Adhyaya 16

Adhyaya ini menegaskan bahawa bhakti kepada Hari mengatasi darjat sosial dan kebanggaan keturunan serta ritual. Dinyatakan bahawa seorang brāhmaṇa yang tidak berbhakti lebih rendah daripada seseorang yang dianggap hina tetapi berbhakti, kerana ukuran kemuliaan rohani ialah bhakti itu sendiri. Kemudian diceritakan kisah zaman Dvāpara tentang Cakrīkā, seorang pemuja Śabara. Dengan ketulusan spontan, beliau membawa buah untuk dipersembahkan kepada Viṣṇu; kerana tidak mengetahui peraturan kesucian, beliau sempat merasainya terlebih dahulu. Ketika hendak mempersembahkan kepada Murāri, buah itu tersangkut di kerongkong; kerana cemas persembahan tidak terlaksana, beliau sampai mencederakan dirinya. Śrī Bhagavān Viṣṇu pun menzahirkan diri, mengisytiharkan bhaktinya tiada bandingan, menyembuhkannya dengan sentuhan, dan menerima puji-pujiannya. Cakrīkā tidak memohon kurnia duniawi, hanya memohon keteguhan hati pada Tuhan, lalu akhirnya mencapai mokṣa. Penutup ajaran: Viṣṇu berkenan bukan kerana harta, himne, tapa, atau japa, tetapi kerana bhakti semata-mata.