Shloka 346
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
द्वारकामात्मसात् कृत्वा समुद्र गमयिष्यसि । गोपति और तालकेतु--ये दोनों भी आपके ही हाथसे मारे गये। जनार्दन! भोग- सामग्रियोंसे सम्पन्न तथा ऋषि-मुनियोंकी प्रिय अपने अधीन की हुई पुण्यमयी द्वारका नगरीको आप अन्तमें समुद्रमें विलीन कर देंगे
Arjuna uvāca — Dvārakām ātmasāt kṛtvā samudraṁ gamayiṣyasi. Gopatiś ca Tālketuś ca—etau dvāv api tavaiva hastena māritau. Janārdana! bhoga-sāmagrībhiḥ sampannāṁ ṛṣi-muni-priyāṁ sva-vaśīkṛtāṁ puṇya-mayīṁ Dvārakā-nagarīm api tvam ante samudre vilīnīkariṣyasi.
Arjuna berkata: “Setelah menundukkan Dvārakā di bawah kuasa-Mu, pada akhirnya Engkau akan membuatnya lenyap ke dalam lautan. Gopati dan Tālketu—kedua-duanya juga telah dibunuh oleh tangan-Mu sendiri. Wahai Janārdana, kota suci Dvārakā itu—kaya dengan segala kelengkapan kenikmatan, dikasihi para resi dan pertapa, serta berada di bawah kedaulatan-Mu—akhirnya akan Engkau larutkan ke dalam samudra.”
अजुन उवाच
Educational Q&A
Even the most prosperous and sacred human achievements—cities, kingdoms, and worldly enjoyments—remain subject to time and divine ordinance. Arjuna’s words highlight the ethical humility that power should be exercised with awareness of impermanence and higher purpose.
Arjuna addresses Kṛṣṇa (Janārdana), recalling Kṛṣṇa’s past acts of personal valor (slaying Gopati and Tālketu) and foretelling that Kṛṣṇa, who established and ruled over the holy, prosperous city of Dvārakā, will ultimately cause it to be absorbed into the ocean.