कि नु वक्ष्यसि राजानं धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् । कि कुर्वाणो मया संख्ये हतो भूरिश्रवा रणे,तुम धर्मपुत्र राजा युधिष्ठिरसे क्या कहोगे? यही न कि “भूरिश्रवा किसी और कार्यमें लगे थे और मैंने उसी दशामें उन्हें युद्धमें मार डाला है”
ki nu vakṣyasi rājānaṃ dharmaputraṃ yudhiṣṭhiram | ki kurvāṇo mayā saṅkhye hato bhūriśravā raṇe ||
Bhūriśravā berkata: “Apakah yang akan engkau katakan kepada Raja Yudhiṣṭhira, putera Dharma? Adakah engkau akan berkata bahawa Bhūriśravā dibunuh olehku di medan perang ketika dia sedang terlibat dengan hal yang lain?”
भूरिश्रवा उवाच
Even in war, actions are measured against dharma and public moral accountability; Bhūriśravā frames the deed as something that must be defensible before Yudhiṣṭhira, a symbol of righteousness.
Bhūriśravā challenges his opponent with a pointed question: how will you justify to King Yudhiṣṭhira that you killed Bhūriśravā in battle while he was occupied with something else, implying an unethical or dishonorable killing.