अर्जुनस्य इन्द्रकीलगमनम् तथा शक्रसाक्षात्कारः
Arjuna’s journey to Indrakīla and encounter with Indra
तत्रापश्यद् ट्रुमान् फुल्लान् विहगैर्वल्गुनादितान् | नदीश्व विपुलावर्ता वैदूर्यविमलप्रभा:,वहाँ उन्होंने फूलोंसे सुशोभित बहुत-से वृक्ष देखे, जो पक्षियोंके मधुर शब्दसे गुंजायमान हो रहे थे। उन्होंने वैदूर्यमणिके समान स्वच्छ जलसे भरी हुई शोभामयी कितनी ही नदियाँ देखीं, जिनमें बहुत-सी भँवरें उठ रही थीं
tatrāpaśyad drumān phullān vihagair valgunāditān | nadīś ca vipulāvartā vaidūryavimalaprabhāḥ ||
Di sana ia melihat pepohon yang sedang mekar, bergema dengan kicau burung yang manis. Ia juga melihat banyak sungai yang indah—jernih dan berkilau seperti sinar murni permata vaidūrya—dengan arus yang lebar membentuk pusaran-pusaran yang banyak, seakan menzahirkan kelimpahan hening alam rimba yang sedang dilalui para pengembara.
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds a Mahābhārata motif: even amid hardship and wandering, one can perceive order, beauty, and purity in nature. Such attentive seeing steadies the mind and supports endurance and right conduct during exile.
Vaiśampāyana narrates a travel scene in the forest: the travelers observe blossoming trees alive with birdsong and clear, gem-like rivers with strong swirling currents, emphasizing the vivid landscape of the Vana Parva journey.