Shloka 54
Mind as Charioteer; Kṣetrajña, Tapas, and Dhyāna-Yoga
Adhyātma-Upadeśa
एवं दशविधो ज्ञेयः शब्द आकाशसम्भव: । षड़्ज, ऋषभ, गान्धार, मध्यम, पञ्चम, निषाद, धैवत, इष्ट (प्रिय), अनिष्ट (अप्रिय) और संहत (श्लिष्ट)--इस प्रकार विभागवाले आकाशजनित शब्दके दस भेद हैं ।।
evaṁ daśavidho jñeyaḥ śabda ākāśasambhavaḥ | ṣaḍja ṛṣabha gāndhāra madhyama pañcama niṣāda dhaivata iṣṭa (priya) aniṣṭa (apriya) ca saṁhata (śliṣṭa) iti—evaṁ vibhāgavān ākāśajanitaḥ śabdo daśadhā | ākāśam uttamaṁ bhūtam ahaṅkāras tataḥ paraḥ; ahaṅkārāt paraṁ buddhiḥ, buddher ātmā paraḥ; ātmanaḥ param avyaktā prakṛtiḥ, prakṛter api paraḥ puruṣaḥ |
Vāyu bersabda: “Bunyi yang lahir daripada ruang (ākāśa) hendaklah difahami sebagai sepuluh jenis: tujuh nada (ṣaḍja, ṛṣabha, gāndhāra, madhyama, pañcama, niṣāda, dhaivata), serta yang menyenangkan, yang tidak menyenangkan, dan yang teradun/tergabung. Demikianlah bunyi yang terbit daripada ruang terbahagi kepada sepuluh. Ruang ialah yang utama antara unsur; lebih tinggi daripada ruang ialah ahaṅkāra (rasa-aku); lebih tinggi daripada ahaṅkāra ialah buddhi (akal budi); lebih tinggi daripada buddhi ialah ātman (diri); lebih tinggi daripada diri ialah prakṛti yang tidak termanifest (avyaktā prakṛti); dan lebih tinggi daripada prakṛti ialah puruṣa (Insan/Pribadi Tertinggi).”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The passage links sensory experience to metaphysics: sound is rooted in ākāśa and can be classified (musical notes plus affective qualities), and it then presents a hierarchy of principles—ākāśa < ahaṅkāra < buddhi < ātman < unmanifest prakṛti < puruṣa—guiding the listener from the gross element toward the highest conscious reality.
Vāyudeva is instructing the audience in a doctrinal exposition: first defining and classifying ‘sound’ as an attribute arising from space, then expanding into a Sāṅkhya-like ordering of cosmic and psychological principles culminating in puruṣa.