Ulūpī–Citravāhinī Saṃvāda: Dhanaṃjaya-patana and Prāya-threat
पूर्वमेव स बाणौघचैर्गाढविद्धो<र्जुनेन ह पपात सो5पि धरणीमालिड्ग्य रणमूर्थनि
vaiśaṃpāyana uvāca | pūrvam eva sa bāṇaughaiḥ gāḍha-viddho 'rjunena ha papāta so 'pi dharaṇīm āliṅgya raṇa-mūrdhani |
Vaiśampāyana berkata: Sejak awal lagi, baginda telah ditembusi dalam oleh hujan anak panah Arjuna yang rapat. Maka baginda juga rebah pengsan di barisan hadapan pertempuran, jatuh memeluk bumi—ditundukkan oleh luka-luka dan oleh kejutan melihat ayahandanya terbunuh.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the heavy ethical and emotional cost of warfare: even rightful valor can culminate in collapse and grief, and family bonds intensify the suffering produced by violence.
After being badly wounded by Arjuna’s volleys, the warrior (contextually Babhruvāhana) loses consciousness at the battle-front and falls to the ground, overwhelmed—especially upon seeing his father struck down.