘြာဟ္မဏများ၊ သင်၏ ဘိုးဘွားများနှင့် အလွန်ကျော်ကြားသော သူရဲကောင်းမဟာပုရుషများ ကျင့်သုံးခဲ့သော ဓမ္မတရားများကို လိုက်နာခဲ့သည်။

Verse 16

तस्मात् त्वत्तो महीमीषद् वृणेऽहं वरदर्षभात् । पदानि त्रीणि दैत्येन्द्र सम्मितानि पदा मम ॥ १६ ॥

ထို့ကြောင့်၊ ဒိုင်တျာတို့၏ ဘုရင်ကြီး၊ ပေးကမ်းရာ၌ အမြတ်ဆုံးသော အလှူရှင်ရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်ထံမှ မြေပြင်အနည်းငယ်သာ တောင်းခံပါသည်— ကျွန်ုပ်၏ ခြေလှမ်းအတိုင်းအတာဖြင့် သုံးလှမ်းသာ။

Verse 17

नान्यत् ते कामये राजन्वदान्याज्जगदीश्वरात् । नैन: प्राप्नोति वै विद्वान्यावदर्थप्रतिग्रह: ॥ १७ ॥

အို မင်းကြီး၊ ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်! သင်သည် အလွန်ရက်ရောသော်လည်း မလိုအပ်သော အရာကို သင့်ထံမှ မတောင်းလိုပါ။ လိုအပ်သလောက်သာ အလှူကို လက်ခံသော ပညာရှိ ဘြာဟ္မဏသည် အပြစ်ကံတွင် မချုပ်နှောင်ရ။

Verse 18

श्रीबलिरुवाच अहो ब्राह्मणदायाद वाचस्ते वृद्धसम्मता: । त्वं बालो बालिशमति: स्वार्थं प्रत्यबुधो यथा ॥ १८ ॥

ဘလိမဟာရာဇာက ပြောသည်—အို ဘြာဟ္မဏ၏ သားတော်၊ သင်၏ အမိန့်တော်များသည် အရွယ်ကြီး ပညာရှိတို့၏ စကားကဲ့သို့ ယုံကြည်ထိုက်သည်။ သို့သော် သင်သည် ကလေးငယ်ဖြစ်၍ ဉာဏ်သည် ကလေးဆန်ကာ ကိုယ့်အကျိုးကို မသိသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 19

मां वचोभि: समाराध्य लोकानामेकमीश्वरम् । पदत्रयं वृणीते योऽबुद्धिमान् द्वीपदाशुषम् ॥ १९ ॥

သင်သည် ချိုမြိန်သော စကားများဖြင့် လောကတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော အရှင်ဖြစ်သော ကျွန်ုပ်ကို ပျော်ရွှင်စေပြီးမှ၊ သုံးလှမ်းမြေတင်သာ တောင်းသည်မှာ မပညာရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် သုံးလောက၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်၍ သင့်အား ကျွန်းတစ်ကျွန်းတောင် ပေးနိုင်သည်။

Verse 20

न पुमान् मामुपव्रज्य भूयो याचितुमर्हति । तस्माद् वृत्तिकरीं भूमिं वटो कामं प्रतीच्छ मे ॥ २० ॥

အို ကလေးငယ်၊ ကျွန်ုပ်ထံ လာ၍ တောင်းသောသူသည် နောက်ထပ် အခြားနေရာတွင် ထပ်မံတောင်းရန် မလိုအပ်သင့်။ ထို့ကြောင့် သင်လိုလျှင် သင့်လိုအပ်ချက်အတိုင်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရန် လုံလောက်သော မြေကို ကျွန်ုပ်ထံမှ လက်ခံပါ။

Verse 21

श्रीभगवानुवाच यावन्तो विषया: प्रेष्ठास्त्रिलोक्यामजितेन्द्रियम् । न शक्नुवन्ति ते सर्वे प्रतिपूरयितुं नृप ॥ २१ ॥

