Āśrama-dharma and Brahmacarya: Śuka’s Inquiry on Karma and Tyāga (शुक-प्रश्नः कर्मत्यागविवेकश्च)
निमी राष्ट्र च वैदेहो जामदग्न्यो वसुन्धराम् । ब्राह्मणेभ्यो ददौ चापि गयश्नोर्वी सपत्तनाम्,विदेहराज निमिने अपना राज्य और जमदग्निनन्दन परशुराम तथा राजा गयने नगरोंसहित सम्पूर्ण पृथ्वी ब्राह्मणको दानमें दे दी थी
nimī rāṣṭraś ca vaideho jāmadagnyo vasundharām | brāhmaṇebhyo dadau cāpi gayaś ca urvīṁ sapattanām ||
Vyāsa berkata: “Raja Nimi dari Videha melepaskan kerajaannya; Paraśurāma, putera Jamadagni, menghadiahkan bumi itu sendiri; dan Raja Gaya juga mendermakan seluruh tanah, beserta kota-kotanya, kepada para brāhmaṇa.”
व्यास उवाच
That the highest standard of royal dharma includes radical generosity and detachment: even sovereignty and land can be relinquished as offerings for dharma, especially in honoring worthy recipients such as Brāhmaṇas.
Vyāsa cites exemplary figures—Nimi, Paraśurāma, and Gaya—who are remembered for giving up or donating their realms/earth (with towns) to Brāhmaṇas, illustrating idealized models of dāna and renunciation.