“भरतनन्दन! जिन्होंने अपने मन और इन्द्रियोंको वशमें नहीं कर रखा है, उनके लिये कर्णके अस्त्रको रोकना अत्यन्त कठिन है। समरांगणमें इसकी चोट खाकर ये पांचाल- सैनिक सम्पूर्ण दिशाओंमें भाग रहे हैं ।। एष भीमो दृढक्रोधो वृतः पार्थ समन्ततः । सृञ्जयैर्योधयन् कर्ण पीड्यते निशितै: शरै:,'पार्थ! दृढ़तापूर्वक क्रोधको धारण करनेवाले ये भीमसेन सब ओरसे सूंजयोंद्वारा घिरकर कर्णके साथ युद्ध करते हुए उसके पैने बाणोंसे पीड़ित हो रहे हैं
bharatanandana! yeṣāṁ mana indriyāṇi ca vaśe na sthāpitāni, teṣāṁ karṇāstrasya nivāraṇaṁ paramaduṣkaram. samaraṅgaṇe tasya prahāraṁ prāpyaite pāñcālāḥ sainikāḥ sarvāsu diśāsu palāyante. eṣa bhīmo dṛḍhakrodho vṛtaḥ pārtha samantataḥ; sṛñjayair yodhayann karṇaḥ pīḍyate niśitaiḥ śaraiḥ.
Sañjaya berkata: “Wahai keturunan Bharata, bagi mereka yang belum menundukkan minda dan pancaindera, amat sukar untuk menahan senjata Karṇa. Dipukul oleh dayanya di medan laga, bala Pāñcāla melarikan diri ke segala arah. Dan lihatlah Bhīma—teguh memegang amarah—dikepung dari segenap sisi, sementara para Sṛñjaya bertempur melawan Karṇa; namun Karṇa sendiri sedang diganggu dan disakiti oleh anak panah mereka yang tajam.”
संजय उवाच
The verse links inner discipline to outer resilience: those who have not mastered mind and senses are easily overwhelmed by fear and force in crisis. In the ethical frame of the Mahabharata, self-control (indriya-nigraha) is portrayed as a prerequisite for steadiness and right action amid the chaos of war.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Karna’s weaponry is causing the Panchala troops to scatter. At the same time, Bhima stands surrounded, and the Sṛñjaya fighters are engaging Karna; despite Karna’s ferocity, he is being pressed and hurt by their sharp arrows.