Chapter 11: Wisdom

Verse 1

अष्टावक्र उवाच ॥ भावाभावविकारश्च स्वभावादिति निश्चयी । निर्विकारो गतक्लेशः सुखेनैवोपशाम्यति ॥ ११-१॥

အဿတဝက္ကရက မိန့်တော်မူသည်။ ဖြစ်ခြင်း၊ မဖြစ်ခြင်းနှင့် ပြောင်းလဲမှုတို့သည် အရာတို့၏ သဘာဝမျှသာဟု သေချာသိသူသည် မပြောင်းလဲ၊ ကလေးရှကင်းပြီး လွယ်ကူစွာ ငြိမ်းချမ်းသို့ ရောက်သည်။

Verse 2

ईश्वरः सर्वनिर्माता नेहान्य इति निश्चयी । अन्तर्गलितसर्वाशः शान्तः क्वापि न सज्जते ॥ ११-२॥

ဤနေရာ၌ အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းသူမှာ ဤရှဝရ တစ်ပါးတည်းဖြစ်ပြီး အခြားမရှိဟု သေချာသိသူ၏ အတွင်း၌ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သည်။ သူသည် ငြိမ်းချမ်းပြီး ဘာမျှမတွယ်တာ။

Verse 3

आपदः सम्पदः काले दैवादेवेति निश्चयी । तृप्तः स्वस्थेन्द्रियो नित्यं न वाञ्छति न शोचति ॥ ११-३॥

အခက်အခဲနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုတို့သည် ကာလနှင့် ကံကြမ္မာတော်အတိုင်းသာ ဖြစ်ပေါ်သည်ဟု သေချာသိသူသည် အမြဲကျေနပ်၍ ဣန္ဒြေတည်ငြိမ်ပြီး မလိုလား၊ မဝမ်းနည်းတော့ပါ။

Verse 4

सुखदुःखे जन्ममृत्यू दैवादेवेति निश्चयी । साध्यादर्शी निरायासः कुर्वन्नपि न लिप्यते ॥ ११-४॥

ချမ်းသာခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ မွေးဖွားခြင်းနှင့် သေခြင်းတို့သည် ကံကြမ္မာတော်ကြောင့်သာဖြစ်သည်ဟု သေချာသိသူသည် အားထုတ်မှုမရှိသကဲ့သို့ နေ၍ မလွှဲမရှောင်နိုင်ကြောင်း မြင်ပြီး လုပ်ဆောင်သော်လည်း မကပ်ငြိပါ။

Verse 5

चिन्तया जायते दुःखं नान्यथेहेति निश्चयी । तया हीनः सुखी शान्तः सर्वत्र गलितस्पृहः ॥ ११-५॥

ဒုက္ခသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှသာ ဖြစ်ပေါ်ပြီး အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဟု သေချာသိသူသည် စိုးရိမ်မှုကင်း၍ ချမ်းသာ၊ ငြိမ်းချမ်းပြီး နေရာတိုင်း၌ တဏှာကင်းလွတ်သည်။

Verse 6

नाहं देहो न मे देहो बोधोऽहमिति निश्चयी । कैवल्यमिव सम्प्राप्तो न स्मरत्यकृतं कृतम् ॥ ११-६॥

ငါသည် ကိုယ်ခန္ဓာမဟုတ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ငါ့ပိုင်မဟုတ်၊ ငါသည် သန့်စင်သော အသိစိတ်ဖြစ်သည်ဟု သေချာသိသူသည် ကေဝလျမောက္ခကို ရပြီးသူကဲ့သို့ နေကာ ပြုခဲ့သည်ဖြစ်စေ မပြုခဲ့သည်ဖြစ်စေ အတိတ်ကံများကို မမှတ်မိတော့ပါ။

Verse 7

आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तमहमेवेति निश्चयी । निर्विकल्पः शुचिः शान्तः प्राप्ताप्राप्तविनिर्वृतः ॥ ११-७॥

ဗြဟ္မာမှ အငယ်ဆုံး သတ္တဝါအထိ အရာအားလုံးသည် ငါသာဖြစ်သည်ဟု သေချာသိသူသည် ခွဲခြားမှုကင်း၊ သန့်ရှင်း၊ ငြိမ်းချမ်းပြီး ရရှိခြင်း မရရှိခြင်းဟူသော အယူအဆများမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 8

नानाश्चर्यमिदं विश्वं न किञ्चिदिति निश्चयी । निर्वासनः स्फूर्तिमात्रो न किञ्चिदिव शाम्यति ॥ ११-८॥

ဤလောကသည် အံ့ဖွယ်များစွာနှင့် ပြည့်နေသော်လည်း အမှန်စင်စစ် ဘာမျှ မဟုတ်ဟု သေချာသိသူသည် ဝါသနာများကင်း၍ အသိစိတ်၏ တောက်ပမှုသက်သက်ဖြစ်ကာ ဘာမျှမရှိသကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းသည်။