ဘုရားသခင်က မိန့်တော်မူသည်—အို မင်းကြီး၊ အင်ဒြိယများ မထိန်းချုပ်နိုင်သူကို သုံးလောကအတွင်းရှိ အနှစ်သက်ဆုံး အာရုံအရာအားလုံးပင် စိတ်ကျေနပ်အောင် မဖြည့်ဆည်းနိုင်။

Verse 22

त्रिभि: क्रमैरसन्तुष्टो द्वीपेनापि न पूर्यते । नववर्षसमेतेन सप्तद्वीपवरेच्छया ॥ २२ ॥

ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းမြေတောင် မကျေနပ်သူသည်၊ နှစ်ရာသီ(ဝර්ෂ)ကိုးခုပါသော ကျွန်းခုနစ်ကျွန်းထဲမှ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကိုပိုင်ဆိုင်သော်လည်း မပြည့်စုံနိုင်; တစ်ကျွန်းရပြီးလည်း အခြားကျွန်းများကို ဆက်လက်လိုချင်မည်။

Verse 23

सप्तद्वीपाधिपतयो नृपा वैन्यगयादय: । अर्थै: कामैर्गता नान्तं तृष्णाया इति न: श्रुतम् ॥ २३ ॥

ကျွန်ုပ်တို့ကြားဖူးသည်မှာ ဝိုင်နျ (ပೃထု) နှင့် ဂယ မဟာရာဇာတို့ကဲ့သို့ ကျွန်းခုနစ်ကျွန်း၏ အုပ်စိုးရှင် မင်းကြီးများပင် ငွေကြေးနှင့် ကာမဆန္ဒတို့ကြောင့် တဏှာ၏ အဆုံးကို မရောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

Verse 24

यद‍ृच्छयोपपन्नेन सन्तुष्टो वर्तते सुखम् । नासन्तुष्टस्त्रिभिर्लोकैरजितात्मोपसादितै: ॥ २४ ॥

မိမိ၏ ကံကြမ္မာအရ ရရှိသမျှကို ကျေနပ်နိုင်သူသည် သာယာစွာနေထိုင်နိုင်သည်။ မကျေနပ်ဘဲ ကိုယ်ကိုမထိန်းနိုင်သူသည် သုံးလောကကိုပိုင်ဆိုင်သော်လည်း မပျော်ရွှင်နိုင်။

Verse 25

पुंसोऽयं संसृतेर्हेतुरसन्तोषोऽर्थकामयो: । यद‍ृच्छयोपपन्नेन सन्तोषो मुक्तये स्मृत: ॥ २५ ॥

ငွေကြေးနှင့် ကာမဆန္ဒတို့အပေါ် မကျေနပ်မှုသည် လူ၏ သံသရာ (မွေး-သေ ထပ်ခါတလဲလဲ) ကို ဆက်လက်ဖြစ်စေသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာအရ ရရှိသမျှကို ကျေနပ်ခြင်းကို မုက္ခတရားသို့ သင့်လျော်မှုဟု ဆိုကြသည်။

Verse 26

यद‍ृच्छालाभतुष्टस्य तेजो विप्रस्य वर्धते । तत् प्रशाम्यत्यसन्तोषादम्भसेवाशुशुक्षणि: ॥ २६ ॥

ကံကြမ္မာအရ ရရှိသမျှကို ကျေနပ်သော ဗြာဟ္မဏ၏ တေဇော (ဝိညာဉ်ရေး အလင်းတန်ခိုး) သည် တိုးပွားလာသည်။ သို့သော် မကျေနပ်မှုကြောင့် ထိုတန်ခိုးသည် ရေဖြန်းလျှင် မီးအားလျော့သကဲ့သို့ လျော့နည်းသွားသည်။

Verse 27

तस्मात् त्रीणि पदान्येव वृणे त्वद् वरदर्षभात् । एतावतैव सिद्धोऽहं वित्तं यावत्प्रयोजनम् ॥ २७ ॥

