Suvarṇa-dāna: Kārttikeya’s Origin and the Defeat of Tāraka (सुवर्णदान-प्रसङ्गे कार्त्तिकेय-उत्पत्ति तथा तारकवधः)
युरभ्युवाच वरेण भगवन् महां कृतं लोकपितामह । एष एव वरो मेडद्य यत् प्रीतोडसि ममानघ,सुरभीने कहा--भगवन्! निष्पाप लोकपितामह! मुझे वर लेनेकी कोई आवश्यकता नहीं है। मेरे लिये तो सबसे बड़ा वर यही है कि आज आप मुझपर प्रसन्न हो गये हैं
surabhī uvāca—bhagavan, niṣpāpa lokapitāmaha! mama vara-grahaṇasya kācid āvaśyakatā nāsti. mama tu sarvottamo vara eṣa eva yat adya tvaṁ mayi prasanno 'si, anagha.
Surabhī berkata: “Wahai Tuhan Yang Mulia, wahai Pitāmaha bagi sekalian alam, yang tidak berdosa! Aku tidak perlu meminta sebarang anugerah. Bagiku, anugerah yang terbesar hanyalah ini—bahawa pada hari ini engkau berkenan kepadaku, wahai yang tidak bercela.”
भीष्म उवाच
The verse elevates inner grace over external rewards: the highest ‘boon’ is not a material grant but the approval and goodwill of a righteous/divine authority, gained through purity and humility.
Surabhī addresses Lokapitāmaha (Brahmā). When offered a boon, she declines any specific request and declares that his present satisfaction with her is itself the supreme boon.