Dvaipāyana-hrade Duryodhanasya Māyā — Yudhiṣṭhirasya Dharmoktiḥ (Śalya-parva, Adhyāya 30)
सिंहनादांस्ततकश्षक्रुः क्ष्वेडाश्न भरतर्षभ । त्वरिता: क्षत्रिया राजन् जम्मुर्देपायनं हृदम्,भरतभूषण नरेश! वे सभी क्षत्रिय सिंहनाद एवं गर्जना करने लगे तथा तुरंत ही द्वैपायन नामक सरोवरके पास जा पहुँचे
sa f1jaya uv01ca |
si43han01d0141s tatak63u25 k63ve0d0125n bharatar63abha |
tvarit0125 k63atriy01 r01jan jagmur dvaip01yana43 hradam ||
Sanjaya berkata: “Wahai permata kaum Bharata, mereka melaungkan ngauman singa dan pekik perang yang nyaring. Lalu dengan segera, wahai Raja, para kshatriya itu pun tiba di tasik yang bernama Dvaipayana.”
संजय उवाच
The verse highlights kshatriya-dharma in its outward form: courage and resolve are expressed through collective battle-cries and swift action. Ethically, it portrays how warriors publicly affirm readiness and solidarity before moving toward the next decisive location.
Sanjaya reports that the assembled warriors raise lion-like roars and loud cries, then quickly proceed to a nearby lake known as Dvaipayana-hrada, indicating a rapid transition to the next phase of the campaign.