Sati's Death & Virabhadra — Sati’s Death and the Assault on Daksha’s Sacrifice: Virabhadra versus the Devas
गतास्तु ऋषयः सर्वे ऋषिपत्न्यः सुरास्तथा मातृष्वसः शशाङ्कश्च सपत्नीको गतः क्रतुम्
gatāstu ṛṣayaḥ sarve ṛṣipatnyaḥ surāstathā mātṛṣvasaḥ śaśāṅkaśca sapatnīko gataḥ kratum
Semua resi telah pergi, demikian juga isteri-isteri para resi dan para dewa. Para bapa saudara sebelah ibu turut pergi; dan Śaśāṅka (Dewa Bulan) bersama isterinya juga berangkat ke upacara korban suci (kratu).
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Sacrifice is presented as a unifying dhārmic institution: sages, families, kin, and devas converge, implying that right ritual action sustains both social order and cosmic order (ṛta/dharma).
Primarily ācāra and narrative context (supporting dharma through depiction of yajña culture), not a direct sarga/pratisarga passage; it functions as episode-setting within broader purāṇic history/lineage storytelling.
Including Śaśāṅka (Moon) ‘with his wife’ emphasizes completeness and auspiciousness (sa-patnīka participation) and signals that even luminary deities ‘attend’ dharma—ritual is portrayed as universally binding.