Shloka 101
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
प्राप्प पुण्यकृताँललोकान् मोदते दिवि सुब्रत: । “उशीनरके पुत्र उत्तम व्रतका पालन करनेवाले राजा शिबि श्रद्धापूर्वक अपने शरीरका मांस देकर भी पुण्यात्माओंके लोकोंमें अर्थात् स्वर्गमें आनन्द भोगते हैं | १०० $ ।। विभवो न नृणां पुण्यं स्वशकक््त्या स्वर्जितं सताम्
prāpya puṇyakṛtāṁl lokān modate divi subrataḥ | uśīnarake putra uttama-vratakā pālana-karanevāle rājā śibi śraddhāpūrvakaṁ sva-śarīrasya māṁsaṁ datvāpi puṇyātmānāṁ lokeṣu arthāt svarge ānandaṁ bhogate | vibhavo na nṛṇāṁ puṇyaṁ svaśaktyā svarjitaṁ satām |
Setelah mencapai alam para saleh, insan yang teguh pada ikrar mulia itu bersukacita di syurga. Di negeri Uśīnara, Raja Śibi—yang mantap dalam amalan tertinggi—telah mempersembahkan daging daripada tubuhnya sendiri dengan penuh श्रद्धा dan hormat; namun demikian baginda menikmati kebahagiaan di alam orang-orang berbudi, yakni di syurga. Kerana kemewahan itu sendiri bukanlah pahala seseorang; pahala sejati ialah apa yang diraih oleh orang baik melalui kekuatan tekad dan pengorbanan diri.
श्षशुर उवाच