Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
नहुष उवाच अतिथिर्ग॑हसंस्थो<स्तु कामवृत्तस्तु दीक्षित: । विद्यां प्रयच्छतु भूतो यस्ते हरति पुष्करम्,नहुष बोले--जिसने आपके कमलोंका अपहरण किया हो, वह संन्यासी होकर भी घरमें रहे। यज्ञकी दीक्षा लेकर भी इच्छाचारी हो और वेतन लेकर विद्या पढ़ाये, अर्थात् इन सब पापोंके फलका भागी हो
Nahuṣa uvāca: atithir gṛha-saṁstho 'stu kāma-vṛttaḥ tu dīkṣitaḥ | vidyāṁ prayacchatu bhūto yas te harati puṣkaram ||
Nahuṣa berkata: “Sesiapa yang mencuri teratai milikmu, biarlah dia menjadi sannyāsin namun tetap tinggal di rumah; biarlah dia menerima dīkṣā untuk yajña namun hidup menurut hawa nafsu; dan biarlah dia mengajar ilmu demi upah—yakni menanggung bahagian hasil dosa daripada kepura-puraan yang melanggar dharma itu.”
नहुष उवाच
The verse condemns hypocrisy: adopting revered religious or social statuses (guest, consecrated sacrificer, teacher) while violating their ethical restraints. Such role-playing without inner discipline is treated as sinful and brings negative karmic consequence.
Nahuṣa pronounces an imprecatory wish/curse against the person who stole the other party’s lotus-flowers, invoking ironic punishments: the thief should bear the taint of living as a house-dwelling ‘guest,’ a desire-driven ‘initiated’ votary, and a wage-taking teacher—figures seen here as corruptions of dharma.