Āśrama-dharma and Brahmacarya: Śuka’s Inquiry on Karma and Tyāga (शुक-प्रश्नः कर्मत्यागविवेकश्च)
अध्यापयेदधीयीत याजयेत यजेत वा । न वृथा प्रतिगृह्लीयान्न च दद्यात् कथंचन,ब्राह्मगको अध्ययन-अध्यापन, यजन-याजन तथा दान और प्रतिग्रह--इन छ: कर्मोंका आश्रय लेना चाहिये; परंतु उसे किसी तरह न तो अनुचित प्रतिग्रह स्वीकार करना चाहिये, न व्यर्थ दान ही देना चाहिये
adhyāpayed adhīyīta yājayet yajeta vā | na vṛthā pratigṛhṇīyān na ca dadyāt kathaṃcana ||
Vyāsa berkata: “Seorang brāhmaṇa hendaklah menyara dirinya melalui enam kewajipan yang dibenarkan—belajar dan mengajar, melakukan korban dan memimpin korban untuk orang lain, memberi dan menerima pemberian. Namun dia tidak boleh menerima pemberian secara tidak wajar atau tanpa sebab, dan dia juga tidak boleh bersedekah secara membazir atau tanpa pertimbangan.”
व्यास उवाच
The verse defines the legitimate means of livelihood and conduct for a brāhmaṇa—study/teaching and sacrifice/officiating, along with giving/receiving gifts—while placing strict ethical limits: do not accept improper gifts, and do not give charity wastefully or indiscriminately.
In the Śānti Parva’s dharma instruction, Vyāsa lays down normative rules of right conduct, focusing here on regulated economic and ritual behavior—how one should teach, perform rites, and handle gifts so that livelihood remains aligned with dharma.