Adhyaya 26 — Madālasa Names Alarka and Reorients Him Toward Kshatriya Duty
यदि संव्यवहारार्थमसन्नाम प्रकल्प्यते /
नाम्नि कस्मादलर्काख्ये नैरर्थ्यं भवतो मतम्
yadi saṃvyavahārārtham asan-nāma prakalpyate | nāmni kasmād alarkākhye nairarthyaṃ bhavato matam ||
“Jika suatu nama yang tidak nyata direka demi urusan pergaulan duniawi, maka mengapa, dalam hal nama ‘Alarka’, engkau tidak menganggapnya sebagai ‘tanpa makna’?”
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The verse introduces a rational challenge: if all names are conventional, none should claim intrinsic ‘meaning.’ It models reflective inquiry rather than blind acceptance.
A dialogic philosophical interlude; not pancalakṣaṇa.
The objection highlights the two-level doctrine: language is necessary for transactions yet inadequate for ultimate truth. The tension itself is pedagogical, pushing the listener to discriminate (viveka).