मुखं किंचित् समुन्नाम्य विष्ट भ्य उरमग्रत: । निमीलिताक्ष: सत्त्वस्थो निश्षिप्य हृदि धारणाम्,दिवमाक्रामदाचार्य: साक्षात् सद्धिर्दुराक्रमाम् । उन्होंने मुँहको कुछ ऊपर उठाकर छातीको आगेकी ओर स्थिर किया। फिर विशुद्ध सत्त्वमें स्थित हो नेत्र बंद करके हृदयमें धारणाको दृढ़तापूर्वक धारण किया। साथ ही “ओम” इस एकाक्षर ब्रह्मका जप करते हुए वे महातपस्वी आचार्य द्रोण प्रणवके अर्थभूत देवदेवेश्वर अविनाशी परम प्रभु परमात्माका चिन्तन करते-करते ज्योतिःस्वरूप हो साक्षात् उस ब्रह्मलोकको चले गये, जहाँ पहुँचना बड़े-बड़े संतोंके लिये भी दुर्लभ है
sañjaya uvāca | mukhaṃ kiñcit samunnāmya viṣṭabhya uram agrataḥ | nimīlitākṣaḥ sattvastho niṣkṣipya hṛdi dhāraṇām | divam ākrāmad ācāryaḥ sākṣāt sadbhir durākramām ||
Sañjaya berkata: Sang Guru (Droṇa) mengangkat wajahnya sedikit dan menegakkan dadanya ke hadapan. Lalu baginda memejamkan mata, teguh dalam sattva yang murni, serta memusatkan tumpuan batin dengan kukuh di dalam hati. Demikianlah baginda naik ke alam surgawi—suatu keadaan yang sukar dicapai bahkan oleh orang-orang yang benar-benar baik dan sempurna.
संजय उवाच
Even amid the violence and moral strain of war, the text highlights the yogic ideal: mastery of posture, breath/mind steadiness, and dhāraṇā (focused inner fixation). Ethical weight is placed on inner composure and disciplined departure from life, suggesting that spiritual attainment is measured by clarity (sattva) and concentrated awareness rather than external circumstance.
Sañjaya describes Droṇa’s final moments: he raises his head slightly, steadies his chest, closes his eyes, becomes established in sattva, fixes concentration in the heart, and then departs—ascending to a realm described as difficult to attain even for the virtuous.