ထို့ကြောင့် အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါနပေးသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ကျွန်ုပ်သည် မြေကို သုံးခြေလှမ်းသာ တောင်းပါသည်။ ထိုမျှသော ဒါနဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ် စိတ်ကျေနပ်မည်၊ အမှန်တကယ်လိုအပ်သလောက်သာ ဥစ္စာသည် အကျိုးရှိသည်။

Verse 28

श्रीशुक उवाच इत्युक्त: स हसन्नाह वाञ्छात: प्रतिगृह्यताम् । वामनाय महीं दातुं जग्राह जलभाजनम् ॥ २८ ॥

သီရှုကဒေဝါ ပြောသည်—ဘုရားသခင် ထိုသို့ မိန့်တော်မူသော် ဘလိသည် ပြုံးရယ်ကာ “နှစ်သက်ရာကို လက်ခံပါ” ဟု ဆို하였다။ ဝာမနဒေဝအား တောင်းသောမြေကို ပေးမည်ဟု ကတိကို အတည်ပြုရန် ရေခွက်ကို ကိုင်ယူ하였다။

Verse 29

विष्णवे क्ष्मां प्रदास्यन्तमुशना असुरेश्वरम् । जानंश्चिकीर्षितं विष्णो: शिष्यं प्राह विदां वर: ॥ २९ ॥

ဝိဿနု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်သော ပညာရှင်အထွတ်အမြတ် ရှုကရာချာရျသည် ဝာမနဒေဝအား မြေကို ပေးအပ်မည့် အဆုရဘုရင် ဘလိ (သူ၏ တပည့်) ထံသို့ ချက်ချင်း အကြံပေးစကား ပြော하였다။

Verse 30

श्रीशुक्र उवाच एष वैरोचने साक्षाद् भगवान्विष्णुरव्यय: । कश्यपाददितेर्जातो देवानां कार्यसाधक: ॥ ३० ॥

ရှုကရာချာရျက ပြောသည်—ဗိရိုချန၏သားရေ၊ ဤ အငယ်ရုပ်ရှိ ဘြဟ္မချာရီသည် တကယ်တမ်း မပျက်မယွင်းသော ဘဂဝန် ဝိဿနုတော်ပင် ဖြစ်သည်။ ကရှျပကို ဖခင်၊ အဒိတိကို မိခင်အဖြစ် လက်ခံကာ ဒေဝတို့၏ အကျိုးကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေရန် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 31

प्रतिश्रुतं त्वयैतस्मै यदनर्थमजानता । न साधु मन्ये दैत्यानां महानुपगतोऽनय: ॥ ३१ ॥

မသိမမြင်ဘဲ သူ့အား မြေ ပေးမည်ဟု သင်ကတိပြုထားခြင်းသည် အန္တရာယ်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်လာမည်။ ငါသည် ထိုကတိကို ကောင်းသည်ဟု မထင်; ဒိုင်တျများအတွက် ကြီးမားသော ထိခိုက်နစ်နာမှု ဖြစ်မည်။

Verse 32

एष ते स्थानमैश्वर्यं श्रियं तेजो यश: श्रुतम् । दास्यत्याच्छिद्य शक्राय मायामाणवको हरि: ॥ ३२ ॥

ဗြဟ္မစာရီလို မိမိကိုယ်ကို လိမ်လည်ပြသနေသူသည် အမှန်တကယ် အမြင့်ဆုံးဘုရား ဟရီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သင်၏ မြေယာ၊ စည်းစိမ်၊ သီရိ၊ တေဇ၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် ပညာအားလုံးကို လုယူပြီး၊ ရန်သူ အိန္ဒြာထံ ပေးအပ်မည်။

Verse 33

त्रिभि: क्रमैरिमाल्ल‍ोकान्विश्वकाय: क्रमिष्यति । सर्वस्वं विष्णवे दत्त्वा मूढ वर्तिष्यसे कथम् ॥ ३३ ॥

သင်သည် သုံးလှမ်းမြေကို လှူမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာကိုယ်တော်ဖြစ်သော သူသည် သုံးလှမ်းဖြင့် သုံးလောကကို လွှမ်းမိုးမည်။ အို မိုက်သူ! ဗိဿဏုထံ အားလုံးပေးပြီးနောက် သင်ဘယ်လို အသက်မွေးမည်နည်း?

