Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
०४८ श्यु 8 त्रिनववतितमो<्थ्याय: गृहस्थके धर्मोका रहस्य, प्रतिग्रहके दोष बतानेके लिये वृषादर्भि और सप्तर्षियोंकी कथा, भिक्षुरूपधारी इन्द्रके द्वारा कृत्याका वध करके सप्तर्षियोंकी रक्षा तथा कमलोकी चोरीके विषयमें शपथ खानेके बहानेसे धर्मपालनका संकेत युधिछिर उवाच द्विजातयो व्रतोपेता हविस्ते यदि भुञ्जते । अन्न ब्राह्गकामाय कथमेतत् पितामह,युधिष्ठिरने पूछा--पितामह! यदि व्रतधारी विप्र किसी ब्राह्मणकी इच्छा पूर्ण करनेके लिये उसके घर श्राद्धका अन्न भोजन कर ले तो इसे आप कैसा मानते हैं? (अपने व्रतका लोप करना उचित है या ब्राह्मणकी प्रार्थना अस्वीकार करना)
yudhiṣṭhira uvāca | dvijātayo vratopetā havis te yadi bhuñjate | annaṃ brāhma-kāmāya katham etat pitāmaha ||
Yudhiṣṭhira berkata: “Wahai datuk, jika kaum dwija (yang ‘lahir dua kali’) yang sedang memegang suatu nazar memakan makanan korban (havis) semata-mata untuk memenuhi permintaan seorang Brahmana, bagaimana hal itu harus dinilai? Dalam keadaan demikian, apakah jalan yang benar ialah memelihara nazar tanpa sebarang kelonggaran, atau menuruti kehendak Brahmana itu demi hormat dan kewajipan?”
युधिछिर उवाच
The verse frames a classic dharma-dilemma: when two duties appear to conflict—fidelity to one’s vow (vrata) versus honoring a Brahmin’s request and the social-ritual obligations tied to it—one must discern which action best upholds dharma in context, intention, and consequence.
In the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, Yudhiṣṭhira asks Bhīṣma to clarify whether vow-observing twice-born men may eat sacrificial/ritual food to satisfy a Brahmin’s wish, and how such an act should be evaluated ethically.