Adhyaya 13: The Son’s Account of Hell and the Question of Unseen Sin

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पिताः पुत्रसंवादे महारौरवादिनरकाख्यानं नाम द्वादशोऽध्यायः । त्रयोदशोऽध्यायः । पुत्र उवाच । अहं वैश्यकुले जातो जनमन्यास्मात्तु सप्तमे । समतीते गवां रोधं निपाने कृतवान् पुरा ॥

(Colophon:) Thus in the Śrī Mārkaṇḍeya Purāṇa, in the dialogue of father and son, ends the twelfth chapter called ‘Account of hells beginning with Mahāraurava.’ Now begins the thirteenth chapter. The son said: ‘I was born in a Vaiśya family; and in my seventh birth from this one, long ago, I obstructed cattle at a watering place.’

Verse 2

विपाकात्कर्मणस्तस्य नरकं भृशदारुणम् । सम्प्राप्तोऽग्निशिखाघोरमयोमुखखगाकुलम् ॥

As the ripened result of that deed, I reached a most dreadful hell—terrible with tongues of flame, crowded with iron-beaked birds.

Verse 3

यन्त्रपीडनगात्रासृक्-प्रवाहोद्भूतकर्दमम् । विशस्यमानदुष्कर्मि-तन्निपातरवाकुलम् ॥

(It was) a place where bodies are tortured by devices, where streams of blood create mire; filled with the cries of evil-doers being slaughtered and cast down.

Verse 4

पात्यमानस्य मे तत्र साग्रं वर्षशतं गतम् । महातापार्तितप्तस्य तृष्णादाहान्वितस्य च ॥

While I was being hurled down there, a little over a hundred years passed—scorched by great heat and afflicted with burning thirst.

Verse 5

तत्राह्लादकरः सद्यः पवनः सुखशीतलः । करम्भबालुकाकुम्भमध्यस्थो मे समागतः ॥

Di sana, serta-merta datang kepadaku suatu hembusan angin yang menyenangkan—lembut dan sejuk—ketika aku berdiri di tengah-tengah periuk-periuk yang penuh dengan pes seperti bubur dan pasir.

Verse 6

तत्सम्पर्कादशेषाणां नाभवद्यात्मना नृणाम् । मम चापि यथा स्वर्गे स्वर्गिणां निर्वृतिः परा ॥

Dengan sentuhan dengannya, lenyaplah siksaan semua orang itu; dan bagiku juga timbul kepuasan tertinggi—seperti kepuasan para penghuni syurga ketika berada di syurga.

Verse 7

किमेतदिति चाह्लादविस्तारस्तिमितेक्षणैः । दृष्टमस्माभिरासन्नं नररत्नमनुत्तमम् ॥

“Apakah ini?”—demikian, dengan mata terpaku dalam kehairanan ketika kegembiraan merebak, kami melihat di dekatnya suatu permata tiada bandingan di antara manusia.

Verse 8

याम्यश्च पुरुषो घोरो दण्डहस्तोऽशनिप्रभः । पुरतो दर्शयन् मार्गमिति एहिति वागथ ॥

Dan seorang hamba Yama yang menggerunkan, memegang tongkat dan menyala seperti kilat, berjalan di hadapan sambil menunjukkan jalan, berkata, “Mari, mari.”

Verse 9

पुरुषः स तदा दृष्ट्वा यातनाशतसंकुलम् । नरकं प्राह तं याम्यं किङ्करं कृपयान्वितः ॥

Kemudian orang itu, melihat neraka yang sesak dengan ratusan siksaan, dengan belas kasihan menegur hamba Yāmya itu (pengiring Yama).

Verse 10

पुरुष उवाच भो याम्यपुरुषाचक्ष्व किं मया दुष्कृतं कृतम् । येनॆदं यातनाभीमं प्राप्तोऽस्मि नरकं परम् ॥

Lelaki itu berkata: “Wahai hamba Yama, khabarkan kepadaku—apakah perbuatan jahat yang telah aku lakukan sehingga aku sampai ke neraka yang mengerikan ini, penuh dengan siksaan?”

Verse 11

विपश्चिदिति विख्यातो जनकानामहं कुले । जातो विदेहविषये सम्यङ्मनुजपालकः ॥

Aku terkenal dengan nama Vipaścit, lahir dalam keturunan Janaka di negeri Videha, seorang pemerintah yang melindungi rakyatnya dengan sepatutnya.

Verse 12

यज्ञैर्मयेिष्टं बहुभिर्धर्मतः पालिता मही । नोत्सृष्टश्चैव संग्रामो नातिथिर्विमुखो गतः ॥

Dengan banyak korban suci, aku menyembah menurut ketetapan; aku melindungi bumi menurut dharma; aku tidak pernah menghindari medan perang, dan tiada seorang tetamu pun pulang dengan tangan kosong.

Verse 13

पितृदेवर्षिभृत्याश्च न चापचरिता मया । कृता स्पृहा च न मया परस्त्रीविभवादिषु ॥

Aku tidak menzalimi para leluhurku, para dewa, para resi, atau orang-orang tanggunganku/hamba-hambaku; dan aku juga tidak menaruh keinginan terhadap isteri orang lain, harta kekayaan, dan seumpamanya.

Verse 14

पर्वकालेषु पितरस्तिथिकालेषु देवताः । पुरुषं स्वयमायान्ति निपानमिव धेनवः ॥

Pada waktu perayaan dan upacara, para leluhur datang sendiri kepada seseorang; dan pada hari-hari bulan yang suci, para dewa juga datang dengan sendirinya—seperti lembu datang ke tempat minum air.

Verse 15

यतस्ते विमुखा यान्ति निःश्वस्य गृहेधिनः । तस्मादिष्टश्च पूर्तश्च धामौ द्वावपि नश्यतः ॥

Oleh kerana ‘nafas’ (selepas mati) itu, para penghuni rumah—iaitu para Pitṛ (leluhur)—berpaling; maka kedua-dua kediaman, yakni hasil iṣṭa (upacara korban/amal keagamaan) dan pūrta (kebajikan awam seperti telaga, kolam dan seumpamanya), pun musnah.

Verse 16

पितृनिःश्वासविध्वस्तं सप्तजन्मार्जितं शुभम् । त्रिजन्मप्रभवं दैवो निःश्वासो हन्त्यसंशयम् ॥

‘Nafas para Pitṛ’ memusnahkan pahala mulia yang terkumpul selama tujuh kelahiran; demikian juga ‘nafas ilahi’ pasti memusnahkan (pahala) yang timbul daripada tiga kelahiran—tanpa ragu.

Verse 17

तस्माद्दैवे च पित्र्ये च नित्यमेवोद्यताोऽभवम् । सोऽहं कथमिमं प्राप्तो नरङ्कं भृशदारुणम् ॥

Oleh itu aku sentiasa tekun dalam kedua-dua upacara ketuhanan dan upacara untuk leluhur; maka bagaimana aku boleh jatuh ke neraka ini, yang amat mengerikan?