Verse 34

क्रमतो गां पदैकेन द्वितीयेन दिवं विभो: । खं च कायेन महता तार्तीयस्य कुतो गति: ॥ ३४ ॥

ဝါမနဒေဝသည် ပထမလှမ်းဖြင့် မြေပြင်ကို၊ ဒုတိယလှမ်းဖြင့် ကောင်းကင်လောကကို လွှမ်းမိုးမည်။ ထို့နောက် မဟာကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာကိုယ်တော်ဖြင့် အာကာသကိုပါ ပြည့်စုံစေမည်။ ထိုအခါ တတိယလှမ်းကို ဘယ်မှာထားမည်နည်း?

Verse 35

निष्ठां ते नरके मन्ये ह्यप्रदातु: प्रतिश्रुतम् । प्रतिश्रुतस्य योऽनीश: प्रतिपादयितुं भवान् ॥ ३५ ॥

သင်သည် ကတိကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။ ကတိထားပြီး ပေးမနိုင်သူ၏ နိစ္စနေရာသည် နရက ဖြစ်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မြင်သည်။

Verse 36

न तद्दानं प्रशंसन्ति येन वृत्तिर्विपद्यते । दानं यज्ञस्तप: कर्म लोके वृत्तिमतो यत: ॥ ३६ ॥

မိမိ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော လှူဒါန်းမှုကို ပညာရှင်များ မချီးမွမ်းကြ။ လှူဒါန်းခြင်း၊ ယဇ္ဈ၊ တပဿ၊ နှင့် ကမ္မတို့သည် သင့်တင့်စွာ အသက်မွေးနိုင်သူအတွက်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

Verse 37

धर्माय यशसेऽर्थाय कामाय स्वजनाय च । पञ्चधा विभजन्वित्तमिहामुत्र च मोदते ॥ ३७ ॥

ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ပြည့်ဝသူသည် စုဆောင်းထားသော ဥစ္စာကို ငါးပိုင်းခွဲ၍—ဓမ္မအတွက်၊ ဂုဏ်သတင်းအတွက်၊ စည်းစိမ်တိုးပွားရေးအတွက်၊ အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုအတွက်၊ နှင့် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် သုံးစွဲသင့်သည်။ ထိုသူသည် ဤလောကနှင့် နောက်လောကတွင်လည်း ပျော်ရွှင်သည်။

Verse 38

अत्रापि बह्वृचैर्गीतं श‍ृणु मेऽसुरसत्तम । सत्यमोमिति यत् प्रोक्तं यन्नेत्याहानृतं हि तत् ॥ ३८ ॥

အို အဆုရတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ Bahvṛca-śruti တွင် သီဆိုထားသော အထောက်အထားကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။ ‘အိုမ်’ ဖြင့် အစပြု၍ ပြောသော ကတိစကားသည် အမှန်; ‘အိုမ်’ မပါဘဲ ပြောသောသည် မမှန်ဟု ဆိုသည်။

Verse 39

सत्यं पुष्पफलं विद्यादात्मवृक्षस्य गीयते । वृक्षेऽजीवति तन्न स्यादनृतं मूलमात्मन: ॥ ३९ ॥

ဝေဒများက ကိုယ်ခန္ဓာဟူသော သစ်ပင်၏ အမှန်တကယ်သော အကျိုးရလဒ်သည် ထိုသစ်ပင်မှ ထွက်ပေါ်သော ပန်းနှင့် အသီးဟု ဆိုသည်။ သို့သော် သစ်ပင်မရှိလျှင် အမှန်ပန်းအသီး မဖြစ်နိုင်။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အမြစ်ကို မမှန်ဟု ဆိုသော်လည်း ကိုယ်သစ်ပင်၏ အထောက်အကူမရှိဘဲ အမှန်အသီးပန်း မရနိုင်။

