Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
सिद्धार्था वसुमन्तश्न सा त्वं प्रीतिमवाप्रुहि । अनुज्ञातस्त्वया चाहं द्वारकां गन्तुमुत्सहे,'परंतु आपका द्वारकापुरी जाना भी आवश्यक ही है।' उनके ऐसा कहनेपर महायशस्वी धर्मात्मा श्रीहरि युधिष्ठिरको साथ ले बुआ कुन्तीके पास गये और प्रसन्नतापूर्वक बोले--“बुआजी! तुम्हारे पुत्रोंने अब साम्राज्य प्राप्त कर लिया, उनका मनोरथ पूर्ण हो गया। वे सब-के-सब धन तथा रत्नोंसे सम्पन्न हैं। अब तुम इनके साथ प्रसन्नतापूर्वक रहो। यदि तुम्हारी आज्ञा हो तो मैं द्वारका जाना चाहता हूँ!
siddhārthā vasumantaś ca tvāṃ prītim avāpruhi | anujñātas tvayā cāhaṃ dvārakāṃ gantum utsahe ||
Vaiśaṃpāyana berkata: “Segala tujuanmu telah tercapai dan kini engkau berlimpah harta; maka capailah ketenteraman dan kegembiraan. Dan jika engkau mengizinkanku, aku pun bersedia berangkat ke Dvārakā.” Dengan kata-kata itu, Śrī Hari yang saleh dan masyhur, membawa Yudhiṣṭhira bersamanya, pergi menemui Kuntī lalu berkata dengan penuh kasih: “Wahai bonda saudara ayah, putera-puteramu kini telah memperoleh kedaulatan; hasrat mereka telah terlaksana. Mereka semua makmur dengan kekayaan dan permata. Kini tinggallah dengan gembira bersama mereka. Jika bonda mengizinkan, aku ingin pergi ke Dvārakā.”
वैशम्पायन उवाच
Even after success and the attainment of power, one should seek inner contentment (prīti) and act with propriety—especially by requesting permission from elders and honoring family bonds. Prosperity is framed as meaningful when accompanied by peace, gratitude, and respectful conduct.
Kṛṣṇa, described as righteous and renowned, accompanies Yudhiṣṭhira to Kuntī. He tells her that her sons have achieved sovereignty and prosperity, urges her to live happily with them, and then asks her permission to depart for Dvārakā.