बिभेमि कुन्त्या या नाहं युष्माकं वा कदाचन । साद्याग्रतो विराटस्य भीता तिष्ठामि किड्करी,(फिर वह सिसकती हुई बोली--) “नाथ! जो पहले कभी आर्या कुन्तीसे अथवा तुमलोगोंसे भी नहीं डरती थी, वही द्रौपदी आज दासी होकर राजा विराटके आगे भयभीत- सी खड़ी रहती है”
bibhemi kuntyā yā nāhaṃ yuṣmākaṃ vā kadācana | sādyāgrato virāṭasya bhītā tiṣṭhāmi kiṅkarī ||
Vaiśampāyana berkata: “Wahai tuanku! Aku—yang tidak pernah takut kepada Kuntī yang mulia, mahupun kepada kamu semua—kini berdiri menggigil di hadapan Raja Virāṭa, jatuh menjadi seorang dayang.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how dharma is tested under vulnerability: a person once secure and fearless can be forced into dependence and humiliation, yet must endure with restraint and awareness of right conduct amid adversity.
A woman (contextually Draupadī in disguise during the Pāṇḍavas’ incognito exile) laments that she, who never feared Kuntī or the Pāṇḍavas, now stands frightened before King Virāṭa as a mere servant, emphasizing her sudden fall in status.