Akṣara–Kṣara Viveka: Vasiṣṭha–Karāla-Janaka Saṃvāda (अक्षर-क्षर विवेकः)
अकाल एकनवत्यथिकद्विशततमो< ध्याय: पराशरगीता--कर्मफलकी अनिवार्यता तथा पुण्यकर्मसे लाभ पराशर उवाच मनोरथरयथं प्राप्य इन्द्रियाख्यहयं नर: । रश्मिभिज्ञानसम्भूतैयों गच्छति स बुद्धिमान्,पराशरजी कहते हैं--राजन्! इन्द्रियरूप घोड़ोंसे युक्त मनोमय (सूक्ष्म शरीर) एक रथ है। ज्ञानाकार वृत्तियाँ ही इस रथके घोड़ोंकी बागडोर हैं। इन उपकरणोंसे युक्त रथपर आरूढ़ होकर जो पुरुष यात्रा करता है, वह बुद्धिमान है
parāśara uvāca | manorathaṃ yathā prāpya indriyākhyahayān naraḥ | raśmibhir jñānasambhūtair yo gacchati sa buddhimān ||
Parāśara berkata: Wahai Raja, tubuh halus yang bersifat minda itu laksana sebuah kereta, dipasangkan dengan kuda-kuda yang disebut indria—iaitu pancaindera. Tali kekangnya ialah gerak-geri pengetahuan yang lahir daripada kebijaksanaan. Sesiapa yang menaiki kereta yang lengkap dengan alat-alat ini dan menempuh perjalanan hidup, dialah orang yang benar-benar bijaksana.
पराशर उवाच
Wisdom is defined as governing one’s life by knowledge: the senses are powerful like horses, but when they are directed by the reins of discriminative understanding, a person travels rightly rather than being carried away by impulse.
In the Śānti Parva’s Parāśara-gītā section, the sage Parāśara addresses a king and uses a chariot metaphor: the mind is the chariot, the senses are its horses, and knowledge functions as the reins by which a wise person guides his course.