The Greatness of Gayā
Gayā-Māhātmya
ततो महीधरं गच्छेद्धर्मज्ञेनाभिरक्षितम् । राजर्षिणा पुण्यकृता गयेनानुपभुज्यते ॥ ८२ ॥
tato mahīdharaṃ gaccheddharmajñenābhirakṣitam | rājarṣiṇā puṇyakṛtā gayenānupabhujyate || 82 ||
Sesudah itu, hendaklah pergi ke Mahīdhara, yang dipelihara oleh seorang yang mengetahui dharma. Tempat suci ini disucikan oleh raja-ṛṣi Gaya melalui kebajikannya, dan tidak patut dijadikan tempat keseronokan biasa.
Sage Nārada (teaching in a tirtha-mahātmya context, traditionally within the Nārada–Sanatkumāra dialogue frame)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: vira
It frames Mahīdhara as a dharma-guarded tīrtha sanctified by King Gaya’s merit, teaching that pilgrimage is for purification and reverence—not for worldly consumption.
By discouraging “ordinary enjoyment” at a sacred site, the verse redirects the pilgrim’s intent toward reverent, disciplined worship—an essential mood for bhakti-based tīrtha practice.
It emphasizes dharma-guided conduct (ritual propriety and right intention) at tīrthas—practical application of śāstric discipline rather than a technical Vedāṅga like vyākaraṇa or jyotiṣa.