Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
एतदिच्छाम्यहं श्रोतु प्रोच्यमानं द्विजोत्तम । तपसा हि प्रदीप्तेन सर्व त्वमनुपश्यसि,विप्रवर! मैं आपके मुखसे इस विषयको सुनना चाहता हूँ; क्योंकि आप अपनी उद्दीप्त तपस्यासे सब कुछ देखते हैं
etad icchāmy ahaṃ śrotuṃ procyamānaṃ dvijottama | tapasā hi pradīptena sarvaṃ tvam anupaśyasi vipravara ||
Janamejaya berkata: “Wahai yang terbaik antara para dua kali lahir, aku ingin mendengar hal ini dari mulutmu sebagaimana engkau menjelaskannya. Kerana dengan tapa yang menyala dalam kuasa rohani, engkau melihat segala-galanya, wahai Brahmana yang terunggul.”
जनमेजय उवाच
The verse highlights epistemic humility and the traditional basis of knowledge: the listener seeks truth from a spiritually accomplished sage whose tapas grants clarity of vision. Ethical learning is framed as attentive hearing (śravaṇa) from a qualified authority.
King Janamejaya requests the Brahmin narrator to continue explaining the matter at hand, affirming the narrator’s spiritual insight gained through intense austerity and thus his reliability as a witness and teacher.