अध्याय ८ — शल्यस्य सत्कारः, वरदानं, पाण्डवसमागमश्च (Śalya’s Reception, the Boon, and Meeting the Pāṇḍavas)
अहं तस्य भविष्यामि संग्रामे सारथिर्धुवम् । वासुदेवेन हि सम॑ नित्यं मां स हि मन्यते,शल्य बोले--पाण्डुनन्दन! तुम्हारा कल्याण हो। तुम मेरी बात सुनो! युद्धमें महामना सूतपुत्र कर्णके तेज और उत्साहको नष्ट करनेके लिये तुम जो मुझसे अनुरोध करते हो, वह ठीक है। यह निश्चय है कि मैं उस युद्धमें उसका सारथि होऊँगा। स्वयं कर्ण भी सदा मुझे सारथिकर्ममें भगवान् श्रीकृष्णके समान समझता है
ahaṁ tasya bhaviṣyāmi saṅgrāme sārathir dhruvam | vāsudevena hi samaṁ nityaṁ māṁ sa hi manyate ||
Śalya berkata: “Dalam peperangan itu aku pasti akan menjadi saisnya. Kerana dia sentiasa menganggap aku setara dengan Vāsudeva (Kṛṣṇa) dalam seni memandu kereta perang.”
शल्य उवाच
The verse highlights how reputation and personal estimation shape wartime decisions: Karṇa’s high regard for Śalya’s charioteering (even equating it with Kṛṣṇa’s) becomes a strategic lever. It also points to the ethical tension in war where roles like ‘charioteer’ are not merely technical but can influence morale, judgment, and outcomes.
During the pre-war negotiations and preparations, Śalya declares that he will certainly serve as Karṇa’s charioteer in the coming battle, noting that Karṇa consistently considers him equal to Vāsudeva (Kṛṣṇa) in that capacity—setting up an important strategic dynamic for the Kurukṣetra war.