भारत! भोजनके पश्चात् ब्राह्मणोंके समक्ष बहुत-से सोने, चाँदी, मणि, मोती, बहुमूल्य हीरे, वैदूर्यमणि, रंकुमृगके चर्म तथा रत्नोंके कई ढेर लगाकर महाबली विरूपाक्षने उन श्रेष्ठ ब्राह्मणोंसे कहा--'द्विजवरो! आपलोग अपनी इच्छा और उत्साहके अनुसार इन रत्नोंको उठा ले जायेँ और जिनमें आपलोगोंने भोजन किया है, उन पात्रोंको भी अपने घर लेते जाये
bhārata! bhojanake paścāt brāhmaṇoṃ ke samakṣa bahut-se suvarṇa, rājata, maṇi, muktā, bahumūlya hīrā, vaidūryamaṇi, raṅkumṛga-carma tathā ratnoṃ ke kaī ḍher lagākara mahābalī virūpākṣa ne un śreṣṭha brāhmaṇoṃ se kahā— ‘dvijavarāḥ! āp log apnī icchā aur utsāha ke anusār in ratnoṃ ko uṭhā le jāeṃ aur jinmeṃ āp logoṃ ne bhojana kiyā hai, un pātroṃ ko bhī apne ghar lete jāeṃ.’
Bhishma berkata: “Wahai Bharata! Setelah selesai santapan, Virupaksha yang maha perkasa menimbunkan di hadapan para Brahmana longgokan emas, perak, permata, mutiara, berlian yang amat bernilai, batu vaidurya, kulit rusa ranku, serta pelbagai khazanah lain. Lalu baginda bertitah kepada Brahmana yang mulia itu: ‘Wahai yang terbaik antara kaum dwija! Ambillah permata-permata ini menurut kehendak dan semangatmu, dan bawalah pulang juga bejana-bejana tempat kamu menjamah hidangan.’”
भीष्म उवाच
The passage highlights dāna-dharma: after honoring guests with food, a righteous patron completes hospitality by giving wealth freely and without coercion—allowing recipients to take according to their own wish—thereby emphasizing generosity, respect, and the ethical duty of supporting the learned.
After a meal offered to Brahmanas, Virupaksha publicly arranges heaps of valuables and invites the Brahmanas to take jewels and even the dining vessels home, portraying an exemplary act of lavish, voluntary gifting following hospitality.