स पपात महाबाहुर्वजाहत इवाचल: । ततश्वेदिपते्देहात् तेजो5ग्रयं ददृशुर्न॒पा:,महाबाहु शिशुपाल वज्रके मारे हुए पर्वत-शिखरकी भाँति धराशायी हो गया। महाराज! तदनन्तर सभी नरेशोंने देखा; चेदिराजके शरीरसे एक उत्कृष्ट तेज निकलकर ऊपर उठ रहा है; मानो आकाशसे सूर्य उदित हुआ हो। नरेश्वर! उस तेजने विश्ववन्दित कमलदललोचन श्रीकृष्णको नमस्कार किया और उसी समय उनके भीतर प्रविष्ट हो गया
sa papāta mahābāhur vajrāhata ivācalaḥ | tataś cedi-pater dehāt tejo 'gryaṃ dadṛśur narāḥ |
Vaiśampāyana berkata: Śiśupāla yang berlengan perkasa rebah ke bumi bagaikan puncak gunung dihentam halilintar Indra. Kemudian para raja yang berhimpun melihat suatu sinar agung bangkit dari jasad penguasa Cedi dan menjulang ke atas. Sinar itu menunduk memberi sembah kepada Śrī Kṛṣṇa bermata laksana kelopak teratai—yang dipuji segenap dunia—lalu seketika masuk menyatu ke dalam-Nya.
वैशम्पायन उवाच
Even antagonism toward the Divine is ultimately subordinate to the Divine order: at death, Śiśupāla’s tejas is shown returning to Kṛṣṇa, suggesting that the Lord remains the final refuge and that ultimate release can occur by His will beyond ordinary moral expectations.
After being struck down, Śiśupāla collapses like a thunderbolt-struck mountain. The gathered kings then witness a supreme radiance rise from his body, which reveres Kṛṣṇa and merges into Him—an extraordinary sign of Śiśupāla’s final destiny.