Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
गृहं वा गच्छ माद्रेय यत्र वा कृष्णफाल्गुनौ । एवमुक््त्वा महाराज व्यसर्जयत तं तदा,उस समय कर्णने नकुलसे कहा--'पाण्डुकुमार! तुमने व्यर्थ ही बढ़-चढ़कर बातें बनायी थीं। अब इस समय बारंबार मेरे बाणोंकी मार खाकर पुनः उसी हर्षके साथ तुम वैसी ही बातें करो तो सही। बलवान् कौरव-योद्धाओंके साथ आजसे युद्ध न करना। तात! जो तुम्हारे समान हों, उन्हींके साथ युद्ध किया करो। माद्रीकुमार! लज्जित न होओ। इच्छा हो तो घर चले जाओ अथवा जहाँ श्रीकृष्ण और अर्जुन हों, वहीं भाग जाओ।” महाराज! ऐसा कहकर उस समय कर्णने नकुलको छोड़ दिया
gṛhaṃ vā gaccha mādreya yatra vā kṛṣṇa-phālgunau | evam uktvā mahārāja vyasarjayat taṃ tadā ||
Sañjaya berkata: “Wahai putera Mādrī, pulanglah ke rumah—atau jika tidak, larilah ke tempat Kṛṣṇa dan Phālguna (Arjuna) berada.” Setelah berkata demikian, wahai Raja, Karṇa pun melepaskan Nakula. Dari segi etika, kata-kata itu ialah ejekan yang bercampur ‘belas kasihan’ yang menghina: Karṇa menegaskan keunggulannya, menyuruh Nakula mengelak daripada bertempur dengan yang lebih gagah, lalu membiarkannya hidup—menambah aib di tengah tata kehormatan medan perang.
संजय उवाच