Shloka 17
कर्णेन मे महाबाहो सर्वसैन्यस्यथ पश्यत:,“महाधनुर्धर! महाबाहो! मैं युद्धमें यत्नपूर्वक लगा हुआ था, किंतु कर्णने सारी सेनाके देखते-देखते अपने बाणोंद्वारा मेरे कवच, ध्वज, धनुष, शक्ति, घोड़े और बाणोंके टुकड़े- टुकड़े कर डाले हैं!
sañjaya uvāca — karṇena me mahābāho sarvasainyasya atha paśyataḥ; mahādhanurdhara mahābāho yuddhe yatnapūrvakaṃ lagna āsam, kintu karṇena sarvasainyasya paśyataḥ svabāṇaiḥ mama kavaca-dhvaja-dhanuḥ-śakti-aśva-bāṇānāṃ khaṇḍa-khaṇḍaṃ kṛtam.
Sañjaya berkata: “Wahai yang berlengan perkasa! Ketika seluruh bala tentera menyaksikan, Karṇa telah memecahkan baju zirahku, panjiku, busurku, lembingku, kuda-kudaku, dan anak-anakku panah—menghancurkannya menjadi serpihan dengan panah-panahnya. Walaupun aku berjuang dengan segenap daya dalam pertempuran, keperwiraannya menembusi pertahananku di hadapan semua.”
संजय उवाच