Verse 40

तद् यथा वृक्ष उन्मूल: शुष्यत्युद्वर्ततेऽचिरात् । एवं नष्टानृत: सद्य आत्मा शुष्येन्न संशय: ॥ ४० ॥

အမြစ်ပါပဲ ဆွဲထုတ်ထားသော သစ်ပင်သည် ချက်ချင်းလဲကျပြီး မကြာခင် ခြောက်သွေ့သွားသကဲ့သို့၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထောက်ထားသော ‘မမှန်’၏ အမြစ် ပျက်သွားလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာလည်း ချက်ချင်း ခြောက်သွေ့သွားသည်—သံသယမရှိ။

Verse 41

पराग् रिक्तमपूर्णं वा अक्षरं यत् तदोमिति । यत् किञ्चिदोमिति ब्रूयात् तेन रिच्येत वै पुमान् । भिक्षवे सर्वम्ॐ कुर्वन्नालं कामेन चात्मने ॥ ४१ ॥

ခွဲထုတ်ခြင်း၊ လွတ်လပ်အောင်လုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် မပြည့်စုံခြင်းကို ဆိုလိုသော အက္ခရာကို ‘အိုမ်’ ဟု ခေါ်သည်။ ‘အိုမ်’ ဟု ဆိုကာ ပေးလိုက်သမျှကြောင့် လူသည် အမှန်တကယ် ရိက္ခ (ဗလာ) ဖြစ်သွားသည်။ အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲသူ/တောင်းစားသူကို လှူဒါန်းရာတွင် အရာအားလုံးကို ‘အိုမ်’ လုပ်ကာ ပေးလျှင်၊ ဆန္ဒလည်း မပြည့်၊ အတွင်းစိတ်တೃप्तမှုလည်း မရ။

Verse 42

अथैतत् पूर्णमभ्यात्मं यच्च नेत्यनृतं वच: । सर्वं नेत्यनृतं ब्रूयात् स दुष्कीर्ति: श्वसन्मृत: ॥ ४२ ॥

ထို့ကြောင့် အန္တရာယ်ကင်းဆုံးလမ်းမှာ “မဟုတ်” ဟုဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ မမှန်ကန်သော်လည်း ထိုစကားသည် အပြည့်အဝကာကွယ်ပေးပြီး အခြားသူတို့၏ကရုဏာကို ကိုယ့်ဘက်သို့ဆွဲဆောင်ကာ သူတစ်ပါးထံမှ ငွေကြေးစုဆောင်းရန် အခွင့်အလမ်းပြည့်ဝစေသည်။ သို့သော် အမြဲတမ်း “ကျွန်ုပ်မှာ ဘာမှမရှိ” ဟုဆိုနေသူသည် အပြစ်တင်ခံရပြီး အသက်ရှင်လျက်သေသူကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အသက်ရှူနေသော်လည်း ဖယ်ရှားသင့်သူကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 43

स्त्रीषु नर्मविवाहे च वृत्त्यर्थे प्राणसङ्कटे । गोब्राह्मणार्थे हिंसायां नानृतं स्याज्जुगुप्सितम् ॥ ४३ ॥

မိန်းမကို ထိန်းချုပ်ရန် ချိုသာသောချီးမွမ်းစကားတွင်၊ ဟာသပြောဆိုမှုတွင်၊ မင်္ဂလာအခမ်းအနားတွင်၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက်၊ အသက်အန္တရာယ်ကြုံချိန်တွင်၊ နွားနှင့် ဘရာဟ္မဏယဉ်ကျေးမှုကို ကာကွယ်ရန်၊ သို့မဟုတ် ရန်သူလက်မှ လူတစ်ဦးကို ကယ်တင်ရန်—ဤအခြေအနေများတွင် မမှန်ကန်မှုကို မကဲ့ရဲ့ကြ။