इदं शरीरं वसु यच्च मे गृहे निवेदितं पार्थ सदा युधिष्ठिरे । प्रियश्न मान्यश्न हि मे युधिष्ठिर: सदा कुरूणामधिपो महामति:,पार्थ! मेरे घरमें जो कुछ धन-सम्पत्ति है, वह और मेरा यह शरीर सदा धर्मराज युधिष्ठिरकी सेवामें समर्पित है। परम बुद्धिमान् कुरुराज युधिष्छिर सर्वदा मेरे प्रिय और माननीय हैं
idaṁ śarīraṁ vasu yac ca me gṛhe niveditaṁ pārtha sadā yudhiṣṭhire | priyaśn mānyaśn hi me yudhiṣṭhiraḥ sadā kurūṇām adhipo mahāmatiḥ ||
“Wahai Pārtha, tubuhku ini dan segala harta di rumahku selama-lamanya dipersembahkan untuk khidmat kepada Yudhiṣṭhira. Kerana bagiku, Yudhiṣṭhira—penguasa Kuru yang amat bijaksana—sentiasa kukasihi dan patut dimuliakan.”
वायुदेव उवाच
The verse models dharmic loyalty and self-offering: true service is not limited to material gifts but includes one’s very person (śarīra) and resources (vasu), dedicated to a righteous ruler who embodies ethical governance.
Vāyudeva addresses Arjuna (Pārtha) and declares unwavering allegiance to Yudhiṣṭhira, stating that both his wealth and his own body are perpetually at Yudhiṣṭhira’s disposal, while praising Yudhiṣṭhira as the wise lord of the Kurus.