द्वयक्षरादभिसंधाय केचिच्छलोकपदाड्कितै: । शतैरन्यै: सहसैश्न प्रत्ययो मोक्षलक्षणम्,कोई “तत्त्वम्” अथवा राम, कृष्ण, विष्णु, शिव आदि दो अक्षरोंसे ही परमात्मतत्त्वका ज्ञान प्राप्त कर लेते हैं। कोई श्लोक और पदोंसे अंकित अन्य सैकड़ों तथा सहस्ों शास्त्रवाक्योंसे परमात्माके स्वरूपको जानते हैं। जैसे भी हो, बोध ही मोक्षका लक्षण है
dvayakṣarād abhisandhāya kecic chloka-padāṅkitaiḥ | śatair anyaiḥ sahasraiś ca pratyayo mokṣa-lakṣaṇam ||
Yudhiṣṭhira berkata: “Ada yang menumpukan batin pada satu ucapan dua suku kata lalu mengenal Hakikat Tertinggi; ada pula yang memahami sifat Yang Maha Tinggi melalui ratusan bahkan ribuan kalimat śāstra, yang ditandai dalam rangkap dan kata. Bagaimanapun jalannya, kebangkitan sejati—keyakinan batin yang jernih—itulah tanda pembebasan.”
युधिछिर उवाच
Liberation is characterized by pratyaya—clear, settled inner realization. The means may be brief (a two-syllabled sacred utterance) or extensive (many scriptural statements), but the decisive mark is awakening/conviction of truth.
Yudhiṣṭhira is reflecting on the ways people come to know the Supreme Reality. He contrasts concise contemplative supports with extensive scriptural study, concluding that the essential outcome is genuine realization, which is the hallmark of mokṣa.