Adhyāya 14: Sudēṣṇā Sends Sairandhrī to Kīcaka’s House (सुदेष्णा–सैरन्ध्री–कीचक संवादः)
का त्वं कस्यासि कल्याणि कुतो वा त्वं वरानने । प्राप्ता विराटनगरं तत् त्वमाचक्ष्य शोभने,(उसने द्रौपदीसे पूछा--) “कल्याणि! तुम कौन हो और किसकी कन्या हो? अथवा सुमुखि! तुम कहाँसे इस विराटनगरमें आयी हो? शोभने! ये सब बातें मुझे सच-सच बताओ
kā tvaṁ kasyāsi kalyāṇi kuto vā tvaṁ varānane | prāptā virāṭanagaraṁ tat tvam ācakṣya śobhane ||
Vaiśampāyana berkata: Dia bertanya kepada Draupadī, “Wahai wanita yang membawa tuah, siapakah engkau, dan anak perempuan siapakah engkau? Atau, wahai yang berwajah elok, dari manakah engkau datang ke kota Virāṭa ini? Wahai yang menawan, ceritakanlah semuanya kepadaku dengan sebenar-benarnya.”
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds ethical speech and social propriety: when a stranger arrives, one should inquire respectfully—using courteous address—and seek truthful disclosure, balancing curiosity with decorum.
In the Virāṭa Parva, as the Pāṇḍavas live incognito, Draupadī arrives at Virāṭa’s city. Someone questions her identity—who she is, whose daughter she is, and from where she has come—asking her to state the truth.