Karma-Phala Rahasya and the Ethics of Dāna (कर्मफल-रहस्यं दानधर्मश्च)
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके २ श्लोक मिलाकर कुल ५१ श्लोक हैं) ऑपन--#रात< बक। ] अत्शऑशाए:<ह सप्तमो<्ध्याय: कर्मोके फलका वर्णन युधिछिर उवाच कर्मणां च समस्तानां शुभानां भरतर्षभ । फलानि महतां श्रेष्ठ प्रब्रूहि परिपृच्छत:,युधिष्ठिरने पूछा-महापुरुषोंमें प्रधान भरतश्रेष्ठ! अब मैं समस्त शुभ कर्मोके फल क्या हैं? यह पूछ रहा हूँ, अत: यही बताइये
Yudhiṣṭhira uvāca |
Karmaṇāṁ ca samastānāṁ śubhānāṁ bharatarṣabha |
Phalāni mahatāṁ śreṣṭha prabrūhi paripṛcchataḥ ||
Yudhiṣṭhira berkata: “Wahai banteng di antara kaum Bharata, wahai yang terbaik antara para agung—katakanlah kepadaku, kerana aku bertanya dengan terus terang, apakah buah yang lahir daripada segala perbuatan yang baik dan membawa berkat?”
युधिछिर उवाच
The verse frames a dharma-inquiry: ethical actions (śubha-karmāṇi) are meaningful because they yield definite results (phalāni). It sets up an instruction on karmaphala—how wholesome deeds bear fruits and why a noble person should understand them.
Yudhiṣṭhira respectfully addresses a revered interlocutor (honored as ‘bharatarṣabha’ and ‘śreṣṭha’) and asks for a systematic explanation of the outcomes of auspicious deeds, initiating a didactic discussion on merit and moral causality.