दुर्योधनस्य लज्जा-प्रायोपवेशविचारः
Duryodhana’s Shame and Consideration of Prāyopaveśa
वैशम्पायन उवाच एवमुक््त्वा तु राजानं कर्ण: शकुनिना सह । तृष्णीम्बभूवतुरुभौ वाक्यान्ते जनमेजय,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! शकुनि और कर्ण दोनों राजा दुर्योधनसे ऐसा कहकर (अपनी बात पूरी होनेपर) चुप हो गये
Vaiśampāyana uvāca: evam uktvā tu rājānaṃ Karṇaḥ Śakuninā saha | tṛṣṇīm babhūvatur ubhau vākyānte, Janamejaya ||
Vaiśampāyana berkata: “Setelah berkata demikian kepada raja, Karṇa bersama Śakuni pun terdiam. Wahai Janamejaya, apabila kata-kata mereka berakhir, kedua-duanya menjadi sunyi—seakan-akan membiarkan raja memikul sendiri beban moral bagi keputusan yang menyusul.”
वैशम्पायन उवाच
Counsel and persuasion in politics often end with the advisers withdrawing into silence, leaving the ruler responsible for the ethical burden of action. The verse highlights accountability: after advice is given, the king must choose in accordance with dharma—or accept the consequences of ignoring it.
Vaiśampāyana narrates to Janamejaya that Karṇa and Śakuni, after speaking to the king (Duryodhana), stop speaking. Their counsel is complete, and both fall silent at the end of their speech.