अपन का बा | अकाल सप्तविशो<्ध्याय: युधिष्ठिर आदिका ऋषियोंके आश्रम देखना, कलश आदि बॉटना और धृतराष्ट्रके पास आकर बैठना, उन सबके पास अन्यान्य ऋषियोंसहित महर्षि व्यासका आगमन वैशम्पायन उवाच ततस्तु राजन्नेतेषामाश्रमे पुण्यकर्मणाम् | शिवा नक्षत्रसम्पन्ना सा व्यतीयाय शर्वरी,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर उस आश्रमपर निवास करनेवाले इन समस्त पुण्यकर्मा मनुष्योंकी नक्षत्र-मालाओंसे सुशोभित वह मंगलमयी रात्रि सकुशल व्यतीत हुई
vaiśampāyana uvāca | tatastu rājann eteṣām āśrame puṇyakarmaṇām | śivā nakṣatrasampannā sā vyatītāyāḥ śarvarī ||
Vaiśaṃpāyana berkata: “Kemudian, wahai Raja (Janamejaya), di pertapaan orang-orang yang tekun dalam amalan kebajikan ini, malam yang bertuah—dihiasi limpahan bintang—berlalu dengan selamat.”
वैशम्पायन उवाच
The verse quietly foregrounds dharmic living: those established in puṇya (meritorious conduct) dwell in an āśrama setting where even the passage of time (the night) is described as śivā—auspicious and safe—suggesting the ethical atmosphere created by virtuous life.
Vaiśampāyana marks a transition: after events at the hermitage, the night—beautiful with stars—passes without harm, preparing the scene for the next day’s developments in the āśrama setting.