Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
श्रद्धेयवाक्य: प्राज्ञस्त्वं दिव्यं रूपं बिभर्षि च | समागततश्न विप्रैस्त्वं तद् भवान् वक्तुमहति,“यह सब होनेपर भी तुमने क्या देखा या सुना है, जिससे इस यज्ञपर आक्षेप करते हो? इन ब्राह्मणोंके निकट इनके इच्छानुसार पूछे जानेपर तुम सच-सच बताओ; क्योंकि तुम्हारी बातें विश्वासके योग्य जान पड़ती हैं। तुम स्वयं भी बुद्धिमान् दिखायी देते और दिव्यरूप धारण किये हुए हो। इस समय तुम्हारा ब्राह्मणोंक साथ समागम हुआ है, इसलिये तुम्हें हमारे प्रश्नका उत्तर अवश्य देना चाहिये”
Vaiśaṃpāyana uvāca: śraddheyavākyaḥ prājñas tvaṃ divyaṃ rūpaṃ bibharṣi ca | samāgataś ca viprais tvaṃ tad bhavān vaktum arhati ||
Vaiśaṃpāyana berkata: “Kata-katamu tampak layak dipercayai; engkau kelihatan bijaksana dan memikul rupa yang bersifat ilahi. Oleh sebab engkau kini berada dalam pergaulan para brāhmaṇa ini, engkau patut menjawab. Setelah segala-galanya dilakukan, apakah yang engkau lihat atau dengar sehingga engkau mencela korban suci ini? Apabila ditanya di sini oleh para brāhmaṇa ini menurut kehendak mereka, katakanlah kebenaran dengan jelas.”
वैशग्पायन उवाच
Credibility and moral authority are tied to truthfulness: when one is regarded as wise and trustworthy, especially in the presence of brāhmaṇas and in matters of ritual dharma, one must answer honestly and give evidence for any criticism.
A figure whose speech seems reliable and whose appearance is described as divine is being pressed by brāhmaṇas to explain the basis of his objection to the ongoing sacrifice—specifically, what he has actually seen or heard that justifies censuring the rite.