गृहस्थानां तु सर्वेषां विनाशमभिकाड्क्षताम् । निधनं शोभनं तात पुलिनेषु क्रियावताम्,तात! मरनेकी इच्छावाले समस्त गृहस्थोंके लिये तो वही मृत्यु सबसे उत्तम मानी गयी है, जो गंगादि पवित्र नदियोंके तटोंपर शुभकर्मोंका अनुष्ठान करते हुए प्राप्त हो
gṛhasthānāṃ tu sarveṣāṃ vināśam abhikāṅkṣatām | nidhanaṃ śobhanaṃ tāta pulineṣu kriyāvatām ||
Parāśara berkata: Bagi semua penghuni rumah tangga yang telah datang untuk merindukan pengakhiran perjalanan duniawi, wahai anakku, kematian yang paling layak ialah menemuinya di tebing sungai ketika sedang melaksanakan upacara suci yang ditetapkan.
पराशर उवाच
For a householder who has turned toward life’s conclusion, the text praises an end met in a ritually and ethically ordered way—on sacred river-banks, while performing prescribed duties—emphasizing dharma and mindful preparation rather than a chaotic or negligent death.
Parāśara addresses a listener (“tāta”), advising on what constitutes a ‘good’ or fitting death for householders: dying at a holy riverside while engaged in religious observances.