एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
छत्राकृतिशीर्षा मेघौघनिनादा: सममुष्कचतुष्का राजीवच्छतपादा: । षष्ट्या दन्तैर्युक्ता: शुक्लैरष्टाभिद्रष्टाभियें जिद्दाभियें विश्ववक्षत्रं लेलिहान्ते सूर्यप्रर्यम्
chatrākṛtiśīrṣā meghaughaninādāḥ samamuṣkacatuṣkā rājīvachchatapādāḥ | ṣaṣṭyā dantairyuktāḥ śuklairaṣṭābhirdrāṣṭābhirjiddhābhirye viśvavakṣatraṃ lelihānte sūryaprarayam ||
Nārada berkata: Di pulau itu tinggal lelaki-lelaki berwarna putih, bebas sepenuhnya daripada segala dosa. Sekadar memandang ke arah mereka pun membuat mata orang berdosa menjadi silau. Tubuh mereka, bahkan tulang-belulangnya, teguh seperti vajra; mereka memandang kehormatan dan kehinaan sebagai sama. Anggota mereka bersifat ilahi, dan mereka dikurniai kekuatan yang membawa berkat, lahir daripada kuasa yoga. Kepala mereka berbentuk seperti payung kebesaran, dan suara mereka dalam seperti gemuruh gumpalan awan yang pekat. Mereka mempunyai empat lengan yang seimbang. Tapak kaki mereka dihiasi ratusan tanda seperti teratai. Di dalam mulut mereka ada enam puluh gigi putih dan lapan geraham. Bercahaya seperti matahari, mereka begitu agung sehingga dapat memuat seluruh dunia dalam mulut; dan dengan lidah mereka, Mahākāla sendiri pun mereka jilat habis.
नारद उवाच
The passage praises inner purity and yogic discipline: those free from pāpa possess divine strength and, ethically, remain equal-minded toward honor and dishonor (samatva), suggesting that true power is grounded in dharma and detachment rather than social validation.
Nārada is describing a wondrous island inhabited by extraordinary, sinless beings. Their superhuman features—four arms, thunderous voice, vajra-like bodies, sun-like radiance, and the hyperbolic image of licking even Mahākāla—serve to magnify their spiritual potency and otherworldly status.