इस प्रकार श्रीमह्याभारत कर्णपर्वनें श्रीकृष्ण और अर्जुनका संवादविषयक बहत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ,अपश्यं निहतं वीरं सौभद्रमृषभेक्षणम् । द्रोणद्रौणिकृपान् वीरान् कर्षयन्तं नरर्षभान् 'सखे! सुभद्राका वीरपुत्र अभिमन्यु साँड़के समान बड़े-बड़े नेत्रोंसे सुशोभित तथा कुरुकुल एवं वृष्णिवंशके यशको बढ़ानेवाला था। उसके कंधे साँड़के कंधोंके समान मांसल थे। वह द्रोणाचार्य, अश्वत्थामा और कृपाचार्य आदि नरश्रेष्ठ वीरोंको पीड़ा दे रहा था। हाथियोंको महावतों और सवारोंसे, महारथियोंको रथोंसे, घोड़ोंको सवारोंसे तथा पैदल सैनिकोंको अस्त्र-शस्त्र एवं जीवनसे वंचित कर रहा था। सेनाओंका विध्वंस और महारथियोंको व्यथित करके वह मनुष्यों, घोड़ों और हाथियोंको यमलोक भेज रहा था। बाणोंद्वारा शत्रुसेनाको दग्ध-सी करके आते हुए सुभद्राकुमारको जो दुर्योधनके छ: क्रूर महारथियोंने मार डाला और उस अवस्थामें मारे गये अभिमन्युको जो मैंने अपनी आँखोंसे देखा, वह सब मेरे अंगोंको दग्ध किये देता है। प्रभो! मैं तुमसे सत्यकी शपथ खाकर कहता हूँ कि उसमें भी दुष्टात्मा कर्णका ही द्रोह काम कर रहा था
apaśyaṁ nihataṁ vīraṁ saubhadram ṛṣabhekṣaṇam | droṇadrauṇikṛpān vīrān karṣayantaṁ nararṣabhān ||
Vāyu berkata: “Aku melihat Abhimanyu, putera gagah Subhadrā—bermata laksana lembu jantan—terbaring gugur, tatkala sebelumnya dia sedang menekan dan mengasak para pahlawan bak lembu jantan di kalangan manusia: Droṇa, putera Droṇa (Aśvatthāmā), dan Kṛpa. Pemandangan pemuda mulia itu—yang meninggikan kemasyhuran keturunan Kuru dan Vṛṣṇi—namun ditewaskan di tengah himpitan perang, membakar segenap anggota tubuhku; dan aku bersumpah demi kebenaran bahawa bahkan dalam kezaliman ini, niat khianat Karṇa turut bekerja.”
वायुदेव उवाच
The verse frames Abhimanyu’s fall as an ethical wound: even extraordinary valor can be undone when many powerful warriors act without restraint, and the memory of such adharma (treacherous intent) becomes a moral burden on witnesses and society.
Vāyu reports having seen Abhimanyu—who was fiercely afflicting leading Kaurava champions like Droṇa, Aśvatthāmā, and Kṛpa—lying slain, and he attributes the wrongdoing behind this outcome to Karṇa’s hostile, deceitful agency.