अध्याय ३९: विदुरेण धृतराष्ट्राय नीत्युपदेशः
Timely Counsel, Association, and Kin-Duty
आत्मा नदी भारत पुण्यतीर्था सत्योदका धृतिकूला दयोर्मि: । तस्यां स्नात: पूयते पुण्यकर्मा पुण्यो ह्वात्मा नित्यमलो भ एव,भारत! यह जीवात्मा एक नदी है। इसमें पुण्य ही तीर्थ है। सत्यस्वरूप परमात्मासे इसका उद्गम हुआ है। धैर्य ही इसके किनारे हैं। दया इसकी लहरें हैं। पुण्यकर्म करनेवाला मनुष्य इसमें स्नान करके पवित्र होता है; क्योंकि लोभरहित आत्मा सदा पवित्र ही है
ātmā nadī bhārata puṇyatīrthā satyodakā dhṛtikūlā dayormīḥ | tasyāṃ snātaḥ pūyate puṇyakarmā puṇyo hy ātmā nityamalo bhava, bhārata ||
Vidura berkata: Wahai Bhārata, diri (ātman) itu laksana sebuah sungai; tempat penyeberangan sucinya ialah kebajikan. Airnya ialah kebenaran, tebingnya ialah keteguhan, dan gelombangnya ialah belas kasih. Sesiapa yang melakukan perbuatan benar menjadi suci dengan ‘mandi’ di sungai itu, kerana diri—apabila bebas daripada ketamakan—sentiasa murni.
विदुर उवाच
Inner purity is achieved through living truthfully, with steadfast self-control and compassion; when greed is absent, the self is inherently stainless, and righteous action is like bathing in a sacred river that purifies.
In Vidura’s counsel to Dhṛtarāṣṭra in the Udyoga Parva, he uses a vivid metaphor—Ātmā as a holy river—to urge ethical conduct and inner discipline as the true means of purification amid the rising conflict.